BAHAGI 3
Nakatitig lamang sila sa sahig, dilat ang mga mata sa matinding takot at hiya.
“Hindi binayaran ni Papa ang 10 taon ng aking pagod,” pagpapatuloy ko habang tinitingnan si Dennis nang diretso sa kaniyang mga mata.
“Ipinagkatiwala niya sa akin ang kaniyang pinaghirapan dahil alam niyang sa mga kamay ninyo, mauuwi lamang sa sugal at luho ang 40 taon ng kaniyang buhay.”
Lumuhod si Dennis sa harap ko.
Ang lalaking dating mapagmataas, ang lalaking tumawag sa akin ng alila at walang kuwenta 4 na oras lamang ang nakararaan, ay umiiyak na humawak sa laylayan ng aking pantalon.
“Clara… asawa kita,” pagsusumamo ni Dennis habang tumutulo ang sipon at luha sa kaniyang mukha.
“12 taon tayong nagsama! Patawarin mo ako sa mga nasabi ko kanina! Nabigla lang ako! Maghati tayo sa 145 milyon! Babayaran natin ang utang nina Jason, tapos magsisimula tayo ulit! Hindi kita iiwan, ipinapangako ko!”
Dahan-dahan kong inilayo ang aking paa mula sa kaniyang pagkakahawak.
Wala akong naramdamang galit.
Wala rin akong naramdamang awa.
Tanging kapayapaan at kalayaan ang nasa puso ko.
Inilabas ni Attorney Rivera ang ika-3 dokumento.
“Ginoong Dennis Alcantara, ito ang Notice of Eviction mula sa Alcantara Heritage Holdings Trust. Ang bahay na ito ay pag-aari ng trust fund. Mayroon kayong 48 oras upang ilabas ang lahat ng inyong personal na gamit mula sa pamamahay na ito.”
“Ano?!” sigaw ni Dennis. “Palalayasin mo ako sa sarili kong tahanan?!”
“Hindi ito tahanan, Dennis,” malamig kong sagot. “Isa lamang itong kulungan kung saan mo ako ikinulong sa loob ng 10 taon habang inaabuso mo ang kabaitan ko.”
Tumingin ako sa 2 kinatawan ng bangko at sa abogado.
“Attorney Rivera, pakiusap, asikasuhin ninyo ang agarang paghahain ng legal separation sa korte bukas ng alas-8 ng umaga. Wala akong kukunin kahit isang sentimo mula sa mga personal na ari-arian ni Dennis, ngunit wala rin siyang makukuhang kahit isang kusing mula sa trust fund.”
“Masusunod po, Ginang Clara,” magalang na sagot ni Attorney Rivera.
Tumalikod ako at nagsimulang maglakad patungo sa pinto.
“Clara! Clara, pakiusap!” sigaw ni Dennis habang sinusubukang tumayo upang habulin ako.
Ngunit hinarang siya agad ng 2 security personnel na kasama ng bangko.
Narinig ko ang hagulgol ni Maricar habang sinisisi si Jason sa 85 milyong pisong utang na kailangan nilang harapin.
Narinig ko ang pagmamakaawa ni Dennis na tumatawag sa aking pangalan.
Ngunit hindi na ako lumingon kahit isang beses.
Paglabas ko ng tarangkahan ng mansiyon, sumalubong sa akin ang sariwang hangin ng hapon.
Maliwanag ang sikat ng araw sa kalye.
Wala na ang mabigat na pasanin sa aking mga balikat.
Wala na ang mga masasakit na salitang tiniis ko sa loob ng 10 taon.
Hawak ko ang aking bagong passbook at ang tiwala ng isang taong tunay na nagpahalaga sa aking sakripisyo.
Sa edad na 36, magsisimula muli ako.
Bubuksan ko ang aking sariling accounting and financial consultancy firm sa Ortigas Center sa susunod na 3 buwan.
Hindi dahil sa swerte, kundi dahil sa katapatan, tibay ng loob, at katarungang kusa ring dumarating sa tamang panahon.