Nang Ma-Kidnap Ako, Sinabi ng Asawa Kong “Patayin N’yo Na Siya!” Habang Kasama Niya ang Babaeng Minahal Niya Noon—Pero Nang Makauwi Akong Sugatan, Tinawag Niya Akong Sinungaling, Hanggang sa Isang Lihim ang Bumagsak sa Buong Pamilya Nila
“Kung gusto n’yo siyang patayin, patayin n’yo na. Tawagan n’yo na lang ako kapag may bangkay na.”
Iyan ang sinabi ng asawa ko nang tumawag ang lalaking kumidnap sa akin.
Hindi siya sumigaw. Hindi siya nakiusap. Ni hindi niya tinanong kung nasaktan ako.
At bago niya ibaba ang telepono, narinig ko ang malambing na boses ng babaeng katabi niya.
“Adrian, huwag kang maniwala. Ginagawa na naman niya ’yan para makuha ang atensyon mo.”
Pagkatapos, naputol ang tawag.
Ako si Isabella Reyes-Monteverde, tatlumpung taong gulang. Tatlong taon na akong kasal kay Adrian Monteverde, isang kilalang negosyante sa Makati.
Noong araw na iyon, saka ko naunawaan ang isang masakit na katotohanan.
Hindi pala kailangang mamatay ang isang tao para maramdaman niyang tuluyan na siyang iniwan.
Minsan, sapat na ang isang tawag.
Malakas ang ulan nang gabing iyon.
Nasa loob ako ng sarili kong SUV, nanginginig ang mga kamay habang nakahawak sa manibela. Sa likurang upuan, nakaupo ang lalaking sapilitang sumakay sa sasakyan ko matapos akong harangin sa parking lot.
May hawak siyang patalim.
“Akala ko ba mayaman ang asawa mo?” pangungutya niya. “Bakit parang wala siyang pakialam kung mabuhay ka o mamatay?”
Hindi ako nakasagot.
Paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko ang sinabi ni Adrian.
Patayin n’yo na siya.
Ilang oras lamang ang nakalipas, nagpadala pa ako sa kanya ng mensahe.
“Adrian, umuwi ka sana nang maaga. May gusto akong sabihin sa ’yo.”
Hindi siya sumagot.
Alam kong nasa isang welcome-back party siya para kay Vanessa Villareal.
Si Vanessa ang babaeng minahal niya bago kami ikinasal.
Limang taon silang nagkarelasyon bago naghiwalay dahil sa pagtutol ng kanilang mga pamilya. Pagkatapos, nagpunta si Vanessa sa Amerika.
At ngayong bumalik siya sa Pilipinas, para bang biglang nawala ang lugar ko sa buhay ng sarili kong asawa.
“Hoy! Nakikinig ka ba?” sigaw ng lalaki.
Napapitlag ako nang ilapit niya ang patalim sa leeg ko.
“Dalhin mo ako sa lugar na sinabi ko. Bilisan mo!”
Sa unahan, nakita ko ang isang kurbadang may mababang konkretong pader at makakapal na palumpong.
Naisip ko ang mga magulang kong namatay sa isang aksidente noong dalawampu’t apat na taong gulang ako.
Naisip ko rin ang lola ni Adrian na siyang nag-alaga sa akin matapos silang mawala.
At sa unang pagkakataon, naisip kong hindi ko puwedeng hayaang matapos ang buhay ko dahil lamang sa isang lalaking hindi ako mahal.
Humigpit ang hawak ko sa manibela.
Pagdating sa kurbada, bigla kong inapakan ang preno at iniwas ang sasakyan patungo sa mababang pader.
Isang napakalakas na tunog ang sumabog sa paligid.
Umikot ang mundo ko.
Pagkatapos, dumilim ang lahat.
Nang magmulat ako, nakasandal sa bintana ang ulo ng lalaki. Nawalan siya ng malay sa lakas ng pagkakabangga.
Masakit ang noo ko. May dugo sa damit ko, at halos hindi ko maigalaw ang kaliwang paa.
Ngunit buhay ako.
Dahan-dahan kong binuksan ang pinto at gumapang palabas.
