PART 2
Ang mga salitang iyon ay parang isang bomba na sumabog sa gitna ng napakalawak at tahimik na bulwagan ng mansyon ng mga Robles.
Si Mang Eusebio na nakatayo sa may gilid ng dining hall ay napahawak sa poste.
Ang dalawang maid na kanina pa nakayuko ay napatingala habang nakatakip ang mga kamay sa kanilang mga bibig sa labis na pagkagulat.
Wala ni isa sa kanila ang nakahuma.
Wala ni isa ang nakahinga nang maayos.
Si Sol ay parang pinagbagsakan ng langit at lupa.
Ang kanyang mga labi ay nangangatog habang nakatitig sa matatalim at nagsusumamong mga mata ni Daniel.
Naramdaman niya ang malamig na pawis sa kanyang noo.
Ang buong mundo niya—ang mundong pilit niyang itinayo sa loob ng apat na taon sa pamamagitan ng pagsisinungaling, pagpapakumbaba, at pagtatago—ay gumuho sa isang kisapmata lamang.
“S-Señor Daniel…” nauutal at pabulong na ganti ni Sol.
Gusto niyang tumakbo.
Gusto niyang yakapin nang higit na mahigpit si Cami at lumabas sa malaking pintuan ng mansyon upang magtago sa kadiliman ng gabi.
Ngunit ang mga binti niya ay parang semento na nakabaon sa mamahaling marmol.
“Huwag mong subukang magsinungaling sa akin, Sol,” pabulong ngunit napakadiin na sabi ni Daniel.
Ang boses ng bilyonaryo ay nanginginig sa matinding emosyon.
“Ilang buwan ko nang tinititigan ang batang iyan tuwing umaga habang lumalabas ako papunta sa opisina.
Ilang buwan ko nang tinitingnan ang kanyang mga mata, ang kanyang ilong, at ang paraan ng pagngiti niya.
Araw-araw kong tinatanong ang sarili ko kung bakit tuwing nakikita ko siya, tila may sumasaksak sa dibdib ko.
At kanina… nang hawakan niya ang aking daliri…”
Huminto si Daniel.
Tumingin siya sa maliit na batang si Cami na ngayon ay nakasubsob pa rin ang mukha sa leeg ng kanyang ina.
“Ang mga daliri niya… ang korte ng kanyang tainga… eksaktong-eksakto sa mga litrato ko noong bata pa ako.
Sol, magtapat ka sa akin. Huwag mo akong tratuhin na parang tanga sa sarili kong bahay.”
Sa itaas ng hagdanan, hindi pala tuluyang pumasok si Katrina sa kanyang silid.
Nakatayo siya sa dilim ng ikalawang palapag, nakakapit ang mga kuko sa makinang na wooden banister.
Narinig niya ang lahat.
Narinig niya ang bawat salitang lumabas sa bibig ng kanyang fiancée.
Nawalan ng kulay ang mukha ni Katrina.
Ang kanyang galit ay napalitan ng matinding takot at insecurity.
“Hindi… Hindi maaari ito!” galit na bulong ni Katrina sa kanyang sarili.
“Ang hampaslupang kasambahay na iyan? May anak kay Daniel?! Paanong nangyari ito?!”
Apat na taon na ang nakakalipas.
Isang gabi na kailanman ay hindi malilimutan ni Sol.
Apat na taon nang nakakalipas, si Sol ay hindi pa regular na kasambahay sa loob ng mansyon.
Siya ay pumasok lamang bilang isang reliever o pansamantalang tagalinis habang maysakit ang dating permanenteng kasambahay.
Si Daniel noong mga panahong iyon ay dumaranas ng pinakamaitim na bahagi ng kanyang buhay.
Katatapos lang mamatay ng kanyang ama sa isang malagim na aksidente.
Ang negosyo ng pamilya Robles ay nasa gilid ng pagkabangkarote dahil sa pagtataksil ng kanilang mga dating kasosyo.
