HUMINGI LANG NG TIRANG PAGKAIN ANG DALAWANG PULUBING KAMBAL SA ISANG BILYONARYA, NGUNIT NANG MAKITA ANG KANILANG MUKHA, NAPAHAGULGOL ANG GINANG! MGA ANAK NIYA ITO!

BAHAGI 2:

“Sandali lang! Huwag mo silang hahawakan!” ang malakas na utos ni Donya Beatrice kay Mario.

Napatigil si Mario sa hangin, hawak pa rin ang menu card.

“Ngunit Donya Beatrice, marumi po ang mga batang ito at baka maabala kayo,” ang paliwanag ni Mario habang yumuyuko.

“Sinasagot mo ba ako? Sabi kong huwag mo silang itataboy!” ang galit na sagot ng ginang.

Binalingan ni Donya Beatrice ang 2 bata na kapwa nanginginig sa takot.

Dahan-dahan siyang tumayo mula sa kanyang mamahaling upuan.

Hindi niya pinansin ang dumi sa katawan ng mga bata.

“Mga anak, mag-angat kayo ng tingin… tumingin kayo sa akin,” ang pakiusap ni Donya Beatrice.

May panginginig sa kanyang boses na hindi pa naririnig ng kanyang mga katulong kailanman.

Dahan-dahang itinaas ng 2 bata ang kanilang mga ulo.

Nang magtagpo ang kanilang mga mata, parang huminto ang ikot ng mundo para kay Donya Beatrice.

Ang mga mata ng 2 bata ay eksaktong kapareho ng mga mata ng kanyang yumaong asawa.

Ang hugis ng kanilang mukha at ang kanilang mga labi ay hindi pwedeng ipagkamali.

Tiningnan ni Donya Beatrice ang kanang bahagi ng leeg ng unang bata.

Mayroon itong 1 maliit na nunal na hugis bituin.

Tiningnan niya rin ang leeg ng ikalawang bata.

Mayroon din itong kaparehong marka sa eksaktong pwesto.

Nalaglag ang mamahaling bag ni Donya Beatrice sa sahig.

“Hindi ito maaari… K-Kambal…” ang bulong ng ginang habang tumutulo ang kanyang mga luha.

Lumapit pa siya ng 1 hakbang at lumuhod sa harap ng 2 bata sa maruming sahig.

Nagulat ang lahat ng mga customer sa loob ng restaurant.

Ang 1 bilyonaryang kilala sa pagiging matigas ay nakaluhod ngayon sa harap ng mga pulubi.

“Ano ang mga pangalan ninyo?” ang tanong ni Donya Beatrice habang hawak ang mga balikat ng magkapatid.

“Ako po si Toti, at siya po si Tano,” ang sagot ng unang bata.

“Ilang taon na kayo?” ang tanong muli ng ginang.

“Sabi po ng nagpalaki sa amin, 13 taong gulang na po kami ngayon,” ang sagot naman ni Tano.

Sumabog ang iyak ni Donya Beatrice at niyakap niya nang mahigpit ang 2 bata.

“Madam… marumi po kami, mababahuan po kayo sa amin,” ang sabi ni Toti na naguguluhan.

“Walang pakialam ang nanay sa dumi ninyo! Kayo ang aking mga anak! Kayo sina Ethan at Evan!” ang hiyaw ni Donya Beatrice.

Hindi makapaniwala si Mario sa kanyang mga naririnig.

“Donya Beatrice, baka po nagkakamali kayo. Maraming manloloko ngayon sa daan,” ang sabat ni Mario na gustong magmalinis.

Tumingin si Donya Beatrice kay Mario na may kasamang matinding galit sa kanyang mga mata.

“Kilala ko ang aking mga anak! Ang mga marka sa kanilang leeg ay hindi matatagpuan sa ibang tao!” ang sigaw ng ginang.

Binuksan ni Donya Beatrice ang kanyang bag at kinuha ang 2 maliit na pilak na pulseras.

“Saan ninyo nakuha ang mga marka sa leeg ninyo? At paano kayo napadpad dito?” ang tanong niya sa mga bata.