Lumapit ang kinatawan ng pulisya.
“Ginoong Morales, may warrant of arrest na inilabas ang korte base sa nakabinbing kaso ng pamemeke ng pampublikong dokumento na inihain ng yumaong Ernesto Morales bago siya pumanaw, na ngayon ay pormal nang itinuloy ng kanyang legal na tagapagmana.”
Nagsimulang magmakaawa si Tito Bernardo.
Lumapit siya sa akin at hinawakan ang braso ko.
“Mark… pamangkin kita. Kadugo kita! Nagkamali lang ako… ginawa ko lang iyon para ingatan ang pamilya natin! Huwag mong gawin ito sa akin!”
Inalis ko ang kanyang kamay sa braso ko nang mahinahon ngunit matatag.
“Noong 18 anyos ako kahapon, sinabi mo sa akin na adult na ako at hindi mo problema si Carlo na 13 anyos.”
Tumingin ako sa 2 tenant na nakatayo sa gilid, na gulat na gulat sa mga naririnig.
“Ngayong adult na ako, legal na akong maniningil para sa kapatid ko.”
Inutusan ng mga pulis si Tito Bernardo na sumama sa presinto para sa pormal na booking procedure.
Wala siyang nagawa kundi yumuko habang inilalabas sa bakuran sa harap ng maraming kapitbahay na nag-uusyoso.
Lahat ng mga dating sinasabi niya tungkol sa pagiging ‘palamunin’ namin ay napatunayang kasinungalingan.
Lumipas ang 3 buwan.
Sa tulong ni Atty. Ramos, pormal na nailipat sa pangalan ko at ni Carlo ang commercial building at ang buong lote.
Ang naipong pera sa trust fund na nagkakahalaga ng 1,200,000 piso, kasama ang mga naitalang upa na sapilitang ipina-refund ng korte mula sa mga naitalagang ari-arian ni Bernardo, ay sapat na para masiguro ang kolehiyo ko at ang buong pag-aaral ni Carlo hanggang high school.
Hindi na kami bumalik sa lumang bahay ni Bernardo; ipinagbili namin ito at ginamit ang pondo para ayusin ang commercial building.
Pinaayos din namin ang lumang bodega ni Mang Tonyo.
Ginawa namin itong isang maayos at modernong tanggapan ng aming maliit na rental management business, at binigyan namin si Mang Tonyo ng permanenteng pwesto at buwanang tulong pinansyal bilang pasasalamat sa kanyang katapatan.
Isang hapon, nakatayo kami ni Carlo sa balkonahe ng aming sariling commercial building.
14 anyos na siya ngayon, hawak pa rin ang lumang kahoy na kahon ni Papa na ngayon ay nakalagay na sa isang marangal na estante sa aming sala.
Tumingin siya sa akin habang lumulubog ang araw.
“Kuya, totoo nga ang sinabi mo noon sa waiting shed.”
“Alin doon, Carlo?”
“Na magkakaroon tayo ng sariling tahanan.”
Ngumiti ako at inakbayan ang aking kapatid.
“Hindi dahil sa suwerte, Carlo. Kundi dahil sa katotohanang hindi kailanman kayang ibaon sa ilalim ng lupa.”