Gabi-gabi, umuuwi si Daniel na lasing, pagod, at puno ng matinding sakit sa dibdib.
Isang gabi ng Biyernes, umuwi si Daniel na halos hindi na makalakad sa labis na kalasingan.
Ang lahat ng tao sa mansyon ay tulog na, maliban kay Sol na naglilinis pa ng study room dahil sa napakaraming papeles na nakakalat.
Nang pumasok si Daniel sa kwarto, akala niya ay nanaginip siya.
Sa gitna ng kanyang kalungkutan, nakita niya si Sol—isang simpleng babae na may napakalinis na puso, may mga matang puno ng pag-aalala at kabaitan.
Sa gabing iyon, sa gitna ng alak, pananabik, at matinding pangangailangan ng emosyonal na yakap, naganap ang isang bagay na hindi inaasahan.
Hindi pinalayas ni Daniel si Sol sa gabi na iyon.
Ibinuhos niya ang kanyang buong puso, ang kanyang mga luha, at ang kanyang pangungulila sa mga bisig ng simpleng kasambahay.
At si Sol, na matagal nang lihim na humahangad at nagmamahal sa mabait ngunit malungkot na amo, ay ibinigay ang kanyang sarili nang walang pag-aalinlangan.
Iyon ay isang gabi ng matinding pag-ibig at katapatan.
Ngunit kinabukasan… nagbago ang lahat.
Bago pa man magising si Daniel sa kanyang silid, dumating ang ina ni Katrina—si Donya Valeria Saavedra.
Ang pamilya Saavedra ay ang pamilyang nagpasok ng napakalaking puhunan upang iligtas ang kumpanya ni Daniel mula sa pagkabangkarote.
Nakita ni Donya Valeria si Sol na lumalabas mula sa silid ni Daniel.
Agad na hinawakan ng matandang babae ang braso ni Sol at kinaladkad ito patungo sa kusina.
“Alam ko ang ginagawa ng mga katulad mong hampaslupa!” galit na banta ni Donya Valeria kay Sol noong araw na iyon.
“Gusto mong perahan si Daniel! Gusto mong sirain ang kasunduan ng pamilya namin at ng pamilya Robles!
Kung sasabihin mo sa kanya ang nangyari, sisiguraduhin kong papatayin ko ang reputasyon ng pamilya mo.
Mabubulok ang ina mong maysakit sa ospital dahil tatanggalin ko ang lahat ng tulong sa inyo!”
Sa labis na takot at sa paniniwalang wala siyang laban sa mga makapangyarihang tao, mabilis na nag-impake si Sol at umalis nang walang paalam.
Ilang linggo ang lumipas, natuklasan ni Sol na siya ay buntis.
Subalit hindi na siya makabalik.
Nabalitaan niya sa mga balita na pumasok na sa isang opisyal na kasunduan si Daniel sa pamilya Saavedra, at si Katrina ang naging opisyal niyang fiancée bilang kapalit ng tulong sa negosyo.
Ayaw ni Sol na sirain ang buhay at kinabukasan ng lalaking minamahal niya.
Inisip niya na kung babalik siya at sasabihing buntis siya, iisipin ng mundo na isa lamang siyang oportunistang kasambahay na gustong makakapit sa kayamanan.
Kaya isinilang niya si Cami nang mag-isa.
Namatay ang kanyang ina pagkaraan ng dalawang taon dahil sa sakit.
Dahil sa matinding pangangailangan ng pera para pambili ng gatas at gamot ng bata, nakiusap si Sol kay Mang Eusebio—na purong kababayan ng kanyang ina—na kunin siyang muli bilang isang stay-in housekeeper.
Pumayag si Mang Eusebio sa conditioning na itatago nila ang nakaraan at magpapakababa si Sol.
Bumalik si Sol sa mansyon hindi para mang-agaw ng posisyon, kundi para lamang magkaroon ng ligtas na tirahan at sapat na sahod ang kanyang anak.
