Hindi ako makahinga.

Nakatayo ako sa likod ng isang malaking display cabinet sa loob ng jewelry store, ilang metro lamang ang layo sa lalaking pitong buwan kong iniyakan.

Si Jericho.

Ang asawa kong inilibing namin sa isang sementeryo sa Maynila.

Ang lalaking ipinagdasal kong makita kahit minsan sa panaginip.

Buhay na buhay siya.

At ngayon, nakangiti habang sinusukatan ng mamahaling diamond necklace ang babaeng kasama niya.

“Bagay sa iyo, sweetheart,” sabi niya.

Parang may kutsilyong tumusok sa puso ko.

Sweetheart.

Iyon ang tawag niya sa akin noong bagong kasal kami.

“Jericho, sigurado ka bang hindi tayo magkakaproblema?” tanong ng babae.

Napatingin siya sa paligid.

“Relax, Vanessa. Pitong buwan na akong patay sa mga papeles. Wala nang maghahanap sa akin.”

Nanlamig ang aking buong katawan.

Hindi ako nagkamali.

Siya mismo ang nagsabi.

Patay siya sa mga papeles.

Ngunit buhay siya sa katotohanan.

“Paano kung makita ka ng asawa mo?” tanong ni Vanessa.

Tumawa si Jericho.

“Si Bianca? Malabo iyon.”

Napahawak ako sa gilid ng cabinet.

“Baka nasa department store pa rin iyon, nagtatrabaho para sa kakarampot na sahod.”

Tumawa rin ang babae.

“Kawawa naman.”

“Huwag mo siyang kaawaan,” sagot ni Jericho. “Ginusto niyang maging simpleng asawa. Ngayon, matuto siyang mabuhay nang wala ako.”

Halos hindi ko mapigilan ang aking luha.

Pitong buwan akong nagtrabaho nang dalawang shift.

Pitong buwan akong halos hindi kumain nang maayos.

Pitong buwan akong umiiyak sa harap ng litrato niya.

At sa buong panahong iyon, masaya pala siyang namumuhay kasama ang ibang babae.

Ngunit ang sumunod kong narinig ay mas nakakatakot.

“Naayos na ba ng mama mo ang natitirang insurance money?” tanong ni Vanessa.

Napakunot ang noo ko.

Insurance?

“Oo,” sagot ni Jericho. “Nakuha na namin ang unang malaking bayad. Ang problema na lang ay iyong trust account.”

“Magkano pa iyon?”

“Mahigit walumpung milyong piso.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Walumpung milyon?

“At kapag nailipat na ni Mama ang pera, puwede na tayong umalis papuntang Switzerland.”

Natahimik si Vanessa.

Pagkatapos ay nagtanong siya:

“Paano ang babaeng asawa mo?”

Tumawa si Jericho.

“Wala na siyang silbi sa plano natin.”

Sa sandaling iyon, may isang bagay na namatay sa loob ko.

Hindi ang pagmamahal ko.

Kundi ang huling pag-asang baka may mabuting paliwanag ang lahat.

Hindi aksidente ang pagkamatay ni Jericho. Isa itong planong ginawa upang lokohin ako at makakuha ng napakalaking pera.

Ngunit hindi pa nila alam na ilang metro lamang ang layo ko.

At narinig ko ang lahat.

Dahan-dahan kong inilabas ang cellphone ko.

Kumuha ako ng ilang larawan mula sa lugar na pinagtataguan ko.

Kitang-kita ang mukha ni Jericho.

Ang relo niya.

At ang babaeng kaakbay niya.

Pagkatapos ay lumabas ako ng tindahan bago pa nila ako makita.

Nanginginig ang mga tuhod ko habang naglalakad.

Pumasok ako sa pinakamalapit na restroom.

Isinara ang pinto ng isang cubicle.

At doon ako tuluyang napaiyak.

“Bakit, Jericho?”

Paulit-ulit kong tanong.

“Bakit mo ginawa sa akin ito?”

Ngunit matapos ang ilang minuto, pinunasan ko ang aking mga luha.

Hindi na ako maaaring manatiling umiiyak.

Dahil kung totoo ang narinig ko, may malaking pandarayang nangyari.

At maaaring may ibang taong nadamay.

Kinuha ko ang cellphone ko.

Tinawagan ko ang isang taong matagal ko nang hindi nakakausap.

Si Attorney Samuel Reyes.

Ang dating abogado ng aking ama.

“Hello, Attorney?”

“Bianca? Anak, kumusta ka?”

Nanginginig ang boses ko.

“Attorney, kailangan ko po ng tulong.”

“Anong nangyari?”

Huminga ako nang malalim.

“Nakita ko po ang asawa kong patay na.”

Natahimik siya.

“Bianca… ano’ng ibig mong sabihin?”

“Buhay po si Jericho.”

At pagkatapos ay sinabi ko ang mga salitang magpapabago sa lahat.

“At mukhang pinagplanuhan nila ang sarili niyang pagkamatay.”

PART 3: ANG KABAONG NA WALANG ASAWA

Kinabukasan, nagkita kami ni Attorney Samuel sa kanyang opisina sa Makati.

Ipinakita ko sa kanya ang mga larawan.

Matagal niyang tinitigan ang screen.

