BAHAGI 2: ANG PANGALANG NAKASULAT SA LIHIM NA DOKUMENTO ANG NAGBUNYAG SA PINAKAMASAKIT NA KATOTOHANAN AT NAGPABAGO SA BUONG BUHAY NI ISABELLA
Nang makita ko ang pangalang nakasulat sa unang pahina ng insurance documents, pakiramdam ko ay biglang tumigil ang pag-ikot ng mundo.
Maria Elena Santos.
Pangalan iyon ng aking ina.
Ang babaeng labing-apat na taon nang nagtatrabaho bilang isang simpleng mananahi sa Quezon City. Ang babaeng nagbenta ng kanyang maliit na lupain sa Batangas para lamang mabayaran ang unang taon ko sa aviation school.
Bakit siya ang nakapangalan sa isang insurance claim na may kinalaman sa nangyaring insidente tatlong taon na ang nakalilipas?
At bakit nakasaad sa dokumento na nakatanggap siya ng ₱4,800,000?
Hindi iyon posible.
Kilala ko ang aking ina. Hanggang ngayon, gumagamit pa rin siya ng lumang cellphone na halos hindi na gumagana. Kapag umuulan, tumutulo pa rin ang bubong ng kanyang bahay.
Kung nakatanggap siya ng ganoon kalaking halaga, bakit patuloy siyang nagtatrabaho mula umaga hanggang gabi?
Nanginginig ang aking mga kamay habang pinupulot ko ang mga dokumentong nagkalat sa sahig.
— Sir, may mali po rito. Hindi kailanman tumanggap ng ganitong halaga ang nanay ko.
Tahimik akong tinitigan ni Mr. Cruz.
Pagkatapos ay itinuro niya ang isang bahagi ng dokumento.
— Isabella, tingnan mong mabuti ang account number na ginamit sa transaksiyon.
Sinundan ko ng tingin ang kanyang daliri.
May nakasaad na pangalan ng bangko, petsa ng paglipat ng pera, at ilang numero ng bank account.
Hindi ko kilala ang account na iyon.
Ngunit nang makita ko ang lagdang nasa ilalim ng authorization form, para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Pirma iyon ng aking ina.
O mas tamang sabihin, isang napakahusay na imitasyon ng kanyang pirma.
— Peke ito, — bulong ko.
Biglang lumapit si Rafael.
— Bella, pakinggan mo muna ako. Hindi ganoon kasimple ang nangyari.
Tumingala ako sa kanya.
— Alam mo ang tungkol dito?
Hindi siya sumagot.
— Rafael, tinatanong kita. Alam mo bang ginamit ang pangalan ng nanay ko?
Napapikit siya.
Sa kabilang dulo ng mesa, humahagulgol na si Bianca.
— Raf, sabihin mo na ang totoo. Hindi na natin ito kayang itago.
Biglang humampas ang palad ni Rafael sa mesa.
— Sinabi ko nang tumahimik ka!
Agad siyang pinigilan ng dalawang security officer na kararating lamang.
Tumayo si Mr. Cruz.
— Captain Villanueva, hindi ka na pinapayagang makialam sa anumang dokumentong may kaugnayan sa kasong ito. Pansamantala kang aalisin sa flight duty habang nagpapatuloy ang imbestigasyon.
Napahawak si Rafael sa sandalan ng upuan.
Sa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon, nakita ko siyang tunay na natatakot.
Hindi dahil nawawala na ako sa buhay niya.
Kundi dahil hindi na niya kayang kontrolin ang katotohanan.
Dinala kami sa magkakahiwalay na silid upang magbigay ng salaysay.
Doon ko nalaman ang buong kuwento.
Tatlong taon na ang nakalilipas, sa isang flight mula Manila patungong Cebu, pansamantalang pinayagan ni Rafael si Bianca na pumasok sa cockpit habang nasa cruise phase ang eroplano.
Lumabag iyon sa patakaran ng kumpanya.
