Isang linggo bago ang kasal, sinabi sa akin ni Cody na ipahiram ko ang aking wedding gown sa kanyang “Great Love” o First Love.
“Unang beses na lalakad si Lianne sa red carpet pagkauwi niya ng Pilipinas, kailangang maging napakaganda niya. Pagkatapos ng event, ibabalik din niya agad sa iyo ang gown, huwag ka namang masyadong madamot.”
Biglang lumamig ang puso ko.
Pitong taon kaming magkasama, pero sa huli, hindi pa rin pala mapapantayan ng pinagsamahan namin ang career ng kanyang Great Love ngayong nagbalik na ito.
Kaya naman, natuto akong maging mapagbigay.
Ang wedding gown? Hindi ko na kailangan.
Ang lalaking ito? Hindi ko na rin kailangan.
01
Isang linggo bago ang kasal, gusto ni Cody na ipahiram ko ang wedding gown ko kay Lianne.
“Napakaimportante ng event na ito para sa career ni Lianne. Ito ang unang pagkakataon na makikita siya sa publiko simula nung bumalik siya ng bansa. Ipahiram mo na sa kanya ang gown mo.”
Kaswal lang ang pagkakasabi niya, na parang isang maliit na bagay lang na hindi dapat pag-aksayahan ng panahon.
Nadiin ko ang kamao ko, pilit na pinapakalma ang sarili.
“Cody, susunod na linggo na ang kasal natin. Alam mo dapat kung gaano kahalaga ang wedding gown para sa akin.”
Bahagyang kumunot ang noo niya, halatang nawawalan na ng pasensya.
“Pagkatapos ng event bukas ng gabi, ibabalik din niya agad. Hindi nito maaapektuhan ang kasal natin. Huwag kang makasarili.”
Eksaktong pagkatapos niyang magsalita, umilaw ang cellphone niya. Lumitaw ang pangalang “Lianne”.
Hindi man lang nakaramdam ng hiya si Cody. Kinuha niya ang phone at tinalikuran ako.
“Isipin mong mabuti. Ayokong pilitin ka.”
Pagkaalis niya, ang boses niyang malamig kanina ay biglang naging malambing sa pagsagot sa tawag.
“Ano ’yun? Huwag kang mag-alala, kailan ba ako hindi tumupad sa pangako sa iyo? Sinisiguro ko sa iyo, hindi mahuhuli ang gown para sa event mo…”
Unti-unting humina ang boses ni Cody habang lumalayo siya. Kasabay nito ang unti-unting panlalamig ng puso ko.
Mahal ako ni Cody noon. Dati, lagi niya akong inuuna. Pero nagbago ang lahat simula nung bumalik si Lianne.
Dahil lang nadumihan ni Lianne ang gown na gagamitin niya para sa isang bridal-themed fashion gala, basta-basta na lang hiningi ni Cody ang gown ko. Ang garapalang pagkampi niya kay Lianne ang malinaw na sagot na wala siyang pakialam sa nararamdaman ko.
Pagod na ako. Pitong taon, pero nauwi lang sa ganito.
Nang bumalik si Cody sa tabi ko, pinunasan ko ang luha ko.
“Nakapag-isip ka na ba?” tanong niya.
“Oo,” sagot ko nang may tipid na ngiti. “Gown lang naman ang hihiramin niya, hindi naman ang asawa ko. Hindi ako ganun kadamot.”
Natigilan si Cody sa pag-inom ng kape, parang nagtaka sa bilis ng pagsang-ayon ko. Pero nang makitang kalmado ako, nakahinga siya nang maluwag.
“Ano bang pinagsasabi mo? Hindi naman gagawa ng masama si Lianne.”
Ngumiti lang ako. Ang totoo niyang gustong sabihin ay mas mahalaga si Lianne kaysa sa akin na fiancée niya.
02
Anim na araw bago ang kasal.
Pumunta si Lianne sa bahay para kunin ang gown, kasama si Cody. Pagkakita sa akin, napakatamis ng ngiti niya, pero punong-puno ng kaplastikan ang sinasabi.
