Makalipas ang ilang sandali, mahina niyang sinabi:

“Hindi namin alam na nasasaktan ka pala.”

Huminga ako nang malalim.

“Nasaktan po ako. Pero gusto kong magsimula tayong mag-usap nang maayos.”

Hindi nagbago ang pamilya namin sa isang hapunan.

Pero iyon ang unang pagkakataong nasabi ko ang matagal kong kinikimkim.

At sapat na iyong simula.

Lumipas ang tatlong buwan.

Nagkita kami ni Adrian sa isang maliit na café sa BGC, pagkatapos ng trabaho, sa isang araw na walang meeting, walang office gossip, at walang lihim.

Hindi mamahaling restaurant.

Walang private room.

Walang entourage.

Dalawang tasa lang ng kape at isang slice ng cheesecake.

Suot niya ang parehong jade bracelet.

“Ready?” tanong niya.

“For what?”

“Our first proper date.”

Napangiti ako.

“After four years?”

“Technically, this is our first date as Adrian and Mikaela.”

Tumawa ako.

Pagkatapos, inilabas niya ang lumang blue notebook.

“May gusto akong ipakita.”

Binuksan niya sa gitnang pahina.

Nandoon ang mga lumang math problem na sinagutan namin noon.

Sa gilid, may nakasulat sa sulat-kamay niya:

She solved it herself today. I’m proud of her.

Nanikip ang lalamunan ko.

“Tinago mo talaga lahat?”

“Of course.”

“Bakit?”

Ngumiti siya.

“Because you always thought you weren’t good enough.”

Dahan-dahan niyang isinara ang notebook.

“But I watched you become the person you are today.”

Matagal akong nakatingin sa kanya.

“Adrian, may itatanong ako.”

“Anything.”

“Noong una mong nakita si Ate sa opisina… bakit ka ngumiti?”

Napatawa siya.

“That?”

Tumango ako.

“I spent the whole flight wondering what I’d say when I met her. Then I saw Gabriella, checked her name tag, and realized I was finally standing in front of the answer to the mystery.”

“Anong mystery?”

“How I managed to fall in love with someone whose name I didn’t even know.”

Napailing ako.

“Akala ko na-love at first sight ka kay Ate.”

He laughed.

“Mika, I spent four years falling in love with your terrible jokes, your stubbornness, your voice, and your ridiculously dramatic reactions to math problems.”

Tumigil siya.

“I wasn’t looking for Gabriella anymore.”

Dahan-dahan niyang inabot ang kamay ko sa ibabaw ng mesa.

Hinayaan niya akong magpasya kung hahawakan ko ito.

At sa pagkakataong iyon, hindi na ako natakot.

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Hi, Adrian,” bulong ko.

Ngumiti siya.

“Hi, Mikaela.”

“I’m sorry it took me four years to introduce myself.”

“Then we have a lot of time to make up for.”

Sa labas ng café, unti-unting lumulubog ang araw.

May kung anong kumislap sa hangin.

Isa na namang lumulutang na komento.

[Hindi ganito ang dapat na ending!]

Kasunod nito:

[Ang babaeng ito ay hindi ang nakatakdang heroine!]

Tinitigan ko ang mga salita.

Noon, pinaniwalaan kong nakasulat na ang kapalaran ko.

Na ang ate ko ang palaging pipiliin.

Na habang buhay akong magiging pangalawa.

Pero ngayon, alam ko na.

Hindi kailangang may talunin akong ibang babae para maging karapat-dapat mahalin.

At hindi rin kailangang maging perpekto ang nakaraan ko para maitama ang mga pagkakamali ko.

Dahan-dahang naglaho ang mga komento.

Hindi na muling bumalik.

Makalipas ang isang taon, lumipat ako sa ibang kompanya pagkatapos makakuha ng mas magandang posisyon sa pamamagitan ng sarili kong aplikasyon at interviews.

Masaya si Adrian para sa akin.

Nagpatuloy rin ang relasyon namin, hindi bilang CEO at empleyada, kundi bilang dalawang taong natutong magtiwala nang walang maskara.

Sa unang anibersaryo ng tunay naming pagkikita, bumalik kami sa parehong café.

May dala siyang maliit na kahon.

Napahawak ako sa dibdib.

“Adrian, huwag mong sabihing—”

Tumawa siya.

“Relax. Hindi pa engagement ring.”

Binuksan niya iyon.

Isang maliit na silver keychain na hugis pusa.

May nakaukit na pangalan.

MIKAELA.

“Bakit pangalan ko?”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Because I want you to remember something.”

Tumingin siya diretso sa mga mata ko.

“You never needed another person’s name to deserve love.”

Napaiyak ako.

Pero sa pagkakataong iyon, hindi dahil sa takot.

Hindi dahil sa hiya.

Kundi dahil sa wakas, may taong kilala ako nang buo.

At mahal ako bilang ako.

WAKAS.

Mensahe ng Kuwento

Minsan, dahil sa takot na hindi tayo sapat, nagtatago tayo sa likod ng pangalan, tagumpay, o pagkatao ng iba. Pero ang tunay na pagmamahal ay hindi dapat nakatayo sa kasinungalingan. Nangangailangan ito ng katapatan, pananagutan, respeto, at lakas ng loob na ipakita kung sino talaga tayo.

Hindi mo kailangang maging mas maganda, mas mayaman, o mas matagumpay kaysa sa iba para maging karapat-dapat mahalin. Ang pinakamagandang pagmamahal ay nagsisimula kapag hindi mo na kailangang magpanggap.