PUMAYAG AKONG UMALIS NANG BUNTIS AKO DAHIL SA GALIT NG BIYENAN KO. PAGKALIPAS NG 12 TAON, ANG ISANG LIHAM ANG NAGBUNYAG NG LAHAT!

Nanginginig ang aking mga kamay habang hawak ang sulat ng aking pumanaw na asawa.

Nakatingin sa akin si Joshua habang puno ng luha ang kanyang mga mata.

“Nay, totoo ba ang nakasulat diyan?” tanong ni Joshua sa akin.

Binasag ko ang katahimikan at binasa nang malakas ang sulat ni Gabriel.

“Mahal kong asawa, kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay wala na ako sa tabi mo.”

“Gusto kong malaman mo na ang bahay at lupa na titirhan ninyo ay nakapangalan sa ating dalawa.”

“Inayos ko ang lahat ng papel bago ako mawala upang siguraduhing ligtas kayo ng mga bata.”

“Ang perang naiwan sa aking bangko ay para sa pag-aaral nina Joshua at ng ating magiging anak.”

Nakatala rin sa sulat na ibinigay ni Gabriel ang buong pamamahala sa pananalapi ng pamilya sa akin.

Nagulat ako nang mabasa ang mga huling linyang isinulat ni Gabriel.

“Huwag mong hahayaan na ilayo ka nila sa mga anak natin.”

Napatakip ako ng mukha at umiyak nang napakasakit.

Hindi ako nagdala ng malas sa bahay na iyon.

Pinaalis ako ni Doña Corazon upang makuha nila ang bahay at ang naiwang pera ni Gabriel.

Inisip nila na kapag wala ako, mamasamain ni Joshua ang sarili niyang ina at maangkin nila ang lahat.

“Sabi ni Lola sa akin, inabandona mo raw ako dahil ayaw mo sa akin,” sabi ni Joshua.

“Pero noong isang araw, habang naglilinis ako sa kwarto ni Papa, nakita ko ang sulat na ito sa loob ng lumang libro.”

“Nalaman ko rin na ipinagbili nina Lola at Tito Marco ang kalahati ng ari-arian noong nakaraang taon.”

Tumingin ako kay Ramon na tahimik na nakikinig sa tabi ko.

“Kailangan nating ipaglaban ang karapatan ng mga anak mo,” mahinahong sabi ni Ramon.

Hindi ako kumilos nang padalos-dalos.

Inayos ko ang lahat ng legal na dokumento kasama ang isang abogado sa tulong ni Ramon.

Kinuha namin ang orihinal na titulo ng lupa at ang mga bank record ni Gabriel mula sa bangko.

Pagkalipas ng 3 araw, bumalik kami ni Joshua sa bahay ni Doña Corazon sa San Fernando.

Kasama namin si Ramon at ang aming legal na kinatawan.

Pagkabukas ng pinto, nagulat si Doña Corazon nang makita ako.

Nandoon din sina Marco at Elena na nakaupo sa sala.

“Ano ang ginagawa mo rito?” galit na tanong ni Doña Corazon.

“Nakalimutan mo na ba na pinaalis kita sa bahay na ito?”

Lumapit ako nang mahinahon at inilapag ang mga papel sa mesa.

“Hindi ako naparito para makipag-away,” sabi ko sa kanya.

“Pumarito ako para kunin ang nararapat sa mga anak ko.”

Inilabas ng aming abogado ang katibayan ng pagmamay-ari ng bahay at lupa.

Ipinakita rin namin ang sulat ng aking pumanaw na asawa at ang pahayag ng bangko.

“Sa loob ng 12 taon, pinaniwala mo ang lahat na wala akong kwentang ina,” sabi ko kay Doña Corazon.

“Ginamit mo ang pera ng anak mo at inangkin ninyo ang bahay na para sa aming pamilya.”

Nawalan ng kibo si Doña Corazon at napatingin kay Marco.

“Hindi totoo ‘yan, kami ang nagpalaki kay Joshua!” sigaw ni Marco.

“Nagpalaki kayo sa kanya sa pamamagitan ng pagsisinungaling!” sagot ni Joshua nang may pagtatanggol sa akin.

“Nalaman ko na ang lahat, Tito Marco. Nakarating na sa akin ang buong katotohanan.”

Ipinakita ng abogado ang mga legal na notice ukol sa illegal na pagbebenta ng bahagi ng ari-arian.

“Maaari kayong harapin ng kaukulang demanda kung hindi ninyo isosoli ang mga perang kinuha ninyo,” paliwanag ng abogado.

Nangilabot si Elena at agad na humingi ng tawad.

“Patawarin mo kami,” umiyak na sabi ni Elena.

“Si Doña Corazon ang nag-utos sa amin na itago ang sulat at sabihing nagdala ka ng malas.”

Napayuko si Doña Corazon habang hindi makapaniwala na lumabas ang katotohanan.

“May 30 araw kayo upang ayusin ang legal na paglipat ng bahay sa pangalan nina Joshua at Sofia,” utos ko.

“Hindi ko kayo ipapakulong kapalit ng katahimikan ng aking pamilya, pero kailangan ninyong umalis sa bahay na ito.”

Walang naisagot si Doña Corazon kundi ang tumango sa harap ng mga ebidensya.

Lumabas kami ng bahay kasama si Joshua na hawak ang aking kamay.

Ipinakilala ko si Joshua sa kanyang kapatid na si Sofia.

Nagyakap ang dalawang magkapatid sa unang pagkakataon matapos ang 12 taon.

Bumalik si Joshua sa amin at kasama na namin siyang naninirahan ngayon.

Ang kabaitan at pagiging mahinahon ang nagbigay sa akin ng lakas upang makuha ang katarungan para sa aking mga anak.