At sa loob ng mahigit dalawang taon, namuhay si Sol sa ilalim ng iisang bubong kasama si Daniel—ang lalaking minamahal niya, ang ama ng kanyang anak—habang nagpapanggap na isang simpleng kasambahay na hindi man lang tinitingnan ng amo.
“Sol… Magsalita ka!”
Ang boses ni Daniel ang gumising sa kanya mula sa mga alaala ng nakaraan.
Nakahawak na ngayon si Daniel sa dalawang balikat ni Sol.
Nakatitig siya sa mga mata ng babae habang lumalabas ang totoong emosyon na matagal niyang itinago.
“D-Daniel…” luhaang sabi ni Sol.
Ito ang unang pagkakataon sa loob ng apat na taon na tinawag niya ito sa pangalan nito at hindi “Señor”.
“Apat na taon…” bulong ni Daniel. Nanginginig ang kanyang boses.
“Apat na taon akong naghanap sa’yo pagkatapos ng gabing iyon!
Nagising ako noong umagang iyon na wala ka na sa tabi ko!
Tinong ko si Mang Eusebio, tinanong ko ang lahat ng tao, pero sinabi nila sa akin na umalis ka dahil ayaw mo nang magtrabaho!
Gabi-gabi kong iniisip kung ginamit mo lang ba ako… kung totoong naramdaman mo rin ba ang naramdaman ko sa gabing iyon!”
Nandilat ang mga mata ni Sol sa narinig.
“A-Ano? Naghanap ka sa akin?”
“Oo! Naghanap ako!” galit at luhaang sigaw ni Daniel.
“At nang bumalik ka rito dalawang taon na ang nakakalipas… akala ko kaya ka bumalik bilang kasambahay ay dahil hindi mo na ako kilala!
Dahil wala lang sa’yo ang gabing iyon!
Kaya pilit kong pinatigas ang puso ko! Pilit kong itinulak ang sarili ko kay Katrina dahil inakala kong ikaw ang tumapon sa akin!”
Lalong tumulo ang mga luha sa mukha ni Sol.
“Hindi iyon totoo, Daniel! Hindi ako umalis dahil ayaw ko sa’yo! Pinagbantaan ako ng pamilya Saavedra!
Sinabi ng ina ni Katrina na sisirain nila ang buhay ko at papatayin sa ospital ang nanay ko kung lalapit ako sa’yo!”
Napahinto si Daniel.
Ang kanyang mga mata na kanina ay puno ng sakit ay biglang napuno ng matinding galit at kabagsikan.
“Si Valeria Saavedra?” malamig na tanong ni Daniel.
Sa tuktok ng hagdanan, napasinghap si Katrina.
Nakaunawa siya na ang lahat ng lihim ng kanyang pamilya ay magsisimula nang mabunyag.
Biglang bumaba si Katrina mula sa hagdanan, mabilis ang kanyang mga hakbang.
Ang kanyang mukha ay pilit niyang ginagawang kaawa-awa.
“Daniel! Huwag kang maniniwala sa babaeng iyan!” sigaw ni Katrina habang patakbong lumalapit.
“Nagsisinungaling siya! Ginagamit lang niya ang batang iyan para perahan ka!
Paanong magiging anak mo ang batang iyan?! Isang kasambahay lang siya! Baka kung sino-sinong lalaki ang nakasama niya sa labas at ngayon ay ipinapasa niya sa’yo ang responsibilidad!”
Pumagitna si Daniel.
Harap-harapan niyang hinarap si Katrina.
Ang kanyang tayog at authority ay naging parang isang matayog na pader na humarang sa pagitan ni Katrina at nina Sol.
“Tukoy mo ba ang sinasabi mo, Katrina?” malamig na sabi ni Daniel.
“Daniel, darling, please! Mag-isip ka nang maayos!” pagmamakaawa ni Katrina habang pilit na hinahawakan ang braso ng bilyonaryo.