May ilang motorista ang huminto. Isang babae ang nag-alok na tumawag ng ambulansya, ngunit sa takot at pagkataranta, ang tanging nasabi ko ay ang address ng bahay namin.
Tinulungan niya akong makarating sa pinakamalapit na ligtas na lugar at tumawag ng tulong.
Nang makauwi ako, halos hindi na ako makatayo.
“Ma’am Isabella!”
Napahawak sa dibdib si Aling Rosa, ang matagal nang kasambahay namin.
“Diyos ko! Ano pong nangyari sa inyo?”
“May nang-kidnap po sa akin,” bulong ko.
“Tumawag tayo kay Sir Adrian!”
Mabilis akong umiling.
“Huwag na po.”
“Pero Ma’am—”
“May party po siya ngayon. Ayokong istorbohin siya.”
Tumahimik si Aling Rosa.
Hindi na siya nagtanong. Tinulungan niya akong maupo habang hinihintay ang doktor na agad niyang tinawagan. Nilinis at binalutan ang mga sugat ko, at pinayuhan akong magpatingin sa ospital para sa mga posibleng pinsalang hindi agad nakikita.
Ngunit mas malalim kaysa sa mga sugat ko ang sakit na nararamdaman ko.
Alas-onse ng gabi nang dumating si Adrian.
Nakasuot siya ng mamahaling polo. May amoy ng pabango ng babae ang kanyang damit.
Nang makita niya ang benda sa leeg ko, kumunot ang noo niya.
“Grabe, Isabella. Hindi ka pa rin tumitigil?”
Tiningnan ko siya.
“Ano?”
“Sinabi na sa akin ni Vanessa ang lahat. Gumawa ka raw ng kuwento tungkol sa kidnapping para pauwiin ako.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Adrian, totoong—”
“Tama na!”
Napaatras ako sa lakas ng boses niya.
“Hindi mo ba kayang tanggapin na may sarili akong buhay? Hindi lahat ng oras dapat umiikot sa ’yo!”
Napatingin siya sa paa kong may benda.
“At pati ’yan, pinaghandaan mo talaga?”
Hindi ko na ipinagtanggol ang sarili ko.
Yumuko na lamang ako.
“Pasensya na.”
Mukhang nasiyahan siya.
“Mabuti naman at natututo ka nang umintindi.”
Pagkatapos, dumiretso siya sa banyo.
Habang naliligo siya, tahimik akong nakaupo sa gilid ng kama.
Naalala ko ang unang taon ng aming pagsasama.
Hindi man siya romantiko, may mga pagkakataong inaalagaan niya ako. Kapag may sakit ako, nagpapadala siya ng pagkain. Kapag may problema ako, nakikinig siya.
Inakala kong unti-unti niya akong minamahal.
Ngunit nang bumalik si Vanessa, saka ko nakita kung paano talaga magmahal si Adrian.
Kay Vanessa, marunong siyang ngumiti.
Kay Vanessa, kaya niyang maghintay nang ilang oras.
Kay Vanessa, hindi siya naiirita kahit paulit-ulit itong tumawag.
Samantalang ako, kahit nasa panganib ang buhay, istorbo lamang.
Nang lumabas siya sa banyo, nakita ko ang mapupulang marka sa kanyang leeg.
Agad niyang isinuot ang robe.
Noon, baka umiyak ako. Baka nagtanong. Baka nakipag-away.
Ngayon, wala na akong sinabi.
“Matutulog na ako,” sabi niya.
Kinuha ko ang unan ko.
“Sa guest room na lang ako.”
“Bakit? Nagpapapansin ka na naman?”
“Hindi. Para makapagpahinga ka.”
Lalong sumama ang mukha niya.
“Kung may aalis dito, ako ’yon. Ayokong matulog sa kamang ginamit mo.”
Lumabas siya at malakas na isinara ang pinto.
Matagal kong tinitigan ang bakanteng bahagi ng kama.
Pagkatapos, kinuha ko ang telepono ko at nagpadala ng mensahe sa abogado ng aking pamilya.
