Binalingan ni Mateo si Chloe na noon ay umiiyak na sa matinding kahihiyan.
“Chloe Valderama, simula ngayong araw, ikaw ay sasailalim sa pormal na disciplinary board investigation para sa harassment at grave misconduct. Walang espesyal na trato, walang impluwensya.”
Hindi makatingin si Chloe at tuluyang napaupo habang tinatakpan ang kanyang mukha.
Nagpatuloy sa paglalakad si Mateo sa gitnang pasilyo, lampas sa mga propesor, lampas sa mga mayayamang panauhin, hanggang sa marating niya ang pinakadulong hilera ng mga upuan.
Doon nakaupo si Christine, kasama ang kanyang mga magulang.
Tumigil si Mateo sa tapat ng dalaga.
Nawala ang lamig sa kanyang mukha; napalitan ito ng pamilyar na init at lambing na nakita ni Christine noong mga gabing naghahati sila sa tinapay.
Yumukod nang bahagya si Mateo sa harap ng mga magulang ni Christine.
“Magandang umaga po, Nanay Teresa, Tatay Ruben.”
“M-Mateo?” nauutal na sambit ni Teresa, hindi makapaniwala na ang binata sa entablado ay ang parehong lalakeng madalas kumustahin ang kanilang kalagayan.
Tumingin si Mateo kay Christine.
Nakatayo ang dalaga, nanginginig ang mga labi habang pumapatak ang mga luha sa kanyang pisngi.
“Althea… Christine,” marahang sabi ni Mateo sa mikropono, sapat upang marinig ng buong bulwagan. “Noong sabihin ko sa iyong magtiwala ka hanggang sa araw na ito, hindi ko binalak na itago ang aking pagkatao upang linlangin ka.”
Inilabas ni Mateo ang maliit na kulay-asul na notebook mula sa kanyang bulsa.
“Sa loob ng 6 na buwan, sinubukan ko kung mayroon pa bang natitirang tunay na kabutihan sa mundong ito na hindi naghihintay ng kapalit. At natagpuan ko iyon noong araw na pinili mong lumuhod sa putik para punasan ang sapatos ng isang hamak na guwardiya.”
Inabot ni Mateo ang isang puting sobre kay Christine.
“Ito ang pormal na resolusyon mula sa Board of Regents. Ang iyong matrikula at lahat ng gastusin sa iyong pag-aaral hanggang sa makapagtapos ka at makakuha ng CPA board exam ay ganap nang sagot ng Salvador Foundation sa ilalim ng Presidential Excellence Grant.”
Napahagulgol si Christine sa labis na pasasalamat at emosyon.
“Mateo… bakit mo ginawa ang lahat ng ito?”
Ngumiti si Mateo, isang ngiting totoo at walang halong pagpapanggap.
“Dahil minsan mo nang sinabi sa akin na gusto mong maging patunay na may mga taong handang tumulong nang walang hinihinging kabayaran. Nais ko lamang maging patunay na ang taong may busilak na puso ay hindi kailanman pababayaan ng tadhana.”
Nagpalakpakan ang buong bulwagan.
Tumayo ang mga propesor, ang mga kapwa estudyante, at maging ang mga bisita upang magbigay ng masigabong standing ovation para kay Christine at Mateo.
Niyakap ni Christine ang kanyang mga magulang habang umiiyak sa tuwa.
Alam niyang tapos na ang mga gabi ng pangangamba.
Wala nang banta ng pagpapalayas sa kanilang tahanan, wala nang panliliit mula sa mga taong sakim sa kapangyarihan.
Tumingin muli si Mateo kay Christine at marahang inilahad ang kanyang kamay.
“Handa ka na bang tapusin ang iyong pangarap, Christine?”
Pinunasan ng dalaga ang kanyang mga luha, ngumiti nang buong ningning, at buong tiwalang iniabot ang kanyang kamay sa binatang nagturo sa kanya na ang tunay na halaga ng tao ay hindi nasusukat sa posisyon, kundi sa tibay ng kanyang paninindigan at busilak na puso.