“Isang buwan na lang at kasal na natin! Ang pamilya ko ang tumulong sa’yo nang wala ka!
Ipagpapalit mo ba ang lahat ng pinagsamahan natin, ang reputasyon ng kumpanya mo, at ang kasal natin para lang sa isang kwento ng kasambahay?!”
Inalis ni Daniel ang kamay ni Katrina mula sa kanyang braso.
Ginawa niya iyon nang may matinding pagkasuklam.
“Ang pamilya mo ang tumulong sa akin?” pait na tumawa si Daniel.
“Ilang buwan ko nang alam, Katrina. Alam ko na ang pamilya mo ang mismong nagpabagsak sa kumpanya ng ama ko apat na taon ang nakakalipas para pilitin akong humingi ng tulong sa inyo at ipakasal ako sa’yo!
Pinagpasensyahan ko lang kayo dahil wala akong sapat na ebidensya at akala ko ay may konting kabaitan ka pa sa puso mo!”
Nawalan ng salita si Katrina.
Nanginginig ang kanyang buong katawan.
Iniharap muli ni Daniel ang kanyang sarili kay Sol.
Lumuhod siyang muli sa tapat ng bata.
Sa pagkakataong ito, hindi na niya pigil ang kanyang mga luha.
Inabot niya ang maliit na kamay ni Cami.
“Cami…” mahinang bulong ni Daniel. “Ako ito… Ako ang Papa mo.”
Tumingin si Cami sa kanyang ina na para bang nagtatanong.
Dahan-dahang tumango si Sol habang umiiyak.
“Siya ang Papa mo, baby… Siya ang Papa Daniel mo.”
Ang maliit na bata ay dahan-dahang ngumiti.
Inilapit nito ang kanyang maliit na plushie na kulay-roas patungo sa mukha ni Daniel.
“Papa… tago toy,” sabi ng bata sa kanyang simpleng pananalita.
Hindi na napigilan ni Daniel ang kanyang emosyon.
Niyakap niya nang mahigpit ang bata at kasabay nitong inabot ang kamay ni Sol upang yakapin silang dalawa.
Sa gitna ng napakalaking bulwagan ng mansyon, ang bilyonaryong itinuturing na pinakamalamig na negosyante sa bansa ay umiyak na parang isang batang nawalan at muling nakakita ng kanyang tunay na tahanan.
Ngunit hindi doon nagtatapos ang gabi.
Galit na galit na kumuha si Katrina ng isang vase sa tabi at ibinagsak ito sa marmol na sahig.
Pumutok ang salamin sa buong paligid.
“HINDI ITO MAAARI!” sigaw ni Katrina.
“Hindi ako papayag na tapakan ninyo ang dangal ko!
Daniel, kung hindi mo papalaysin ang babaeng iyan at ang bastardong batang iyan ngayon din, sisiguraduhin kong lalabas sa lahat ng balita bukas na ipinagpalit mo ang fiancée mo para sa isang katulong!
Sisirain ko ang pangalan ng Robles!”
Dahan-dahang tumayo si Daniel mula sa pagkakayakap sa kanyang pamilya.
Lumingon siya kay Katrina.
Wala nang kahit anong awa o alinlangan sa kanyang mga mata.
“Mang Eusebio,” malakas at malinaw na utos ni Daniel.
“Po, Señor Daniel?” mabilis na sagot ng matandang tagapamahala.
“Tawagan mo ang security sa gate.
I-pack mo ang lahat ng gamit ni Katrina Saavedra.
Lahat ng damit, lahat ng alahas, at lahat ng gamit na binili gamit ang pera ng kumpanya ko.
Ilagay ninyo sa mga lalagyan ng basura at iwan ninyo sa labas ng gate.”
Nanlaki ang mga mata ni Katrina. “Ano?! Daniel! Hindi mo pwedeng gawin sa akin ito!”
“At Mang Eusebio,” patuloy ni Daniel habang hindi pinapansin ang pagwawala ng babae.