Sa pagkakataong iyon, nagkaroon ng hindi inaasahang problema sa isa sa mga sistema ng eroplano. Sa halip na agad sundin ang tamang pamamaraan, naantala ni Rafael ang pag-uulat dahil ayaw niyang mabunyag ang presensya ni Bianca.
Ligtas na nakalapag ang eroplano. Walang nasaktan.
Gayunman, nagdulot ang pagkaantala ng seryosong paglabag sa safety procedures at kinakailangang sumailalim sa masusing imbestigasyon.
Ako ang first officer sa flight na iyon.
Noong panahong iyon, wala akong kaalam-alam sa tunay na nangyari dahil pinakiusapan akong asikasuhin ang mga dokumento sa hiwalay na bahagi ng preflight at postflight reporting.
Ginamit ni Rafael ang pagkakataong iyon upang baguhin ang internal incident report bago ito tuluyang maisumite.
Ako ang itinuro niyang may pagkukulang.
At dahil siya ang kapitan at may mas mataas na posisyon, mas pinaniwalaan ang kanyang salaysay.
Ngunit hindi pa roon nagtapos ang lahat.
May bahagi ng insurance settlement na may kaugnayan sa mga dokumentadong gastos at pagkawala ng kita matapos ang insidente. Sa isang hiwalay at mapanlinlang na claim, ginamit ang pagkakakilanlan ng aking ina bilang pekeng benepisyaryo upang mailipat ang ₱4,800,000 sa isang account na kontrolado ng ibang tao.
Ang account na iyon ay binuksan gamit ang mga pekeng dokumento.
At ayon sa mga rekord na nabawi ng financial investigation team, ang taong kumokontrol dito ay walang iba kundi si Bianca Mendoza.
Nanlumo ako.
— Kaya pala, — mahina kong sabi.
Naalala ko ang mamahaling sasakyan ni Bianca.
Ang bagong condominium niya sa Pasay.
Ang mga designer bag at mga bakasyon sa Boracay na palagi niyang ipinagmamalaki.
Ang lahat ng iyon ay ipinapalagay kong bunga lamang ng tulong ng kanyang mayamang pamilya.
Hindi ko akalaing may mas madilim na katotohanan sa likod nito.
— Bakit pangalan ng nanay ko ang ginamit nila? — tanong ko.
Tumingin sa akin ang investigator.
— Dahil may access si Rafael sa personal information na dati mong ibinigay para sa emergency contact records. Ginamit ang impormasyong iyon sa paggawa ng mga pekeng dokumento.
Napahawak ako sa aking dibdib.
Ang taong pinakakatiwalaan ko, ang lalaking kasama kong natutulog gabi-gabi, ang mismong taong nakakaalam ng lahat ng kahinaan ko, ay gumamit ng tiwalang iyon para pagsamantalahan ang pamilya ko.
At pagkatapos niyang sirain ang una kong pagkakataong ma-promote, siya pa ang nagkunwaring tagapagligtas ko.
Kinagabihan, hindi ako umuwi sa dati naming condominium.
Diretso akong pumunta sa bahay ng aking ina sa Quezon City.
Pagbukas niya ng pinto, agad niyang napansin ang pamumula ng aking mga mata.
— Anak, bakit? May nangyari ba sa trabaho?
Hindi ko napigilan ang sarili ko.
Niyakap ko siya nang mahigpit at umiyak na parang batang muling nakauwi matapos maligaw.
— Ma, patawarin mo ako.
Nagulat siya.
— Bakit ka humihingi ng tawad?
— Dahil anim na taon akong nagmahal ng maling tao. At muntik na niyang madamay pati ikaw.
Hinaplos niya ang buhok ko.
— Anak, hindi mo kailangang humingi ng tawad dahil nagtiwala ka. Ang taong nanloko ang dapat managot sa ginawa niya.
Mas lalo akong napaiyak.
Buong gabi kong ikinuwento sa kanya ang lahat.
Mula sa mga kasinungalingan ni Rafael hanggang sa paggamit sa kanyang pangalan sa pekeng insurance claim.