“Pasensya na talaga, Trina. Nadumihan kasi ang gown ko, hindi na ako nakahiram ng iba. Ayaw ko na sanang pumunta, pero sabi ni Cody, kailangan kong magningning sa red carpet para sa career ko. Kaya heto, nakakaabala tuloy ako sa iyo.”
“Mabuti na lang napakabait mo at napaka-understanding. Hindi ko alam kung paano ako magpapasalamat.”
Nagpasalamat siya, pero wala akong naramdamang sinseridad.
Magsasalita pa sana ako nang sumabat si Cody mula sa likuran niya.
“Basta maging bida ka sa red carpet, sapat na ’yun. Maliit na bagay lang ito, huwag mo na kaming pasalamatan.”
Tiningnan ko si Cody nang masama. Inakbayan niya ako agad.
“Ang ibig kong sabihin, alam kong malawak ang isip ni Trina. Hindi niya itatanim sa puso ang ganito kaliit na bagay.”
Laging ganito si Cody. Siya ang nagdedesisyon para sa akin, at kapag nagalit ako, gagamitan niya ako ng guilt trip o kaya ay pupuriin ako para hindi na ako makapalag.
Pero ngayon, hindi na ako papayag. Kumawala ako sa akbay niya.
“Kunin niyo na ang gown at umalis na kayo. Pagod ako, gusto ko nang magpahinga.”
Nagulat si Cody. Hindi siya sanay na malamig ako sa kanya sa harap ng ibang tao. Hindi man lang niya tinanong kung masama ba ang pakiramdam ko.
Bago sila makalabas, narinig ko pang naglalambing si Lianne sa labas ng pinto.
“Cody, galit ba sa akin si Trina?”
At ang sagot ni Cody? “Ganyan lang talaga ang ugali niyan, nakakairita kung minsan. Huwag mo na lang pansinin.”
Parang sinaksak ang puso ko. Ang Cody na nakilala ko noon, hindi kailanman magsasalita nang ganyan tungkol sa akin.
03
Pitong taon kaming magkasama, kaya puno ang bahay ko ng mga gamit niya.
Pinalitan ko ang mga couple pillows sa sofa, itinago ang mga pictures namin, at tinanggal ang mga travel magnets sa ref. Lahat ng gamit na magpapaalala sa kanya, nilagay ko sa balikbayan box.
Ang mga gamit na pwede pang pakinabangan, ibibigay ko sa charity. Ang mga mamahaling alahas na bigay niya, ipapa-auction ko at ang pera ay ido-donate ko sa mga orphanage.
Pitong taon ang binuhos ko, pero sa loob lang ng isang hapon, nagawa kong burahin ang bakas niya sa buhay ko.
Habang nagpapahinga ako sa sofa, nakita ko sa social media ang trending news: “Lianne, kauna-unahang Pinay na nagsuot ng luxury bridal gown sa isang international event.”
Dahil sa gown ko, nakuha niya ang atensyon ng lahat. Pero ang mas lalong nagpa-trending ay nang lumabas si Kenji, ang sikat na sikat na aktor at anak ng bilyonaryong si Mr. K, na suot ang kapares na suit ng gown na ’yun.
Sa interview, tinanong si Kenji kung magkasabwat ba sila ni Lianne.
Malamig lang na sumagot si Kenji: “Sino siya? Hindi ko siya kilala.”
Natawa ako. Ang suot na suit ni Kenji ay ang suit na dapat ay isusuot ni Cody sa kasal namin. Ibinigay ko iyon kay Kenji dahil kaibigan ko siya at alam kong mas bagay sa kanya ang pagiging tapat kaysa kay Cody.
Maya-maya, tumawag si Cody. Galit na galit ang boses niya.
“Bakit mo ibinigay sa iba ang suit ko? Isinuot na ng ibang lalaki, paano ko pa magagamit ’yan sa kasal natin?”
Ngumiti ako nang mapait. “Isinuot lang naman ni Kenji, pagkatapos ng event ibabalik din niya. Hindi naman nito maaantala ang kasal mo, ’di ba? Huwag kang masyadong madamot.”
