YUMUKO ANG FIANCÉE KO SA HOSPITAL BED AT BUMULONG: “MAMATAY KA BAGO MAG-BIYERNES, DOMINIC”—AKALA NIYA NASA COMA AKO, PERO NARINIG KO ANG BAWAT SALITA! HINDI NIYA ALAM NA ANG TAHIMIK NA KASAMBAHAY KO ANG MAGBUBUNYAG NG LIHIM NA SISIRA SA KANILANG LAHAT!
BAHAGI 3
KABANATA 5: ANG BIYERNES NA NAGWAKAS SA KANILANG KASINUNGALINGAN
“Hindi ito posible.”
Iyon ang unang sinabi ni Anthony.
Nakatayo siya sa harap ng boardroom na para bang nakakita ng multo.
Tiningnan ko siya.
“Bakit hindi posible?”
“Ang mga doktor… sinabi nilang—”
“Na hindi ako magigising?”
Hindi siya sumagot.
Lumapit ako nang dahan-dahan.
“O na hindi ako dapat magising?”
Namuti ang kaniyang mukha.
“Dominic, hindi ko alam ang sinasabi mo.”
Napangiti ako nang mapait.
“Talaga?”
Tumingin ako kay Veronica.
“Pati ikaw, mahal?”
Nanginginig ang labi niya.
“Dominic…”
Lumapit siya.
“Diyos ko, buhay ka!”
Sinubukan niya akong yakapin.
Umatras ako.
Napatigil siya.
“Anong problema?”
Tinitigan ko ang babaeng dalawang taon kong minahal.
Ang babaeng kasama kong pumili ng bahay na titirhan namin pagkatapos ng kasal.
Ang babaeng nagsukat ng wedding gown habang nakangiti sa akin.
Ang babaeng humalik sa noo ko sa ospital at bumulong na sana ay mamatay na ako.
“May gusto akong itanong sa iyo, Veronica.”
“Ano iyon?”
“Bakit Biyernes?”
Nawala ang kulay sa kaniyang mukha.
“Ano?”
“Bakit kailangan kong mamatay bago mag-Biyernes?”
Napaatras siya.
“Hindi ko alam ang sinasabi mo.”
“Sigurado ka?”
“Dominic, mahal kita!”
Tahimik akong tumingin sa kaniya.
Pagkatapos ay kinuha ko ang maliit na remote mula sa bulsa ko.
Bumukas ang malaking screen sa boardroom.
Lumabas ang isang audio file.
Narinig ang boses niya.
Malinaw.
Malamig.
Walang pag-aalinlangan.
“Mamatay ka bago mag-Biyernes, Dominic. Mas mabilis mailipat ang pera kapag tumigil ka nang huminga.”
Napatakip ng bibig ang isang direktor.
May isang napamura.
Si Margaret ay napaupo nang mabigat.
Si Veronica naman ay nanatiling nakatayo, hindi makagalaw.
“Hindi…” bulong niya.
Tumingin ako sa kaniya.
“Iyan ang sinabi mo habang nakahiga ako sa ospital.”
“Hindi mo naiintindihan!”
“Kung ganoon, ipaliwanag mo.”
Napaluha siya.
“Galit lang ako noon!”
“Galit?”
“Oo! Dahil hindi mo ako pinakikinggan!”
Napatawa ako nang walang saya.
“Hindi kita pinakinggan kaya gusto mo akong mamatay?”
“Hindi iyon ang ibig kong sabihin!”
Lumapit si Olivia.
“Miss Hale, may iba pa kaming recordings at financial evidence na kailangan ninyong sagutin.”
Biglang nagsalita si Anthony.
“Hindi ninyo puwedeng gamitin ang mga iyan! Private conversations iyon!”
Tumingin sa kaniya si Olivia.
“Ang mga ebidensiyang nakalap ay isusumite sa tamang legal na proseso. May mga warrant at court-authorized records kaming dala. Hindi kayo ang magpapasya kung ano ang maaaring imbestigahan.”