“Tawagan mo ang ating corporate legal team.
Sabihin mo sa kanila na simulan na ang pagsampa ng kasong fraud, embezzlement, at corporate espionage laban sa pamilya Saavedra.
Ilabas ninyo ang lahat ng dokumentong nakuha natin noong nakaraang linggo.”
Nanginig ang mga tuhod ni Katrina.
Nalalaman niya na kapag ginawa iyon ni Daniel, hindi lamang siya mawawalan ng yaman—ang buong pamilya Saavedra ay makukulong at tuluyang mababangkarote.
“Daniel… please… darling, mag-usap tayo…” nagmamakaawang lumuhod na ngayon si Katrina sa tapat ni Daniel.
Wala na ang kanyang matayog na posture.
Wala na ang kanyang pang-aapi.
Para na siyang isang pulubi na nagmamakaawa sa taong kanyang tinapak-tapakan kanina lamang.
“Nagkamali ako… Patawarin mo ako… Mahal kita, Daniel…”
“Hindi mo ako minahal, Katrina,” malamig na tugon ni Daniel habang itinuturo ang pinto.
“Ang minahal mo ay ang posisyon ko, ang pera ko, at ang kapangyarihan ko.
At ang pinakamalaking pagkakamali mo… ay ang tapakan mo ang dalawang taong pinakamahalaga sa buhay ko.”
Pumasok ang apat na matatangkad na security guard ng mansyon.
Sa ilalim ng utos ni Daniel, hawak-hawak nila sa magkabilang braso si Katrina habang ito ay nagsisisigaw, umiiyak, at nagwawala.
Kinaladkad nila ang matobreng babae palabas ng pintuan ng mansyon—ang mismong pintuan kung saan niya gustong palayasin si Sol at ang maliit na si Cami kaninang hapon.
Nang tuluyang masara ang malaking pinto ng mansyon at mawala ang ingay ng pagwawala ni Katrina, muling bumalik ang katahimikan sa bahay.
Ngunit sa pagkakataong ito, ang katahimikan ay hindi na malamig at nakakatakot.
Ito ay isang katahimikang puno ng pag-asa.
Lumingon si Daniel kay Mang Eusebio at sa iba pang mga kasambahay na nakatayo pa rin sa gilid.
“Salamat sa inyong lahat,” sincere na sabi ni Daniel.
“At patawad kung naging bulag ako sa mga nangyayari sa sarili kong bahay.”
“Walang anuman, Señor Daniel,” nakangiting sabi ni Mang Eusebio habang pinapahid ang kanyang luha.
“Matagal na naming ipinagdadasal ang araw na ito para kay Sol at sa bata.”
Inabot ni Daniel ang kamay ni Sol.
Malamig pa rin ang mga daliri ng babae dahil sa labis na emosyon.
Dinala niya si Sol at si Cami papunta sa malawak na living room, malayo sa mga basag na salamin.
Pinaupo niya si Sol sa malambot na sofa—ang sofa na sa loob ng apat na taon ay pinupunasan lamang ni Sol tuwing umaga at kailanman ay hindi niya pinangarap na upuan.
Lumuhod si Daniel sa tapat ni Sol.
Kinuha niya ang dalawang kamay ng babae at hinalikan ang mga ito nang may matinding paggalang.
“Patawarin mo ako, Sol,” mahinang sabi ni Daniel.
“Patawarin mo ako sa lahat ng sakit na dinanas mo.
Patawarin mo ako dahil wala ako sa tabi mo nang isilang mo si Cami.
Patawarin mo ako dahil pinahintulutan kong saktan ka ng mga taong iyon sa loob ng sarili kong bahay.”
Umiling si Sol habang patuloy na dumadaloy ang luha sa kanyang mga pisngi.
Ngunit sa pagkakataong ito, ang mga luha niya ay hindi na galing sa sakit—ito ay luha ng ginhawa.
“Hindi mo kasalanan, Daniel,” sabi ni Sol.
