Hindi ko inaasahang maririnig ko iyon mula sa kanya.
Ngunit hindi rin ibig sabihin na biglang nawala ang lahat ng sama ng loob ko.
“Bianca, natakot ako noong araw na iyon.”
Tumango siya habang umiiyak.
“Alam ko.”
“Akala ko may mangyayaring masama sa anak ko.”
“Ate, pasensiya na.”
“At ang pinakamasakit, hindi dahil sa sapatos. Kundi dahil nakita kong pinagtatawanan ako habang natatakot ako.”
Hindi na siya nakasagot.
Lumapit siya at maingat na hinawakan ang kamay ko.
“Hindi ko na uulitin.”
Tinitigan ko siya.
“Sana nga.”
Hindi ko siya niyakap.
Hindi ko rin sinabing nakalimutan ko na ang lahat.
Ngunit nang magtanong siya kung maaari niyang makita nang malapitan si Sofia, tumango ako.
At nang maingat niyang hawakan ang maliit na kamay ng pamangkin niya, nakita kong muli siyang napaiyak.
Si Mang Ernesto naman ay pumasok makalipas ang ilang minuto.
Hindi siya ngumiti agad.
Lumapit siya sa kama ko at tumingin sa apo niya.
“Ang ganda ng apo ko.”
Ngumiti ako nang bahagya.
“Salamat po.”
Umupo siya sa silyang malapit sa bintana.
Matagal siyang hindi nagsalita.
Pagkatapos, may inilabas siyang maliit na sobre mula sa bulsa.
“Ineng, may dala ako.”
Iniabot niya iyon kay Rafael.
Nang buksan ng asawa ko, may lamang ₱10,000.
Napatingin ako sa kanya.
“Papa Ernesto, hindi po ninyo kailangang…”
“Alam ko.”
Napayuko siya.
“Hindi ko alam kung paano magsisimula.”
Natahimik kaming lahat.
“Buong buhay ko, nasanay akong si Rafael ang sumasagot sa maraming bagay. Noong dumating ka, mas gumaan ang buhay namin. Pero imbes na magpasalamat, lalo pa kaming naging demanding.”
Napatingin siya sa akin.
“Pasensiya na, Isabella.”
Hindi ko napigilang mapaluha.
“Hindi ko po kailangan ng pera ninyo.”
“Alam ko. Para iyan sa apo ko. Gusto kong may maibigay ako sa kanya na galing sa sarili kong bulsa.”
Tumingin siya kay Rafael.
“At gusto kong malaman ninyo na hindi na ako manghihingi ng bahay.”
Biglang napatawa si Rafael.
“Tay naman!”
Maging ako ay napangiti.
Ngunit nang tumayo si Mang Ernesto upang lumapit sa kanyang apo, may sinabi akong nagpahinto sa kanya.
“Papa, may isang kondisyon po ako.”
Napalingon siya.
“Ano iyon?”
“Kung gusto ninyong maging bahagi ng buhay ni Sofia, kailangan nating matutong rumespeto sa isa’t isa. Ayokong lumaki ang anak ko na iniisip niyang normal lang ang manakit o manghiya ng ibang tao.”
Dahan-dahan siyang tumango.
“Tama ka.”
“At hindi na po ako magbibigay ng bahay.”
Napangiti siya nang nahihiya.
“Hindi na ako hihingi.”
Anim na buwan ang lumipas.
Hindi naging perpekto ang lahat.
May mga pagkakataong bumabalik ang dating ugali ni Bianca. May mga pagkakataong nagrereklamo si Mang Ernesto tungkol sa mahal ng mga bilihin.
Ngunit unti-unti silang natutong mamuhay ayon sa kanilang kakayahan.
Nakahanap si Bianca ng mas maayos na trabaho sa isang marketing company sa Makati.
Si Mang Ernesto naman ay nagsimulang magtanim ng mga gulay sa maliit nilang bakuran.
Tuwing Linggo, minsan ay dinadalaw nila kami upang makita si Sofia.
Hindi sila basta pumapasok sa bahay.
Tumatawag muna sila.