Attorney Santos, gusto ko na pong makipaghiwalay. Puwede ba tayong mag-usap bukas?
Kinabukasan, tumawag ang sekretarya ng pamilya Monteverde.
May hapunan daw sa ancestral mansion nila sa Forbes Park.
Dahil ayaw kong makita ng iba ang mga sugat ko, nagsuot ako ng mahabang damit na may mataas na kuwelyo.
Bago ako umalis, tumawag si Adrian.
“Isabella, may mahahalagang bisita mamaya. Huwag kang gagawa ng eksena.”
Hindi niya hinintay ang sagot ko.
Pagdating ko sa mansion, nakita ko agad kung sino ang mga bisita.
Ang mga magulang ni Vanessa.
At si Vanessa mismo.
Nakasuot siya ng eleganteng pulang damit at nakatayo sa tabi ni Adrian, na para bang siya ang tunay na asawa nito.
“Isabella!” masayang bati niya.
Lumapit siya habang nakatingin ang lahat.
“Pasensya ka na talaga sa nangyari kagabi.”
Napatigil ako.
“Kung alam ko lang na gagawa ka ng kuwento tungkol sa kidnapping para pauwiin si Adrian, sana hindi ko na siya pinayagang mag-party.”
Biglang tumahimik ang sala.
Napalingon ang biyenan kong si Doña Celeste.
“Ano ang sinasabi mo, Vanessa?”
Nagkunwaring nagulat si Vanessa.
“Naku, Tita, wala po ’yon. Siguro nami-miss lang talaga ni Isabella si Adrian.”
Mabilis na lumapit si Doña Celeste.
“Isabella! Totoo bang gumawa ka ng iskandalo kagabi?”
“Ma, hindi po—”
“Tumahimik ka!”
Lahat ng bisita ay nakatingin sa akin.
“Kung hindi mo kayang panatilihin ang pagmamahal ng asawa mo, huwag mong idamay ang pangalan ng pamilya namin!”
Sumilay ang maliit na ngiti sa labi ni Vanessa.
“At kung hindi ka masaya sa kasal ninyo,” dagdag ng biyenan ko, “mas mabuti pang magdiborsyo na kayo!”
Huminga ako nang malalim.
Sa pagkakataong iyon, hindi ako umiyak.
Hindi rin ako humingi ng tawad.
Sa halip, kinuha ko ang isang puting sobre mula sa bag ko.
“Kung iyan po talaga ang gusto ninyo,” mahinahon kong sinabi, “may dala po akong dokumento.”
Napatingin si Adrian sa sobre.
“Ano ’yan?”
Ngumiti ako nang mapait.
“Mga papeles para tapusin ang kasal natin.”
Ngunit bago pa niya makuha ang sobre, biglang bumukas ang malaking pinto ng mansion.
Pumasok ang dalawang pulis, kasunod ang isang lalaking may benda sa noo.
Ang lalaking kumidnap sa akin.
Diretso siyang tumingin kay Vanessa.
At sa harap ng buong pamilya Monteverde, sinabi niya:
“Ma’am Vanessa, nangako po kayong babayaran ninyo ako kapag natakot ko na ang asawa ni Sir Adrian. Bakit ngayon, gusto ninyo akong ipapatay?”
BAHAGI 2 — BUONG KUWENTO PARA SA WEBSITE
“Anong kalokohan ang sinasabi mo?”
Si Vanessa ang unang nakapagsalita.
Namutla siya, ngunit mabilis niyang inayos ang ekspresyon.
“Hindi ko kilala ang lalaking ’yan!”
Hindi sumagot ang lalaking may benda.
Sa halip, tumingin siya sa pulis na nakatayo sa kanyang tabi.
“Sir, puwede ko na bang sabihin ang lahat?”
Tumango ang imbestigador.
“Ayon sa iyong salaysay, ipaliwanag mo kung paano nagsimula ang nangyari.”
Napalingon si Adrian sa akin.
“Isabella, ano na naman ito?”
Tinitigan ko siya.
Sa kabila ng lahat, ako pa rin ang una niyang pinaghinalaan.
“Hindi ko sila inimbitahan, Adrian,” sagot ko. “Pero mukhang may kailangan kang marinig.”
