“Alam ko.”
Umupo ako sa silya.
“May gusto akong malaman. Bakit ngayon lang nagsimula ang mga panaginip mo?”
Matagal siyang natahimik.
“Tatlong linggo na ang nakaraan, nagkaroon ako ng aksidente sa basketball practice. Nadulas ako at tumama ang ulo ko sa sahig.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Hindi naman malala. Dinala ako sa clinic at nagpatingin din kami sa doktor. Pero kinagabihan, nagsimula ang panaginip.”
Napahawak ako sa noo.
“Adrian, baka may kinalaman iyon sa pagkakatama ng ulo mo. Sinabi mo ba sa doktor ang mga panaginip?”
Umiling siya.
“Akala ko mawawala rin.”
“Sabihin mo kay Tita. Kailangan mong magpatingin ulit.”
Tahimik siyang tumango.
Pagkatapos, mahina siyang nagsalita.
“May hindi pa ako nasasabi.”
“Ano na naman?”
“Sa panaginip, hindi ikaw ang dahilan kung bakit namatay ako.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pero sinabi mong—”
“Alam ko. Mali ako.”
Napapikit siya.
“Noong una, iyon ang akala ko. Pero habang paulit-ulit ang panaginip, mas marami akong naaalala.”
Sa kuwento niya, hindi raw kami naghiwalay dahil wala akong pagmamahal.
Nagkaroon kami ng malaking problema sa negosyo.
May partner siyang gumamit ng peke at mapanlinlang na dokumento para makakuha ng pera mula sa mga kliyente.
Nang matuklasan ko iyon, pinilit ko siyang magsampa ng reklamo.
Pero tumanggi siya.
Kaibigan daw niya ang taong sangkot.
Doon nagsimula ang mga away.
“Ako ang hindi nakinig,” sabi ni Adrian.
Napansin kong nanginginig ang boses niya.
“Sa panaginip, sinabi mong aalis ka muna dahil hindi mo na kayang panoorin akong sirain ang sarili ko.”
Hindi ako umimik.
“Hinabol kita noong gabing iyon. Umuulan. Galit ako, pagod, at hindi nag-iingat sa pagmamaneho.”
Napayuko siya.
“Hindi ikaw ang pumatay sa akin, Mika. Ako ang gumawa ng mga desisyong humantong sa aksidente.”
Matagal kaming natahimik.
Pagkatapos, tinanong ko siya.
“Kung ganoon, bakit mo ako tinawag na masamang babae?”
Tumulo ang luha niya.
“Dahil mas madaling sisihin ka kaysa tanggapin na ako ang may kasalanan.”
Hindi ko inaasahang maririnig iyon mula sa kanya.
Si Adrian, na laging may dahilan sa bawat pagkakamali.
Si Adrian, na kahit noong bata kami ay ayaw umaming siya ang nakabasag ng paso ni Mama.
Ngayon, umiiyak sa harap ko.
“Natakot ako,” bulong niya. “Akala ko kapag itinulak kita palayo, hindi na mangyayari ang lahat.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero mas natakot ako nang makita kong kaya mo pala talagang lumayo.”
Kinabukasan, may isa pang nangyari.
Hinintay ako ni Trisha sa labas ng library.
“Mika, puwede ba tayong mag-usap?”
Gusto ko sanang tumanggi.
Pero pumayag ako.
Umupo kami sa isang bakanteng mesa.
“May kailangan akong aminin,” sabi niya.
Sa unang pagkakataon, hindi siya mukhang confident na student council officer.
Mukha siyang kinakabahan.
“Totoo na nanaginip ako tungkol sa inyong dalawa. Pero may mga bagay akong sinabi kay Adrian na hindi ko sigurado.”
“Ano?”
“Sinabi kong nakita kitang masaya pagkatapos ng pagkamatay niya.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
“Bakit?”
Napaluha siya.
“Dahil gusto ko siyang lumayo sa iyo.”
Napatingin ako sa kanya.
“May gusto ako kay Adrian, Mika. Matagal na. At sa panaginip, kahit ako ang laging nasa tabi niya, ikaw pa rin ang hinahanap niya.”
Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.
“Nainggit ako. Kaya nang malaman kong galit siya sa iyo dahil sa mga panaginip, hindi ko agad itinama ang mga sinabi niya.”
“Trisha, hindi mo kailangang sirain ang pagkakaibigan namin para mapansin ka niya.”
Tumango siya habang umiiyak.
“Alam ko. At mali ako.”
Ipinakita niya ang isang mensaheng ipinadala na niya kay Adrian.
Humihingi siya ng tawad at inaaming hindi niya alam kung totoo ang lahat ng nakita nila.
“Hindi ko inaasahang patatawarin mo ako,” sabi niya.
Huminga ako nang malalim.
“Hindi pa kita kayang patawarin ngayon. Pero salamat sa pag-amin.”
Tumango siya.
At sa unang pagkakataon, wala nang paligsahan sa pagitan namin.
Dalawang dalaga lang kaming natututo kung paano harapin ang sarili naming pagkakamali.
Lumipas ang dalawang linggo.
Nagpatingin muli si Adrian sa doktor kasama ang kanyang mga magulang. Sinuri ang kanyang kalagayan pagkatapos ng pagkakatama ng ulo at pinayuhang bantayan ang mga sintomas at mag-follow-up kung kinakailangan.
