“Tingnan ninyo ang leeg niya!” sigaw ni Berto habang hawak ang kamay ni Daniel.
“May nakabarang plastic na bola sa lalamunan niya!”
“Hindi siya inatake sa puso!”
“Hindi siya makahinga dahil doon!”
Nagalit nang husto si Dr. Sison sa narinig.
Namula ang mukha ng doktor sa galit at napahiya sa harap ng kanyang mga staff.
“Sinungaling!” sigaw ni Dr. Sison.
“Ako ang pinakamagaling na doktor sa ospital na ito!”
“Isang oras kaming nag-resuscitate sa kanya!”
“Sinisira mo ang pangalan ko sa harap ng pamilya Severino!”
“Ilabas ninyo na ‘yan ngayon din!”
Lumapit ang dalawang armadong guwardiya at hinawakan sa braso si Berto.
Inilalayo nila ang bata sa kama habang umiiyak ito.
“Don Gabriel, maniwala po kayo sa akin!” sigaw ni Berto habang kumakawag.
“Nakita ko po siya kanina sa parke!”
“Nalunok niya ang bilog na laruan!”
“Tumingin po kayo sa leeg niya, medyo matigas at may bukol!”
Napatigil si Don Gabriel.
Tumingin siya sa mukha ng batang kalsada.
Nakita niya ang katapatan sa mga mata nito.
May napansin din si Don Gabriel sa kamay ng bata.
Hawak nito ang isang maliit na plastic na laruan na katulad ng binili niya para kay Daniel kahapon.
“Sandali!” utos ni Don Gabriel sa mga guwardiya sa malakas na boses.
“Bitiwan ninyo siya!”
Natigilan ang mga guwardiya at agad na binitiwan si Berto.
Lumapit si Don Gabriel kay Dr. Sison.
“Sinuri ninyo ba ang lalamunan ng anak ko?” tanong ng bilyonaryo.
Naubo si Dr. Sison at halatang nag-alangan.
“Don Gabriel, hindi na kailangan ‘yon.”
“Malinaw sa monitor na tumigil ang puso niya.”
“Bakit kayo maniniwala sa isang batang palaboy na walang pinag-aralan?”
“Wala siyang alam sa medisina!”
Ngunit hindi nakinig si Don Gabriel.
Agad siyang lumapit sa kama ng kanyang anak.
Dahan-dahan niyang itinaas ang baba ni Daniel.
Hinalkap niya ang leeg ng bata.
Doon niya naramdaman ang isang matigas na bagay sa itaas na bahagi ng lalamunan nito.
Nanlaki ang mga mata ni Don Gabriel.
“May nakatambak nga sa leeg niya!” galit na sigaw ni Don Gabriel.
“Bakit hindi ninyo ito nakita?!”
Nagpanic si Dr. Sison.
“Imposible ‘yan! Hindi namin napansin dahil…”
Hindi na pinatapos ni Don Gabriel ang doktor.
Tumingin si Don Gabriel sa isang batang resident doctor na nakatayo sa gilid.
“Ikaw! Tulungan mo ako!”
Agad na lumapit ang batang doktor na si Dr. Mark Santos.
Kumuha siya ng flashlight at laryngoscope para tingnan ang loob ng bibig ng bata.
Nang buksan niya ang bibig ni Daniel, malinaw na nakita ang kulay pulang plastic na bola na nakatambak at ganap na nagharang sa daluyan ng hangin.
“May nakatambak po na bagay!” sigaw ni Dr. Mark.
“Kaya hindi pumapasok ang hangin kahit nag-CPR tayo!”
Mabilis na kumuha si Dr. Mark ng medical forceps.
Maingat ngunit mabilis niyang ipinasok ang sipit sa lalamunan ng bata.
Sa loob ng 5 segundo, naipasok niya ang kagamitan at maingat na hinila ang nakatambak na bagay.
Pop!
Lumabas mula sa lalamunan ni Daniel ang isang 2-centimeter na plastic na bola!
Agad na kumuha ng suction at oxygen mask si Dr. Mark at pinalabas ang natitirang hangin.
Mabilis niyang pinindot muli ang dibdib ng bata ng 3 beses.
Biglang napaubo ang bata!
Cough! Cough!
Huminga nang malalim si Daniel!
Kasabay nito, biglang nagbago ang linya sa monitor!
Beep… Beep… Beep…
Bumalik ang tibok ng puso!
Naging 75 beats per minute ang heart rate sa monitor!
Nagkaroon ng kulay ang dating maputlang mukha ni Daniel.
Dahan-dahang namulat ang kanyang mga mata.
“Papa…” mahinang tawag ni Daniel.
Umiyak sa kagalakan si Don Gabriel at niyakap nang mahigpit ang kanyang anak.
“Salamat sa Diyos! Buhay ang anak ko!”
Ang buong silid ay napuno ng gulat at hanga.
Tumingin ang lahat kay Dr. Sison na ngayon ay namumutla at nanginginig sa takot.
Maling diagnosis ang kanyang ginawa dahil sa katamaran at kababawan ng kanyang pagsusuri.
Halos mapatay niya ang anak ng pinakamayamang tao sa lungsod dahil sa kanyang kayabangan.
Humarap si Don Gabriel kay Dr. Sison.
Malamig at matalas ang kanyang tingin.
“Sinabi mo na ginawa mo ang lahat.”
“Ngunit kahit ang simpleng pagtingin sa lalamunan ng anak ko, hindi mo ginawa.”
“Inisip mo agad na wala nang pag-asa dahil mas interesado ka sa oras at sa iyong sariling pangalan.”
“Mula sa araw na ito, tatanggalin ko ang lahat ng pondo ng pamilya Severino sa ospital na ito hangga’t nagtatrabaho ka rito.”
“Sisiguraduhin ko rin na makakarating sa Medical Board ang kapabayaan mo upang matanggalan ka ng lisensya!”
Nakaluhod na nakiusap si Dr. Sison.
“Don Gabriel, patawarin ninyo po ako!”
“Nagkamali po ako! Huwag ninyong sirain ang karera ko!”
Ngunit pinalabas na siya ng mga guwardiya sa silid.
Pagkatapos noon, humarap si Don Gabriel kay Berto.
Lumapit ang bilyonaryo sa batang kalsada at lumuhod sa harap nito.
Hindi niya pinansin ang dumi at putik sa damit ng bata.
Hinalikan niya ang mga kamay ni Berto.
“Maraming salamat, irog,” sabi ni Don Gabriel habang lumuluha.
“Iniligtas mo ang buhay ng anak ko.”
“Kung hindi dahil sa iyo, naisara na sana ang pintuan para sa aking anak.”
Tumingin si Daniel kay Berto at ngumiti.
“Salamat sa pagtulong sa akin… kaibigan,” mahinang sabi ni Daniel.
Ngumiti rin si Berto habang pinupunasan ang kanyang mga mata.
Hindi nagdalawang-isip si Don Gabriel.
Inihayag niya sa harap ng lahat ng mga kawani ng ospital ang kanyang desisyon.
Inampon ni Don Gabriel si Berto bilang sarili niyang anak.
Ipinapasok niya ito sa pinakamagandang paaralan at binigyan ng magandang tirahan kasama si Daniel.
Ang batang dating tinawag na pulubi at itinaboy ng mayabang na doktor ang siyang naging bayani at nagpabago sa buhay ng buong pamilya Severino.