Matagal siyang natahimik.
Pagkatapos ay hinawakan niya ang dalawa kong kamay.
— Isabella, noong bata ka, naaalala mo ba kung bakit gusto mong maging piloto?
Tumango ako.
— Dahil gusto kong makita ang buong mundo.
Ngumiti siya.
— Hindi. Iyon ang pangalawang dahilan.
Napatitig ako sa kanya.
— Ang una mong sinabi sa akin noon ay gusto mong lumipad dahil ayaw mong manatili sa isang lugar habang buhay. Sabi mo, Ma, kapag marunong na akong magpalipad ng eroplano, wala nang makakapigil sa akin na puntahan ang kahit anong lugar na gusto ko.
Tahimik akong nakinig.
— Anak, natuto kang lumipad bago mo nakilala si Rafael. Huwag mong hayaang siya ang maging dahilan para makalimutan mo kung gaano kataas ang kaya mong marating.
Sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, nakaramdam ako ng kaunting kapayapaan.
Kinabukasan, opisyal na kinumpirma ng airline na pananatilihin ang aking promosyon.
Ang kasong kinasasangkutan nina Rafael at Bianca ay ipinasa sa mga kinauukulang awtoridad para sa imbestigasyon sa pamemeke ng dokumento at posibleng pandaraya.
Dahil sa mga bagong ebidensiya, nirepaso rin ng kumpanya ang aking dating disciplinary record.
Pormal na inalis ang maling paratang laban sa akin.
Ang dating bahid sa aking propesyonal na rekord ay tuluyan nang nabura.
Ngunit may isang bagay pa akong kailangang gawin bago umalis ng Manila.
Bumalik ako sa condominium upang kunin ang huling kahon ng aking mga gamit.
Pagbukas ko ng pinto, nakita kong nakaupo si Rafael sa sahig ng sala.
Hindi na siya mukhang respetadong kapitan na dating hinahangaan ng buong flight crew.
Magulo ang kanyang buhok. Mapula ang kanyang mga mata. Nasa tabi niya ang ilang bote ng tubig at isang hindi nagalaw na pagkain.
Nang makita niya ako, agad siyang tumayo.
— Bella!
Lumapit siya, ngunit itinaas ko ang kamay ko.
— Nandito lang ako para kunin ang gamit ko.
— Please, makinig ka muna.
— Wala na akong gustong marinig.
Biglang lumuhod si Rafael sa harap ko.
— Nagkamali ako. Alam kong napakalaki ng kasalanan ko. Pero mahal kita, Bella. Ikaw pa rin ang babaeng gusto kong pakasalan.
Tahimik ko siyang tinitigan.
Anim na taon kong hinintay ang mga salitang iyon.
Anim na taon akong naghintay na marinig niyang sabihin na gusto niya akong pakasalan.
Ngunit ngayong sinabi na niya, wala na akong naramdaman.
— Rafael, hindi mo ako gustong pakasalan. Gusto mo lang na manatili akong nasa tabi mo para hindi mo kailangang harapin ang mga kasalanan mo nang mag-isa.
Umiling siya.
— Hindi totoo iyon!
— Kung mahal mo ako, bakit mo sinira ang pangalan ko?
Hindi siya nakasagot.
— Kung mahal mo ako, bakit mo ginamit ang nanay ko para sa pandaraya?
Tuluyan siyang napayuko.
Kinuha ko ang aking kahon at naglakad patungo sa pinto.
Bago ako tuluyang lumabas, narinig ko siyang bumulong:
— Bella, kung aalis ka, wala nang matitira sa akin.
Huminto ako sandali.
Pagkatapos ay sinabi ko ang mga salitang matagal ko nang dapat binitiwan:
— Rafael, hindi ako ang dahilan kung bakit nawawala ang lahat sa’yo. Ang sarili mong mga desisyon ang sumira sa buhay mo.
At sa pagkakataong iyon, hindi na ako lumingon.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)