Nagpakilala ang lalaki bilang Noel Ramos.
Ayon sa kanya, ilang araw bago ang insidente, may babaeng nakipagkita sa kanya sa isang café sa Pasig.
Inalok daw siya ng ₱150,000 kapalit ng pananakot sa isang babae.
“Ang bilin sa akin, huwag ko raw sasaktan nang malubha,” sabi ni Noel. “Kailangan ko lang siyang takutin, tawagan ang asawa niya, at iparamdam na wala siyang tutulong sa kanya.”
“Sinungaling!” sigaw ni Vanessa.
Hindi siya pinansin ni Noel.
“Sinabi rin niya na kapag tumawag ang asawa, malamang hindi ito maniniwala. Doon daw matatapos ang trabaho ko.”
Naramdaman kong nanikip ang dibdib ko.
Ibig sabihin, hindi lamang ang pagkidnap ang pinagplanuhan.
Pati ang magiging reaksyon ni Adrian.
“May ebidensya ka ba?” malamig na tanong ng biyenan ko.
Naglabas ang imbestigador ng dokumento.
“May mga mensahe, tala ng transaksyon, at CCTV footage na sinusuri namin. Hindi pa ito pinal na konklusyon, ngunit may sapat na batayan para imbestigahan ang pagkakasangkot ni Ms. Villareal.”
“Impossible!” sigaw ng ama ni Vanessa.
Lumapit siya sa pulis.
“Alam ba ninyo kung sino ang anak ko?”
“Sir,” mahinahong sagot ng imbestigador, “iyan po mismo ang dahilan kung bakit kailangang maging patas ang imbestigasyon.”
Biglang hinawakan ni Vanessa ang braso ni Adrian.
“Adrian, hindi mo naman ako paniniwalaang gagawa ng ganoon, di ba?”
Tahimik ang asawa ko.
Pagkatapos, dahan-dahan niyang inalis ang kamay niya.
“Vanessa,” mahina niyang tanong, “nakilala mo na ba ang lalaking ito?”
“Hindi!”
“Sigurado ka?”
“Adrian!”
Napatingin ako kay Noel.
“Bakit mo sinabi kanina na gusto ka niyang ipapatay?”
Napayuko siya.
“Pagkatapos ng aksidente, natakot ako. Nakatakas ako bago dumating ang pulis. Tinawagan ko ang taong nag-utos sa akin, pero sinabi niyang dapat akong mawala at huwag nang magpakita.”
Napalunok siya.
“May nagbanta rin sa akin sa telepono. Akala ko talaga may mangyayari sa akin. Kaya sumuko na ako sa pulis.”
Tumingin ang imbestigador sa lahat.
“Iniimbestigahan pa namin kung sino ang nagbanta at kung may iba pang sangkot.”
Nanginginig na ang mga kamay ni Vanessa.
Sa unang pagkakataon, nawala ang kumpiyansang palagi niyang ipinapakita.
“Bakit?” tanong ni Adrian.
Isang salita lamang iyon.
Ngunit para bang doon nagsimulang gumuho ang lahat.
“Bakit mo gagawin iyon kay Isabella?”
Napaluha si Vanessa.
“Dahil mahal kita!”
Napatigil ang buong sala.
“Tatlong taon akong nasa Amerika, Adrian! Tatlong taon akong naghintay na bumalik sa ’yo! Pag-uwi ko, may asawa ka na!”
“Alam mong kasal ako.”
“Pero hindi mo siya mahal!”
Tumawa si Vanessa habang umiiyak.
“Sinabi mo mismo sa akin! Sinabi mong pinakasalan mo lang siya dahil sa lola mo!”
Hindi umimik si Adrian.
Lumingon sa akin si Vanessa.
“Kung hindi ka sana dumating sa buhay niya, kami pa rin!”
Matagal ko siyang tinitigan.
Pagkatapos, mahinahon akong nagsalita.
“Vanessa, hindi ko inagaw si Adrian sa ’yo. Matagal na kayong hiwalay nang ikasal kami.”
“Pero ako ang mahal niya!”