Iyon mismo ang sinabi niya sa akin kahapon. Ibinalik ko lang sa kanya ang sarili niyang mga salita.
Hindi nakasagot si Cody. Maya-maya, narinig ko ang boses ni Lianne na umiiyak sa background.
“Cody, anong gagawin ko? Sinasabi nila sa internet na clout chaser daw ako dahil ginaya ko ang suot ni Kenji…”
So, magkasama pala sila ngayon.
“Trina,” sigaw ni Cody. “Kung ayaw mong ipahiram ang gown, sana sinabi mo agad. Hindi mo kailangang gantihan si Lianne nang ganito. Pumunta ka rito ngayon din at humingi ng tawad sa kanya.”
Nanlamig ang buong pagkatao ko.
“Cody, sa tingin mo ba, ikaw lang ang pwedeng pakasalan sa mundo?”
Natigilan siya saglit. “Anong pinagsasabi mo?”
Tumingin ako sa bintana, sa mga ilaw ng Maynila. Pero kahit tag-init ngayon, naninigas ako sa lamig.
“Cody, makipaghiwalay na tayo.”
Part 2
04
Katahimikan ang sumunod sa sinabi ko bago pumutok ang tawa ni Cody sa kabilang linya—isang tawang puno ng pangungutya at kawalan ng tiwala.
“Trina, tigilan mo nga ang pagiging isip-bata. Dahil lang sa gown at suit, makikipaghiwalay ka? Pitong taon na tayo. Huwag ka nang mag-inarte, pumunta ka na rito at mag-sorry kay Lianne para matapos na ito.”
“Hindi ako nagbibiro, Cody. Tapos na tayo.”
Ibinaba ko ang tawag at agad na ibinlock ang numero niya, pati na rin ang lahat ng social media accounts niya.
Nang gabing iyon, hindi ako umiyak. Sa halip, tinawagan ko ang wedding coordinator namin at sinabing kanselado na ang kasal. Kinausap ko rin ang may-ari ng hotel kung saan gaganapin ang reception. Dahil ako ang nagbayad ng buong downpayment mula sa sarili kong ipon, madali kong naasikaso ang pagpapakansela ng lahat.
Kinabukasan, lumipad ako patungong Cebu para asikasuhin ang bagong branch ng architectural firm na pag-aari ng pamilya ko—isang bagay na matagal ko nang isinantabi para lang unahin ang mga pangarap ni Cody.
05
Tatlong araw bago ang itinakdang kasal, bumalik si Cody sa apartment ko.
Siyempre, wala na ako roon. Ang sumalubong sa kanya ay ang may-ari ng condominium na nag-aayos na ng mga gamit para sa susunod na tenant. Ang mga gamit ni Cody na inilagay ko sa kahon ay iniwan ko sa security desk sa lobby.
Ayon sa kaibigan kong si Kenji, nagwala raw si Cody nang malaman niyang kanselado na ang reception at binawi ko ang lahat ng downpayment.
Sinubukan akong hanapin ni Cody sa firm namin sa Maynila, pero hinarang siya ng security. Hiyang-hiya siyang pinaalis nang ipakita sa kanya ang memo na bawal siyang pumasok sa gusali.
Samantala, lumalala ang kontrobersya kay Lianne. Matapos ang pahayag ni Kenji sa gala, nagsimulang maghukay ang mga netizens. Nalaman nilang ang luxury bridal gown na suot ni Lianne ay hindi galing sa isang international sponsor kundi custom-made gown ng isang kilalang designer para sa akin—at orihinal itong nakarehistro sa ilalim ng pangalan ko.
Nalantad ang totoo: na hiniram lang niya ito at nagpanggap na siya ang muse ng designer. Agad na binawi ng mga brands ang endorsements kay Lianne, at pinaratangan siyang manloloko at mang-aagaw.
06
Dumating ang araw na dapat ay kasal namin ni Cody.
Sa halip na seremonya sa simbahan, isang press conference ang ibinigay ng designer ng gown kasama si Kenji upang linawin ang pagnanakaw ng credit na ginawa ni Lianne.