“Natakot lang ako… Takot na takot ako na baka kapag nalaman mo, isipin mo na ginagamit lang kita.
Ayaw kong maging pabigat sa’yo.
Gusto ko lang na maging ligtas ang anak natin.”
“Hindi ka kailanman naging pabigat, Sol,” sagot ni Daniel habang tumitingin sa kanyang mga mata.
“Mula noong gabing iyon apat na taon na ang nakakalipas… ikaw lang ang tanging babaeng nagparamdam sa akin na may halaga ako bilang tao, at hindi lang bilang isang bilyonaryo.
Ikaw ang tanging liwanag sa pinakamadilim na bahagi ng buhay ko.”
Inilagay ni Daniel ang kanyang kamay sa pisngi ni Sol at dahan-dahang pinunasan ang mga luha nito.
“Mula sa araw na ito… hindi ka na magtitiklop ng mga kumot ng ibang tao,” pahayag ni Daniel sa isang matatag at pinal na boses.
“Hindi ka na maglilinis ng sahig ng bahay na ito.
Hindi ka na kailanman magpapakababa o yuyuko sa kahit kanino.
Ang bahay na ito… ay bahay mo.
Ang buhay ko… ay buhay mo at ni Cami.”
Sa mga sumunod na araw, mabilis na nagbago ang lahat.
Kinabukasan din iyon, nagpalabas ng opisyal na pahayag ang kumpanya ni Daniel.
Inihayag niya ang tuluyang pagputol ng lahat ng relasyon at kasunduan sa pamilya Saavedra.
Sa loob lamang ng isang linggo, dahil sa mga legal na ebidensyang iniharap ng mga abogado ni Daniel, ang pamilya Saavedra ay naharap sa napakaraming kaso ng pagnanakaw at panloloko sa negosyo.
Ang dating matayog at matobreng si Katrina ay nawalan ng lahat ng kanyang mamahaling alahas, sasakyan, at ari-arian upang pambayad sa mga pyansa at utang ng kanyang pamilya.
Ang babaeng dating nagtataray sa mga kasambahay ay natutong lumakad sa lansangan na nakayuko ang ulo sa labis na kahihiyan.
Samantala, sa mansyon ng mga Robles, isang bagong umaga ang nagsimula.
Hindi agad naging madali para kay Sol ang mag-adjust sa kanyang bagong buhay.
Sa unang dalawang linggo, laging nakakalimutan ni Sol na hindi na siya kasambahay.
May mga pagkakataon na nahuhuli siya ni Daniel na subukang maghugas ng plato sa kusina o magpunas ng mesa.
Ngunit tuwing gagawin iyon ni Sol, dahan-dahang kukunin ni Daniel ang basahan mula sa kanyang kamay, hahalikan ang kanyang noo, at sasabihing:
“Mahal, may mga empleyado tayo para diyan. Ang trabaho mo ngayon ay ang mahalin ako at alagaan si Cami.”
Nagsagawa rin sila ng opisyal na DNA test—hindi dahil nagdududa si Daniel, kundi upang magkaroon si Cami ng legal na karapatan sa pangalan at lahat ng ari-arian ng pamilya Robles.
Nang lumabas ang resulta na 99.9% na anak nga ni Daniel si Cami, nagpadala si Daniel ng instructions sa kanyang mga abogado na irehistro si Cami bilang kanyang legal na tagapagmana.
Si Cami, na dating isang mahiyain at tahimik na bata na nakasuksok sa gilid ng apron ng kanyang ina, ay unti-unting nagbago.
Naging masayahin ang bata.
Puno ng kanyang tawa at mga yapak ang malawak na bulwagan ng mansyon.
Tuwing hapon, pag-uwi ni Daniel mula sa opisina, hindi na siya dumidiretso sa kanyang study room para magtrabaho.
Agad niyang ibababa ang kanyang briefcase, huhubarin ang kanyang coat, at makikipaglaro sa sahig kasama si Cami at ang kanyang paboritong kulay-roas na plushie.