“Kung ganoon, bakit kailangan mo pa akong ipanakot para patunayan iyon?”
Wala siyang naisagot.
Lumapit si Doña Celeste sa anak niya.
“Adrian, dalhin mo muna si Vanessa sa ibang kuwarto. Nakakahiya ito sa mga bisita.”
Napalingon ako sa kanya.
“Nakakahiya po?”
“Isabella, huwag mo nang palakihin.”
“Ma,” sabi ko, sa huling pagkakataong ginamit ko ang tawag na iyon, “kanina po, pinahiya ninyo ako sa harap ng lahat dahil akala ninyo nagsisinungaling ako.”
Tumigil ako sandali.
“Ngayong may ebidensyang may nangyari talaga sa akin, ang iniisip pa rin ninyo ay ang reputasyon ng pamilya?”
Natahimik siya.
“Hindi po ako ang nagdala ng kahihiyan dito,” dagdag ko. “Ang nakakahiya ay ang hindi ninyo paniniwala sa taong humihingi ng tulong.”
Doon unang yumuko ang biyenan ko.
Nang matapos ang paunang pagtatanong, inihatid ng mga pulis si Noel para sa karagdagang proseso. Hiniling din nilang sumama si Vanessa para magbigay ng pormal na salaysay.
Tumanggi siya noong una.
Ngunit nang ipaliwanag ng kanyang abogado ang sitwasyon, wala siyang nagawa kundi sumunod.
Bago umalis, tumingin siya kay Adrian.
“Hindi mo ba ako ipagtatanggol?”
Matagal siyang nakatitig sa kanya.
“Pinaniwala mo akong nagsisinungaling ang asawa ko.”
“Dahil alam kong maniniwala ka!”
Parang isang sampal ang mga salitang iyon.
Biglang natahimik si Vanessa.
Maging siya, tila nagulat sa sarili niyang sinabi.
Dahan-dahang tumango si Adrian.
“Dahil alam mong mas pipiliin kong paniwalaan ka kaysa sa kanya.”
Wala nang sumagot.
Umalis si Vanessa kasama ang kanyang abogado at mga pulis.
At naiwan kami sa isang silid na puno ng mga taong hindi na alam kung saan titingin.
“Isabella.”
Narinig ko ang boses ni Adrian sa likuran ko.
Nasa may pintuan na ako, hawak ang sobre.
“Puwede ba tayong mag-usap?”
Huminto ako.
“Sabihin mo.”
Lumapit siya.
“Hindi ko alam na totoo ang nangyari kagabi.”
“Alam ko.”
“Kung alam ko lang—”
“Kung alam mo lang, ano?”
Hindi siya nakasagot.
Humarap ako sa kanya.
“Adrian, tumawag sa ’yo ang lalaking may hawak na patalim sa leeg ko. Narinig mo akong umiiyak. Narinig mong humihingi ako ng tulong.”
Nanginig ang boses ko.
“Pero sinabi mong patayin na nila ako.”
Napapikit siya.
“Galit ako noon. Akala ko—”
“Hindi mo kailangang maniwala agad,” putol ko. “Pero puwede kang tumawag ng pulis. Puwede mong alamin kung ligtas ako. Puwede kang gumawa ng kahit ano.”
Nagsimulang tumulo ang luha ko.
“Pero pinili mong ibaba ang telepono.”
“I’m sorry,” bulong niya.
Napangiti ako nang malungkot.
“Alam mo ba kung ano ang pinakamasakit?”
Umiling siya.
“Noong nakauwi ako, umaasa pa rin akong yayakapin mo ako.”
Napatingin siya sa mga benda sa kamay ko.
“Akala ko, kapag nakita mong sugatan ako, maiintindihan mong hindi ako nagsisinungaling.”
Hindi na niya napigilan ang pagluha.
“Pero ang sinabi mo, nag-aartista lang ako.”
“Isabella, please.”
“Doon ako tuluyang napagod.”
Iniabot ko ang sobre.
“Nakipag-usap na ako sa abogado. Gusto kong simulan ang proseso para legal na tapusin ang kasal natin.”