Namutla si Anthony.
Ipinakita sa screen ang mga dokumento.
Mga bank transfer.
Mga communication records.
Mga draft ng succession resolution.
At ang mga dokumentong nagpapakita ng planong ilipat ang assets ng kumpanya sa mga negosyo ni Richard Hale.
“Hindi lang ito pagtatangkang agawin ang posisyon ko,” sabi ko.
Tumingin ako sa mga direktor.
“Isa itong planong nakasalalay sa pagkamatay ko.”
Nagkagulo ang boardroom.
May mga direktor na tumayo.
Ang iba ay nagtanong.
Si Margaret ay nakatingin lamang kay Anthony.
“Anak,” mahina niyang sabi, “pinalaki ka ni Lorenzo na parang sarili niyang anak.”
Hindi makatingin si Anthony.
“Binigyan ka niya ng lahat.”
Tumulo ang luha sa mata ng matandang babae.
“Bakit mo ginawa ito?”
Biglang sumabog si Anthony.
“DAHIL LAHAT NA LANG AY KAY DOMINIC!”
Natahimik ang lahat.
Humihingal siya.
“Lahat!”
Itinuro niya ako.
“Si Dominic ang matalino! Si Dominic ang tagapagmana! Si Dominic ang pinupuri ng lahat!”
“Anthony…” sabi ni Margaret.
“Walang nakakakita sa akin!”
Lumapit siya sa mesa.
“Dalawampung taon akong nagtatrabaho sa kumpanyang ito! Dalawampung taon akong nasa likod niya!”
Tiningnan ko siya.
“Binigyan kita ng pagkakataong maging partner.”
“Partner?” mapait niyang ulit.
“Isang titulo lang iyon! Ikaw pa rin ang may huling salita!”
“Dahil ako ang may pananagutan sa kumpanya.”
“Dahil hindi mo kayang ibigay sa akin ang kapangyarihan!”
Napabuntong-hininga ako.
“Anthony, hindi mo kailangang patayin ako para magkaroon ng sariling buhay.”
Napatigil siya.
“Pero pinili mong subukan.”
Tahimik siyang napaupo.
Sa unang pagkakataon, hindi na siya mukhang makapangyarihang executive.
Mukha siyang batang matagal nang nagdadala ng inggit.
At hinayaan niyang kainin siya nito.
Makalipas ang ilang minuto, pumasok ang mga imbestigador na may dalang mga legal na dokumento.
Iniharap nila ang mga kaukulang warrant at inabisuhan sina Anthony at Veronica tungkol sa mga kasong iniimbestigahan laban sa kanila.
Hindi pa iyon hatol ng korte.
Pero sapat na ang ebidensiya para hindi na nila basta matakasan ang mga tanong.
Nang lapitan si Veronica ng isang opisyal, bigla siyang lumingon sa akin.
“Dominic, please!”
Hindi ako gumalaw.
“Mahal kita!”
Napapikit ako.
Dalawang taon.
Dalawang taon kong pinaniwalaan ang mga salitang iyon.
“Kung minahal mo ako,” sabi ko, “hindi mo bibilangin ang mga araw bago ako mamatay.”
Napahagulgol siya.
“Pinilit ako ng daddy ko!”
Tumingin ako sa kaniya.
“May pagkakataon kang tumanggi.”
“Hindi mo alam kung gaano siya kalakas!”
“Alam ko kung gaano kalakas ang takot.”
Sandali akong tumahimik.
“Pero alam ko rin ang pagkakaiba ng takot at kasakiman.”
Inilayo siya ng mga opisyal.
Habang naglalakad siya papunta sa pinto, wala na ang dating kumpiyansa.
Wala na ang perpektong ngiti.
Wala na ang babaeng laging nasa harap ng camera.
Ang natira ay isang taong kailangang harapin ang mga pinili niyang gawin.