Sa gitna ng kaguluhan, nakatanggap ako ng tawag mula sa isang hindi kilalang numero. Sinagot ko ito. Boses ni Cody ang narinig ko—pagod, basag, at nanginginig.
“Trina… nasaan ka ba? Nandito ako sa simbahan… walang tao rito, Trina. Bakit mo ginagawa sa akin ’to?”
“Hindi ba malinaw ang sinabi ko, Cody? Wala nang kasal.”
“Patawarin mo ako, Trina, nagkamali ako!” Humagulgol siya, isang bagay na hindi ko kailanman nakita sa kanya sa loob ng pitong taon. “Iniwan na ako ni Lianne nung mawala ang mga sponsors niya… sinisi pa niya ako! Ikaw lang pala ang tunay na nagmamahal sa akin. Trina, mag-usap tayo, pakiusap. Umuwi ka na, ibabalik ko ang lahat.”
Nakinig ako nang walang anumang emosyon. Walang galit, walang sakit—tanging kawalan na lamang.
“Cody, hindi mo ako hinahanap dahil mahal mo ako. Hinahanap mo ako dahil narealize mong wala nang natira sa iyo. Pitong taon kitang binuhat at inalagaan, pero sa isang iglap, handa mo akong yapakan para lang kay Lianne. Ngayong nasira ang lahat, sa akin ka tatakbo?”
“Trina, please…”
“Ang gown na ibinigay mo sa kanya, ibigay mo na rin sa kanya ang buhay mo. Bagay kayo. Huwag mo na akong tatawagan kailanman.”
Pinatid ko ang tawag at pinalitan ang SIM card ko.
07
Makalipas ang isang taon.
Naging matagumpay ang architectural firm ko sa Cebu at pinalawak pa namin ang mga proyekto sa iba’t ibang bansa. Natutunan kong mahalin muli ang sarili ko nang buo, malaya, at walang kompromiso.
Minsan, nabalitaan ko na lang kay Kenji kung anong kinahinatnan nina Cody at Lianne.
Si Lianne ay tuluyang nawalan ng career sa showbiz at umalis ng bansa dahil sa kahihiyan. Si Cody naman ay nabaon sa utang matapos mag-fail ang mga pinasok niyang negosyo, dahil wala na ang perang dating iniipon ko para sa kinabukasan namin na palagi niyang ginagamit. Nakatira na lang siya ngayon sa isang maliit na paupahan, nag-iisa at pinagsisisihan ang araw na binitiwan niya ang babaeng handa sanang ibigay sa kanya ang buong mundo.
Tumingin ako sa malawak na asul na karagatan ng Mactan habang umiinom ng kape.
Naisip ko ang wedding gown na ’yun. Kung hindi dahil sa kahilingan niyang ipahiram iyon sa iba, baka nabulag pa rin ako hanggang ngayon. Sa huli, ang pinakamalaking regalo na naibigay ko sa sarili ko ay hindi ang magarbong kasal—kundi ang kalayaang iwan ang lalakeng hindi kailanman karapat-dapat sa akin.
Special Chapter: Ang Huling Multo ng Nakaraan (Cody’s Perspective)
Nakatitig ako sa basag na salamin sa loob ng masikip at maalinsangang kwarto ko rito sa Tondo. Bawat patak ng ulan sa bubong na yero ay parang paulit-ulit na sumbat sa pagkatao ko.
Dalawang taon na ang lumipas, pero ang bawat detalye ng araw na iyon ay sariwa pa rin sa isip ko—isang bangungot na ako mismo ang may gawa.
Noong mga panahong iyon, akala ko hawak ko ang mundo. Pitong taon kaming magkasama ni Trina. Sanay ako na palagi siyang nandiyan: tahimik, maunawain, at laging sumusuporta sa bawat luho at desisyon ko. Dahil doon, nakampante ako. Naging bulag ako sa katotohanang ang pasensya ng isang tao, gaano man kalalim, ay may hangganan din.
