Hindi naging madali ang sumunod na 3 araw para kay Christine.
Bawat hakbang niya sa pasilyo ng eskwelahan ay sinusundan ng tawanan at bulungan ng mga mag-aaral.
Si Chloe naman ay palakad-lakad na tila reyna sa loob ng gusali, laging nagpaparinig tuwing makakasalubong siya.
“Bilangin mo na ang mga gamit mo sa locker, scholar,” panunuya ni Chloe habang iwinawagayway ang susi ng kanyang kotse. “Siguraduhin mong malinis ang iiwanan mong mesa bago ka tuluyang palayasin.”
Hindi sumagot si Christine.
Pinili niyang pumasok sa silid-aklatan at mag-aral kahit mabigat ang kanyang dibdib.
Alas-4:00 ng hapon noong Huwebes, nakatanggap siya ng tawag mula sa kanyang ina.
Nanginginig ang boses ni Teresa sa kabilang linya.
“Christine, anak! May pumuntang kinatawan ng bangko rito sa bahay kanina!”
Kinabahan ang dalaga. “Bakit po, Nay? May problema po ba sa bayarin?”
“Hindi, anak! May nagdeposito raw ng kabuuang halaga ng renta natin para sa susunod na 2 taon! May resibo at pirmadong kasulatan mula sa may-ari ng lupa na bayad na tayo ng ₱144,000!”
Napatayo si Christine mula sa kanyang kinauupuan sa aklatan.
“Sino raw po ang nagbayad?”
“Sabi ng abogado, isa raw itong lihim na tagatangkilik sa ilalim ng isang education foundation. Wala silang binigay na pangalan!”
Hindi makapaniwala si Christine.
Agad na pumasok sa kanyang isipan ang sinabi ni Mateo bago ito masuspinde.
Ngunit paano magagawa iyon ng isang guwardiyang kumikita lamang ng minimum na sahod bawat araw?
Kinabukasan, araw ng Biyernes, sumapit ang pinakahihintay na ika-45 Anibersaryo ng St. Jude Trinity College.
Ginanap ang malaking pagtitipon sa Grand Auditorium ng unibersidad.
Nasa 800 katao ang dumalo—mga kilalang negosyante, mga dekano, mga propesor, mga piling mag-aaral, at ang mga pangunahing nagbibigay ng tulong-pinansyal sa institusyon.
Nasa unang hanay ng mga upuan si Chloe, katabi ang kanyang amang si Don Victor Valderama na nakasuot ng mamahaling barong.
Sa pinakadulong bahagi naman ng bulwagan, tahimik na nakaupo si Christine kasama ang kanyang mga magulang na espesyal na pinadalhan ng imbitasyon ng Board of Trustees noong nakaraang gabi.
Nang makita ni Chloe si Christine sa likod, lumingon ito at umismid.
“Aba, naglakas-loob pa talagang pumunta rito ang pulubi para magmakaawa,” bulong ni Chloe sa kanyang mga kasama.
Nagsimula ang programa sa ganap na alas-9:30 ng umaga.
Umakyat sa entablado ang Presidente ng unibersidad upang magbigay ng pambungad na pananalita.
Matapos ang ilang pagtatanghal, ipinakilala ang pinakamahalagang panauhin ng araw na iyon—ang Chairman ng Board of Regents at may-ari ng 60 porsyento ng kabuuang lupain at pondo ng unibersidad, si Don Fernando Salvador.
Nagsitayuan ang mga opisyal at masigabong nagpalakpakan ang lahat ng panauhin.
Umakyat sa podium ang 68 taong gulang na si Don Fernando, tindig-marangal at may matalas na paningin.
Inayos niya ang mikropono bago nagsalita nang buong diin.
“Magandang umaga sa pamunuan, sa mga guro, at sa mga mag-aaral ng institusyong ito.”
Bumalik sa kani-kanilang upuan ang mga tao; naghari ang katahimikan sa loob ng malaking bulwagan.
“Sa loob ng 45 taon, itinayo ang paaralang ito sa pundasyon ng dangal, katarungan, at pantay na pagtingin sa bawat tao, mayaman man o kapos sa buhay.”
Tumingin si Don Fernando sa direksyon ng pamilya Valderama.
“Subalit nitong mga nakaraang buwan, nakatanggap ako ng mga ulat ukol sa pang-aabuso sa kapangyarihan, panlalamang sa mga iskolar, at tahasang kawalan ng respeto sa mga ordinaryong kawani ng ating institusyon.”
Napakunot ang noo ni Don Victor sa kanyang kinauupuan.
Nagpatuloy ang matandang tagapangulo.
“Upang personal kong makita ang tunay na kalagayan ng ating unibersidad, nagpadala ako ng isang taong pinagkakatiwalaan ko nang higit sa lahat. Isang taong handang magpakumbaba upang suriin ang sistema mula sa pinakamababang antas.”
Nagsimulang magbulungan ang mga propesor sa unahan.
“Sa loob ng 6 na buwan, nagtrabaho siya bilang isang simpleng guwardiya sa ating pangunahing tarangkahan.”