“Bianca, sigurado kang siya ito?”

Tumango ako.

“Attorney, asawa ko siya. Kilala ko ang bawat detalye ng mukha niya.”

“May iba ka pa bang ebidensiya?”

“Narinig ko siyang sabihin na pitong buwan na siyang patay sa mga papeles.”

Napabuntong-hininga siya.

“Kung totoo ito, napakaseryoso ng nangyari.”

“Ano po ang gagawin natin?”

“Una, kailangan nating tiyaking ligtas ka. Pagkatapos, ipapaabot natin sa mga awtoridad ang impormasyong mayroon tayo.”

Tumango ako.

Ngunit may isang tanong na matagal nang bumabagabag sa akin.

“Attorney, kung buhay si Jericho…”

Napalunok ako.

“Sino ang inilagay nila sa kabaong?”

Biglang tumahimik ang opisina.

Matagal akong tinitigan ni Attorney Samuel.

Pagkatapos ay sinabi niya:

“Iyan mismo ang kailangang malaman.”

Sa tulong ng mga awtoridad, nagsimula ang pagsusuri sa mga dokumentong ginamit upang ideklarang patay si Jericho.

Sinuri ang police report.

Ang death certificate.

Ang mga medical records.

At ang pagkakakilanlan ng mga labi na natagpuan matapos ang aksidente.

May isang napakahalagang detalye.

Walang kumpirmadong DNA identification na direktang nag-uugnay sa mga labi kay Jericho.

Dahil sa matinding pagkasunog ng sasakyan, umasa ang unang pagkakakilanlan sa ilang personal na gamit at mga impormasyong ibinigay ng kanyang pamilya.

At ang taong pinakamabilis na nagpumilit na ilibing ang mga labi?

Si Doña Matilda.

Ang sarili niyang ina.

Napahawak ako sa dibdib.

“Siya rin po ang nagpalayas sa akin pagkatapos ng burol.”

Tumingin sa akin si Attorney Samuel.

“Bianca, maaaring may dahilan kung bakit ayaw ka nilang manatili sa bahay.”

“Dahil baka may makita akong ebidensiya?”

“Posible.”

Naalala ko ang gabing pinalayas ako.

Nakatayo ako sa sala, hawak ang litrato ni Jericho.

Si Doña Matilda ay nakatayo sa hagdan.

“Umalis ka na, Bianca!”

“Ma, saan po ako pupunta?”

“Problema mo na iyon!”

“Asawa po ako ni Jericho!”

“Patay na ang anak ko! Wala ka nang karapatan dito!”

Noon, inakala kong galit lamang siya dahil sa pagkamatay ng anak niya.

Ngayon, naunawaan kong maaaring gusto lamang niyang mawala ako sa kanilang buhay bago ko matuklasan ang katotohanan.

Makalipas ang ilang araw, may bagong impormasyong lumabas.

Ang kotseng sumabog ay nakarehistro kay Jericho.

Ngunit may isang lalaking huling nakitang nagmamaneho nito bago ang aksidente.

Isang empleyado ng kanilang pamilya.

Si Daniel Ramos.

Dalawampu’t siyam na taong gulang.

Matagal nang driver ng kanilang kumpanya.

At ang mas nakakagulat?

May ulat na nawawala si Daniel mula pa noong araw ng aksidente.

Napahawak ako sa bibig.

“Attorney…”

“Bianca, huwag muna tayong magbigay ng konklusyon. Kailangan ng wastong forensic identification.”

Ngunit may matinding takot nang bumalot sa puso ko.

Dahil kung ang taong nasa kabaong ay hindi si Jericho…

Maaaring may ibang pamilyang pitong buwan nang naghahanap sa kanilang mahal sa buhay.

Sa pagpapatuloy ng imbestigasyon, may natagpuang mga dokumento tungkol sa malalaking insurance policy at financial accounts na konektado sa diumano’y pagkamatay ni Jericho.

May ilang transaksiyong isinagawa matapos ang petsa ng kanyang kamatayan.

At may mga dokumentong nangangailangan ng masusing pagsusuri dahil sa mga hindi pagkakatugma ng pirma at awtorisasyon.

Ngunit may isa pang natuklasan si Attorney Samuel.

“Bianca, may kailangan akong ipakita sa iyo.”

Iniabot niya ang isang lumang dokumento.

Nakasulat doon ang pangalan ko.

Bianca Santos-Alvarez.

Napakunot ang noo ko.

“Ano po ito?”

“Isang trust document na ginawa ng iyong ama bago siya namatay.”

“Trust?”

Tumango siya.

“May mga ari-ariang inilaan sa iyo na hindi pa ganap na naililipat dahil sa mga kondisyong nakasaad sa dokumento.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Bakit hindi ko alam ito?”

“May mga impormasyong itinago sa iyo. At mukhang may mga taong nagsubok gamitin ang mga dokumentong may kaugnayan sa iyong kasal upang makakuha ng kontrol sa mga asset.”

Napaupo ako.

“Ibig sabihin…”

Tumingin siya sa akin.

“Bianca, posibleng hindi lang insurance money ang dahilan ng pagpapanggap ni Jericho na patay.”

Huminga siya nang malalim.

“Maaaring ang tunay na pakay nila ay ang pamana mo.”