Nang bumalik si Lianne, umiral ang hungkag kong yabang. Si Lianne ang “unang pag-ibig” ko—ang babaeng minsang umabuso at nang-iwan sa akin para sa pangarap niya, pero noong bumalik siya at humingi ng tulong, pakiramdam ko ay kailangan kong patunayan sa sarili ko na may halaga pa rin ako sa kanya. Gusto kong maging bayani sa paningin ng iba, kahit ang kapalit noon ay tapakan ang taong nagbuhat sa akin sa pinakamahihirap na yugto ng buhay ko.
“Gown lang naman ’yan,” sabi ko pa noon. Napakagago ko.
Hindi iyon basta damit lang. Iyon ang pangarap ni Trina para sa kasal namin. Iyon ang damit na ilang buwan niyang pinagpuyatan at pinag-ipunan, ang simbolo ng pitong taon naming pagsasama. Pero ano ang ginawa ko? Basta ko na lang ibinigay sa iba dahil lang sa konting lambing at drama ni Lianne.
Hindi ko makalimutan ang mukha ni Trina noong araw na iyon. Hindi siya nagalit nang pasigaw. Walang eksena. Malamig lang siyang ngumiti. Ang tanga ko dahil inisip kong pagsuko iyon, na pumayag siya dahil mahal niya ako. Ang hindi ko naintindihan noon, kapag ang isang babaeng lubos na nagmahal ay tumahimik at pumayag nang walang reklamo, hindi iyon pagsuko—iyon ay pamamaalam.
Nang mag-viral ang balita tungkol sa gown at tinawag na clout chaser si Lianne, sa halip na humingi ako ng tawad kay Trina, sinisi ko pa siya. Akala ko, tulad ng dati, kapag nagalit ako at nagparaya siya, magiging maayos ang lahat. Pero iba na pala.
Nang marinig ko ang mga salitang: “Cody, makipaghiwalay na tayo,” tumawa pa ako. Akala ko nag-iinarte lang siya. Kampante akong babalik siya dahil pitong taon kaming magkasama.
Hanggang sa dumating ang araw ng kasal.
Nagsuot ako ng rented tuxedo, pumunta sa simbahan, at naghintay. Ngunit ang bumungad sa akin ay ang malamig at saradong mga pinto. Walang bulaklak. Walang bisita. Walang musika. Walang Trina.
Doon gumuho ang buong mundo ko. Nang buksan ko ang telepono ko, trending ang balita kung paano inagaw ni Lianne ang gown, at kung paanong si Trina pala ang nagmamay-ari noon. Si Lianne, na ipinaglaban ko at inuna ko kaysa sa sarili kong mapapangasawa, ay hindi man lang ako binalikan. Nang mawala ang endorsements niya, isinumpa niya ako at sinabing sinira ko ang career niya bago siya lumipad pabalik ng ibang bansa.
Wala nang natira sa akin. Ang firm kung saan ako may kaunting shares ay bumagsak dahil nawala ang koneksyon at suporta ng pamilya ni Trina. Ang apartment ko, hindi ko na mabayaran.
Kani-kanina lang, habang nag-i-scroll ako sa social media gamit ang lumang cellphone ko, may nakita akong post mula sa isang business magazine.
Nandoon ang litrato ni Trina.
Napakaganda niya sa suot niyang puting blazer suit, nakatayo sa harap ng sarili niyang bagong gusali sa Cebu, nakangiti nang buong ningning at tiwala sa sarili. Malayo na siya sa babaeng dating nagtitiis sa bawat kapritso ko. Masaya na siya, buo, at malaya.
Napayuko ako at humagulhol sa gitna ng madilim kong kwarto.
Hindi pala si Lianne ang “great love” ko. Si Trina ang tunay na biyaya ng buhay ko—ang babaeng handa sanang ibigay sa akin ang buong mundo, pero ipinagpalit ko sa isang pekeng ningning na lumipas lang sa isang iglap.
Huli na ang lahat. Ang tanging naiwan na lang sa akin ay ang mga alaala ng pitong taon, at ang habambuhay na pagsisisi na ako mismo ang nagtulak palayo sa nag-iisang babaeng totoong nagmahal sa akin.