Nanlaki ang mga mata ni Christine sa kanyang upuan sa likod.
Napatingin din si Chloe sa kanyang ama, bakas ang biglang kaba sa mukha.
“Naranasan niya kung paano bastusin, tapakan, at hamakin ng mga taong nag-aakalang ang salapi ay lisensya upang mang-alipusta.”
Inilahad ni Don Fernando ang kanyang kanang kamay patungo sa gilid ng kurtina ng entablado.
“Mga ginoo at binibini, nais kong pormal na ipakilala sa inyo ang aking kaisa-isang anak, ang nagtapos ng Master of Business Administration sa London, at ang bagong hihiranging Chief Executive Officer ng Salvador Educational Group… si Mateo Salvador!”
Bumukas ang pinto sa gilid ng entablado.
Lumabas ang isang matangkad na binatang nakasuot ng plantsadong itim na suit, may suot na mamahaling relos, at maayos ang pagkakahawi ng buhok.
Si Mateo.
Nalaglag ang panga ni Chloe.
Napatayo si Don Victor sa kanyang kinauupuan habang namumutla ang buong mukha.
Ang buong auditorium ay napuno ng singhapan at gulat mula sa mga propesor at estudyanteng nakakakilala sa kanya bilang guwardiyang nakatayo sa gate araw-araw.
Napahawak si Christine sa kanyang dibdib habang nangingilid ang mga luha sa kanyang mga mata.
Hindi siya makapagsalita.
Lumapit si Mateo sa tabi ng kanyang ama, tinanggap ang mikropono, at humarap sa daan-daang tao.
Wala nang lumang uniporme ng guwardiya.
Wala nang basahang pampunas sa sahig.
Nakatayo siya ngayon bilang may-ari ng buong institusyon.
“Magandang umaga,” bungad ni Mateo sa malinaw at mariing tinig.
Tumingin siya nang diretso sa unang hanay, kung saan nakaupo si Don Victor at si Chloe.
“Sa loob ng 180 araw na pagtayo ko sa gate ng eskwelahang ito, nakita ko ang 2 mukha ng tao. Nakita ko ang mga taong may pinag-aralan nga sa papel, ngunit walang anumang bakas ng kabutihan sa puso.”
Ikinumpas ni Mateo ang kanyang kamay, at biglang bumukas ang malaking projector screen sa likod ng entablado.
Lumitaw sa screen ang malilinaw na kopya ng opisyal na audit reports at logbook entries.
“Ito ang mga dokumentong nakalap ko sa nakalipas na 3 buwan,” paliwanag ni Mateo.
“Una, ang audit report na nagpapatunay na ang pamilya Valderama ay gumamit ng pekeng tax certificates upang bawasan ang kanilang kontribusyon sa scholarship program ng unibersidad nang mahigit ₱3,500,000.”
Napaatras si Don Victor sa kanyang upuan.
“Pangalawa,” pagpapatuloy ni Mateo habang lumilipat ang slide sa screen, “narito ang buong kopya ng CCTV footage noong nakaraang Lunes ng alas-7:02 ng umaga sa Main Gate 1.”
Ipinakita sa malaking screen ang video: malinaw na kitang-kita ang mukha ni Chloe habang sinasadyang ibuhos ang malamig na inumin sa sapatos ni Mateo, at ang paglapit ni Christine upang tumulong nang walang pag-aalinlangan.
Narinig din sa audio recorder ng security system ang mismong banta ni Chloe na tatanggalin si Christine sa paaralan gamit ang impluwensya ng kanyang ama.
Nagsimulang maghiyawan sa pagkadismaya ang mga propesor at kapwa estudyante sa loob ng bulwagan.
Yumuko si Chloe sa sobrang hiya habang nanginginig ang kanyang mga kamay.
“At pangatlo,” pagpapatuloy ni Mateo, “ang ilegal na pag-ipit sa enrollment assessment ni Christine Dela Cruz sa halagang ₱54,000, na pinalabas ng registrar office bilang kakulangan, kahit na may pondo ang unibersidad na nakalaan para sa mga academic achievers na tulad niya.”
Bumaba si Mateo ng entablado, hawak ang mikropono.
Bawat hakbang niya sa gitnang pasilyo ay sinusundan ng tingin ng lahat.
Huminto siya sa tapat nina Don Victor at Chloe.
“Don Victor, simula sa araw na ito, tinatapos ng Salvador Group ang lahat ng business partnership sa inyong kumpanya. Ipinapasa na rin ng aming legal team sa Department of Justice ang mga ebidensya ng inyong tax discrepancies.”
Nanginginig na tumayo si Don Victor upang makiusap. “Ginoong Mateo… pakiusap, pag-usapan natin ito sa opisina. Nagkamali lamang ang aking anak—”
“Hindi ito simpleng pagkakamali, Don Victor,” putol ni Mateo sa malamig na boses. “Ito ay ugaling hinubog ng pag-aakalang kayang bilhin ng pera ang dignidad ng kapwa.”