Hindi namin nalaman kung bakit napakalinaw ng mga panaginip nila ni Trisha.
Pero unti-unting humupa ang mga iyon.
At mas mahalaga, tumigil na si Adrian sa pagtrato sa akin na para bang may kasalanan akong hindi ko ginawa.
Isang hapon, pagkatapos ng review class, nakita ko siyang naghihintay sa school gate.
May hawak siyang dalawang taho.
Inabot niya ang isa sa akin.
“Peace offering.”
Kinuha ko iyon.
“Bakit walang extra arnibal?”
Napangiti siya.
“Alam kong sasabihin mo iyan.”
Naglakad kami pauwi, tulad ng ginagawa namin noong elementary.
Maya-maya, nagsalita siya.
“Mika, tungkol sa sinabi kong hindi kita pakakasalan…”
Napahinto ako.
“Adrian Villanueva, kung magsisimula ka na naman—”
“Hindi!” mabilis niyang sabi.
Napakamot siya sa ulo.
“Gusto ko lang sabihin na hindi ko alam kung sino ang mapapangasawa ko balang araw.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero ayokong hayaan ang isang panaginip na magdesisyon kung sino ang dapat kong mahalin o pagkatiwalaan.”
Napangiti ako.
“Good. Sa wakas, gumagana na ulit ang utak mo.”
Tumawa siya.
Pagkatapos, mahina niyang tinanong:
“Puwede ba kitang ligawan pagkatapos ng graduation?”
Muntik kong maibuga ang taho.
“HA?!”
Namula siya.
“Hindi ngayon! Pagkatapos ng graduation nga!”
Tinitigan ko siya.
Sa labingwalong taon naming magkasama, ngayon ko lang napansing may kakaiba sa paraan ng pagtingin niya sa akin.
Hindi na tulad ng batang laging humihila sa damit ko.
Hindi rin tulad ng lalaking galit na galit dahil sa isang panaginip.
Kundi tulad ng isang taong handang maghintay.
“Adrian,” sabi ko, “unahin muna natin ang entrance exams.”
Tumango siya.
“Oo naman.”
“At bawal mo akong tawaging masamang babae.”
“Never again.”
“At kapag nanaginip ka na naman ng kasal, huwag mo akong sisigawan.”
Tumawa siya.
“Promise.”
Nagpatuloy kaming maglakad.
Pagdating sa tapat ng bahay namin, bigla niyang sinabi:
“By the way, Mika…”
“Ano?”
“Mas matanda pa rin ako sa iyo ng tatlong buwan.”
Ngumisi ako.
“Okay, baby brother.”
“MIKAELA SANTOS!”
Napahalakhak ako.
Sa kabilang bahay, lumabas si Tita Lorna.
“ADRIAN! BAKIT MO NA NAMAN SINISIGAWAN SI MIKA?”
Namutla siya.
“MA! HINDI AKO GALIT!”
Ngumiti ako nang matamis.
“Tita, baka po naiisip na naman niya ang kasal!”
“MIKA!”
At muli, umalingawngaw sa buong street ang sigaw ng childhood best friend ko.
Pero sa pagkakataong iyon, hindi na galit ang narinig ko.
Kundi ang pamilyar na boses ng batang minsang nangakong hindi niya ako iiwan.
MAKALIPAS ANG APAT NA TAON
Graduation day namin sa kolehiyo.
Sa labas ng auditorium, may lalaking naghihintay sa akin na may hawak na bouquet ng sunflower.
Si Adrian.
Pareho naming natupad ang mga pangarap namin. Naging civil engineering graduate siya, at ako naman ay nagtapos ng architecture.
Dalawang taon na rin kaming magkasintahan.
Walang grand proposal.
Walang biglaang pangako ng kasal.
Walang takot sa mga panaginip.
Mayroon lang dalawang taong araw-araw na pinipiling maging tapat sa isa’t isa.
Inabot niya ang bulaklak.
“Congratulations, Architect Mika.”
Ngumiti ako.
“Congratulations din, Engineer Adrian.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Mika, may tanong ako.”
“Ano?”
“Naalala mo noong sinabi kong hinding-hindi kita pakakasalan?”
Napatawa ako.
“Paano ko makakalimutan? Narinig iyon ng buong floor!”
Ngumiti siya.
“Pwede ko bang bawiin?”
Tinitigan ko siya sandali.
Pagkatapos, marahan kong pinisil ang kamay niya.
“Pwede. Pero hindi pa ngayon.”
“Bakit?”
“Mag-ipon muna tayo.”
Napahalakhak siya.
At sa pagkakataong iyon, hindi na niya kailangang habulin ang sinuman.
Dahil magkatabi na kaming naglalakad, pareho ang direksyon, at pareho ang pangarap.
MENSAHE NG KUWENTO
Hindi natin dapat parusahan ang isang tao dahil sa takot natin sa maaaring mangyari bukas. Ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa pangako ng habang-buhay, kundi sa respeto, katapatan, at pagpiling ayusin ang mga pagkakamali ngayon.
Minsan, ang pinakamagandang love story ay hindi iyong walang away o takot. Ito ang kuwento ng dalawang taong natutong makinig, magpatawad, at lumago nang magkasama.
Dahil ang tunay na pag-ibig ay hindi nakasulat sa nakaraan at hindi rin garantisado ng kapalaran. Binubuo ito ng dalawang taong malayang pumipili sa isa’t isa, araw-araw.