At kapag sinasabi kong pagod kami o may iba kaming plano, hindi na sila nagagalit.
May isang Linggong hindi ko malilimutan.
Dumating si Bianca na may dalang isang malaking kahon.
“Ate, may regalo ako sa iyo.”
Napakunot ang noo ko.
“Ano na naman iyan?”
Ngumiti siya.
“Buksan mo!”
Nang alisin ko ang takip, nakita ko ang isang maliit na upuang pambata.
Kulay rosas.
May malambot na unan at maliit na larawan ng bulaklak sa sandalan.
Napatingin ako sa kanya.
“Para kay Sofia?”
Tumango siya.
“Oo. Binili ko gamit ang una kong bonus.”
Napangiti ako.
“Ang ganda naman.”
Ngunit hindi pa siya tapos.
May inilabas siyang maliit na papel mula sa loob ng kahon.
Nakasulat doon:
“PARA KAY SOFIA. WALANG IBANG PUWEDENG UMANGKIN SA UPUANG ITO!”
Napahagalpak ako sa tawa.
Maging si Rafael ay halos mabulunan sa iniinom niyang kape.
Si Bianca naman ay namula habang tumatawa.
“Ate, huwag mo nang ipaalala ang nangyari!”
“Ikaw ang nagpaalala!”
Nagtawanan kaming lahat.
At sa pagkakataong iyon, wala nang pait sa tawa namin.
Isang taon matapos ang insidente, nakalipat na kami sa bago naming bahay.
Hindi ito kasinglaki ng mansyon sa Alabang.
Ngunit may malawak na kusina, maliwanag na sala at isang maliit na hardin kung saan nagtanim kami ng mga rosas.
Sa tabi ng malaking bintana, may isang malambot na armchair.
Kulay cream.
Halos kapareho ng upuang pinagmulan ng lahat.
Isang hapon, habang nakaupo ako roon at pinagmamasdan si Sofia na natututong maglakad, lumapit si Rafael na may dalang dalawang tasa ng mainit na tsaa.
“Alam mo, may gusto akong itanong.”
“Ano iyon?”
“Bakit kapareho ng dati mong upuan ang binili mo?”
Napatingin ako sa armchair.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Dahil gusto ko.”
Tumawa siya.
“Iyon lang?”
“Oo. Iyon lang.”
Umupo siya sa tabi ko.
Maya-maya, lumapit si Sofia at kumapit sa aking tuhod.
“Mama!”
Binuhat ko siya at pinaupo sa kandungan ko.
Agad niyang hinawakan ang magkabilang braso ng upuan na para bang siya ang tunay na may-ari.
Napatawa si Rafael.
“Mukhang may bagong may-ari na ang paborito mong upuan.”
Hinalikan ko ang pisngi ng anak namin.
“Walang problema. Sa kanya naman talaga ang lahat ng ito balang araw.”
Ngunit bago pa ako makapagsalita muli, biglang tumayo si Sofia sa aking kandungan at itinuro ang upuan.
“Mama! Akin!”
Napatingin kami ni Rafael sa isa’t isa.
Pagkatapos, sabay kaming humalakhak.
Naku.
Mukhang may isa na namang batang mahilig umangkin ng upuan sa pamilya namin.
Pero sa pagkakataong ito, sisiguraduhin kong matututo siyang magbahagi.
At kung sakaling may dumating na bisitang pagod, buntis o nangangailangan lamang ng kaunting pahinga…
Alam kong kusa siyang tatayo upang ibigay ang kanyang upuan.
Dahil iyon ang tahanang gusto kong kalakihan ng anak ko.
Hindi isang bahay na puno ng mamahaling kagamitan ngunit walang paggalang.
Kundi isang tahanang kahit sino ay maaaring umupo, magpahinga at makaramdam na ligtas siya.
At tuwing naiisip ko ang mansyong ibinenta ko, wala na akong nararamdamang panghihinayang.
Dahil sa huli, hindi ko naman nawala ang isang bahay.
Natagpuan ko ang tahanang matagal ko nang hinahanap.