Hindi niya agad kinuha.
“Hindi. Ayokong maghiwalay tayo.”
“Bakit?”
“Dahil asawa kita!”
Napailing ako.
“Adrian, naging asawa mo ako sa papel sa loob ng tatlong taon. Pero kailan mo ako itinuring na asawa sa puso mo?”
Wala siyang naisagot.
At ang katahimikang iyon ang huling sagot na kailangan ko.
Kinabukasan, lumipat ako sa maliit na bahay na naiwan ng mga magulang ko sa Antipolo.
Matagal ko iyong hindi binibisita.
May mga lumang larawan pa rin sa sala. Nandoon ang litrato namin ni Mama sa graduation ko at ang larawan ni Papa habang tinuturuan akong magbisikleta.
Pagpasok ko, umiyak ako.
Hindi dahil nami-miss ko si Adrian.
Kundi dahil sa wakas, nakarating ako sa lugar kung saan hindi ko kailangang magmakaawa para maramdaman kong mahalaga ako.
Ilang araw akong nagpahinga at nagpagamot.
Nagbigay ako ng pormal na salaysay sa pulis at ibinigay ang lahat ng impormasyong naaalala ko tungkol sa pagkidnap.
Samantala, sunod-sunod ang tawag ni Adrian.
Hindi ko sinagot.
Nagpadala siya ng mga bulaklak, pagkain, at mga liham.
Ibinalik ko ang mga bulaklak.
Ipinaabot ko sa abogado ko na ang anumang kailangang pag-usapan ay dapat dumaan sa tamang proseso.
Isang linggo matapos akong umalis, dumating si Lola Mercedes, ang lola ni Adrian.
Siya ang nag-alaga sa akin noong namatay ang mga magulang ko.
Pagkakita ko sa kanya, agad akong lumapit at yumakap.
“Lola, patawad po.”
Hinaplos niya ang buhok ko.
“Anak, bakit ka humihingi ng tawad?”
“Hindi ko po natupad ang pangako kong aalagaan ang pagsasama namin.”
Hinawakan niya ang mukha ko.
“Isabella, ako ang dapat humingi ng tawad.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ako ang nagpilit na magpakasal kayo. Akala ko matututo siyang mahalin ka kapag nakita niya kung gaano kabuti ang puso mo.”
Napaluha siya.
“Pero mali ako. Hindi dapat ginagawang tungkulin ng isang babae ang turuang magmahal ang lalaking ayaw magmahal.”
Niyakap ko siya nang mahigpit.
“Lola, mahal na mahal ko po kayo.”
“At mahal din kita, anak. Kahit hindi ka na maging Monteverde, apo pa rin kita.”
Doon ako tuluyang napahagulgol.
Makalipas ang isang buwan, nakatanggap ako ng balita mula sa abogado ko.
Umusad ang kasong kriminal laban sa mga taong sangkot sa pagkidnap. Patuloy na sinusuri ang mga mensahe, transaksyon, at testimonya. Nahaharap si Vanessa sa mabibigat na paratang, bagaman kailangan pa ring patunayan ang mga ito sa hukuman.
Si Noel naman ay nakipagtulungan sa imbestigasyon, ngunit hindi nito binubura ang kanyang sariling pananagutan.
Kasabay nito, nagsimulang lumabas ang mga detalye ng insidente sa mga balita.
Dahil kilala ang pamilya Monteverde, mabilis na kumalat ang kuwento.
Maraming nagtatanong kung bakit hindi naniwala si Adrian sa sarili niyang asawa.
May ilan ding nagsabing hindi dapat husgahan ang buong pamilya sa pagkakamali ng iilan.
Ngunit para sa akin, hindi na mahalaga ang opinyon ng publiko.
Ang mahalaga, buhay ako.
At unti-unti akong gumagaling.
Isang hapon, habang nagdidilig ako ng mga halaman sa bakuran, huminto ang isang sasakyan sa tapat ng gate.
Bumaba si Adrian.
Mas payat siya kaysa noong huli ko siyang nakita. May mga anino sa ilalim ng kanyang mga mata.
“Isabella.”
Hindi ako lumapit.