Hindi pa tapos ang lahat.
Si Richard Hale, ang ama ni Veronica, ay nagtangkang umalis ng bansa nang malaman ang nangyari sa boardroom.
Ngunit natukoy ng mga investigator ang kaniyang biyahe at hinarap siya sa paliparan alinsunod sa mga legal na hakbang na isinagawa sa kaso.
Ang automotive technician na pinaghihinalaang sumira sa Bentley ay natagpuan makalipas ang dalawang araw.
Sa kaniyang mga electronic records, nakita ang komunikasyon tungkol sa sasakyan at ang pagbabayad na kaugnay ng operasyon.
Sa mga sumunod na buwan, dumaan ang kaso sa masusing imbestigasyon.
Nagbigay ng testimonya si Daniel Whitcomb.
Ibinigay ni Grace ang lahat ng mensahe at recordings na nasa kaniya.
Nagsalita rin ang mga taong dating natatakot mawalan ng trabaho.
At unti-unting nabuo ang buong larawan ng sabwatan.
Hindi naging madali ang proseso.
May mga ebidensiyang kinuwestiyon.
May mga abogado na nagtangkang pahinain ang kaso.
May mga gabing hindi ako makatulog dahil paulit-ulit kong naririnig ang huling sigaw ni Nico.
Pero hindi na ako umatras.
Dahil may isang pamilyang naghihintay ng katarungan.
Dalawang linggo matapos ang board meeting, pumunta ako sa Queens.
Hindi sa isang mamahaling restaurant.
Hindi sa isang business meeting.
Kundi sa maliit na bahay ng pamilya Alvarez.
Binuksan ni Maria Alvarez ang pinto.
Asawa ni Nico.
Tatlumpu’t anim na taong gulang.
May dalawang anak.
Sina Lucas, siyam na taong gulang, at Sofia, anim.
Nang makita niya ako, agad siyang napaluha.
“Sir Dominic…”
Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.
Sa buong buhay ko, sanay akong humarap sa mga investor at makipag-usap tungkol sa milyun-milyong dolyar.
Pero sa harap ng babaeng nawalan ng asawa dahil sa isang sabwatang nakatuon sa akin, wala akong mahanap na sapat na salita.
“Maria,” sabi ko, “patawad.”
Umiling siya.
“Hindi ninyo kasalanan ang ginawa nila.”
“Pero si Nico ang nagbayad.”
Tumulo ang luha ko.
“Sinubukan niya akong iligtas.”
Napahagulgol si Maria.
“Oo.”
Lumapit ang batang si Lucas.
“Sir Dominic?”
Lumuhod ako nang dahan-dahan sa kabila ng sakit sa tadyang.
“Ano iyon, anak?”
“Totoo po bang matapang si Daddy?”
Parang may humawak sa puso ko.
“Oo.”
“Hindi po ba siya natakot?”
Huminga ako nang malalim.
“Sigurado akong natakot siya. Pero kahit natatakot, ginawa niya ang lahat para iligtas ako.”
Napayuko ang bata.
“Sabi po ni Mommy, hero si Daddy.”
Hinawakan ko ang balikat niya.
“Tama ang mommy mo.”
Pagkatapos ay sinabi ko ang isang pangakong hindi ko kailanman sisirain.
“Hindi ko makakalimutan ang ginawa ng daddy mo.”
Makalipas ang isang buwan, inanunsiyo ng Moretti Global Holdings ang pagtatatag ng Nico Alvarez Memorial Foundation.
Magbibigay ito ng educational scholarships sa mga anak ng mga empleyadong namatay habang ginagampanan ang kanilang trabaho.
Naglaan din ako ng hiwalay na financial support at long-term educational fund para kina Lucas at Sofia.
Pero nang ibigay ko ang mga dokumento kay Maria, umiling siya.
“Sir, hindi namin kailangan ng napakaraming pera.”
“Alam ko.”
“Hindi nito maibabalik si Nico.”
“Alam ko rin.”
Napatingin ako sa larawan ni Nico sa ibabaw ng kanilang mesa.
“Hindi ko binabayaran ang buhay niya, Maria. Walang halagang katumbas iyon.”
Tumulo ang luha niya.
“Gusto ko lang na magkaroon ng kinabukasang pinangarap niya para sa mga anak ninyo.”
Matagal siyang tumahimik.
Pagkatapos ay niyakap niya ako.
At doon, sa maliit na sala ng bahay nila, umiyak ako nang walang hiya.
Hindi bilang CEO.
Hindi bilang bilyonaryo.
Kundi bilang isang lalaking buhay dahil may ibang taong nag-alay ng sarili niyang buhay.
May isa pa akong kailangang harapin.
Si Grace Miller.
Tatlong linggo matapos ang board meeting, hiniling niyang makausap ako.
Nasa opisina ako nang dumating siya.
Nakasuot siya ng simpleng asul na damit.
May hawak na brown envelope.
“Sir Dominic,” sabi niya, “magre-resign na po ako.”
Nagulat ako.
“Bakit?”
Inilapag niya ang sobre.
“Hindi ko na po kayang magtrabaho sa bahay ninyo pagkatapos ng nangyari.”
“Dahil sa mga ginawa ni Veronica?”
Umiling siya.
“Dahil sa ginawa ko.”
Tumahimik ako.
“Alam kong pinatawad ninyo ako sa ilang bagay. Pero hindi ibig sabihin noon na wala akong pananagutan.”
Tumingin siya sa akin.
“Gusto kong magsimula ulit nang tama.”
Matagal ko siyang pinagmasdan.
“Grace, alam mo bang may pagkakataon kang hindi sabihin ang totoo?”
“Opo.”
“Puwede mong itinago ang mga mensahe.”
“Opo.”
“Puwede kang tumakas pagkatapos mong malaman ang plano nila.”
Tumango siya.
“Pero hindi mo ginawa.”
Napaluha siya.
“Dahil hindi po tama.”
Huminga ako nang malalim.
“Hindi ko kayang balewalain ang naging bahagi mo sa nangyari kay Nico.”
Napayuko siya.
“Naiintindihan ko po.”
“Pero hindi ko rin kayang balewalain na pinili mong itama ang pagkakamali mo, kahit nanganganib ang sarili mong buhay.”
Tumulo ang luha niya.
“Sir…”
“Kailangan mong harapin ang lahat ng legal na pananagutan mo. At kung kailangan mong magbigay pa ng testimonya, gagawin mo iyon.”
“Opo.”
“Pagkatapos, ano ang plano mo?”
Napangiti siya nang malungkot.
“Maghahanap po ulit ako ng trabaho. Kahit ano basta marangal.”
“Hindi ka na kailangang bumalik sa paglilinis ng penthouse ko.”
Napatitig siya.
“Ano po?”
“May bagong programa ang foundation. Kailangan namin ng mga taong nakakaunawa sa hirap ng mga pamilyang nangangailangan ng tulong.”
Umiling siya.
“Sir, hindi po ako graduate ng college.”
“Alam ko.”
“Hindi rin po ako marunong sa malalaking negosyo.”
“Hindi iyon ang hinahanap ko.”
Tumingin ako sa kaniya.
“Ang hinahanap ko ay isang taong kayang makinig sa mga taong hindi pinapansin ng iba.”
Napahagulgol siya.
“Hindi ko po alam kung karapat-dapat ako.”
“Hindi ko rin alam kung magiging madali. Kailangan mong dumaan sa training at sa tamang hiring process.”
Ngumiti ako nang bahagya.
“Pero kung gusto mong subukan, tutulungan kitang magkaroon ng pagkakataon.”
Tinakpan niya ang mukha niya.
“Maraming salamat po.”
Tumayo ako at iniabot ang kamay ko.
“Salamat din, Grace.”