Isang gabi, pagkatapos patulugin si Cami sa kanyang bagong kwarto na puno ng mga laruan at magagandang damit, lumabas si Sol patungo sa balcony ng mansyon.
Malamig ang hangin ng gabi.
Tinitigan niya ang malawak na hardin na dating nililinis niya sa ilalim ng mainit na araw.
Naramdaman niya ang magkabilang braso na yumakap sa kanyang baywang mula sa likod.
Ipinatong ni Daniel ang kanyang baba sa balikat ni Sol.
“Ano’ng iniisip ng pinakamagandang babae sa buhay ko?” malambot na tanong ni Daniel.
Ngumiti si Sol at isinandal ang kanyang ulo sa dibdib ng lalaki.
“Iniisip ko lang… kung paano nagbago ang lahat sa loob ng isang araw,” bulong ni Sol.
“Apat na taon akong natakot, Daniel. Apat na taon kong inakala na ang tanging gampanin ko sa mundong ito ay ang magpakababa para lang mabuhay ang anak ko.”
Iniharap ni Daniel si Sol sa kanya.
Tinitigan niya ang mukha ng babae sa ilalim ng liwanag ng buwan.
“Ang sakripisyo mo bilang isang ina ang pinakadakilang bagay na nakita ko sa buong buhay ko, Sol,” sabi ni Daniel.
“Ngunit tapos na ang panahon ng sakripisyo at paghihirap mo.
Ngayon, oras na para ako naman ang mag-alaga sa inyo.”
Kumuha si Daniel ng isang maliit na pelus na kahon mula sa kanyang bulsa.
Dahan-dahan niya itong binuksan.
Sa loob ay may isang kumikislap na brilyanteng singsing—isang singsing na walang katulad, na idinisenyo para lamang sa kanya.
Lumuhod ang bilyonaryo sa tapat ng dating kasambahay.
“Marisol…” sabi ni Daniel habang nakatingin sa mga mata nito.
“Gusto kong itama ang lahat ng pagkakamali ng nakaraan.
Gusto kong ipagmalaki ka sa buong mundo.
Gusto kong maging totoong ama ni Cami at totoong kabiyak ng puso mo.
Will you marry me?”
Umiyak si Sol—mga luhang puno ng labis na kagalakan at pag-ibig.
Tumango siya habang pilit na nagsasalita sa gitna ng kanyang hikbi.
“Oo, Daniel… Oo! Papakasalan kita!”
Isinuot ni Daniel ang singsing sa daliri ni Sol at mabilis na tumayo upang halikan ang babaeng matagal niyang minahal at hinanap.
Pagkaraan ng tatlong buwan, ginanap ang pinakamaganda at pinakamalaking kasal sa bansa.
Hindi iyon ginanap para sa mga mamamahayag o para sa negosyo.
Iyon ay isang kasal na puno ng tunay na pag-ibig.
Nakatayo si Sol sa dulo ng aisle habang suot ang isang napakagandang puting gown na gawa ng pinakasikat na designer.
Sa kanyang tabi ay si Cami na may suot na maliit na puting damit at may hawak na maliit na basket ng mga bulaklak.
At sa dulo ng aisle, nakatayo si Daniel Robles—ang bilyonaryong dating malamig at walang pakiramdam—na ngayon ay umiiyak sa labis na kagalakan habang pinapanood ang paglalakad ng dalawang babaeng nagbigay ng tunay na kahulugan sa kanyang buhay at kayamanan.
Ang gintong pindutan na dating pinulot ni Cami sa sahig ay hindi itinapon.
Inilagay iyon ni Daniel sa loob ng isang maliit na mamahaling glass box at inilagay sa gitna ng kanyang opisina.
Sapagkat para sa kanya, ang maliit na gintong pindutang iyon ang naging susi upang mahanap niya ang kanyang tunay na pamilya, ang kanyang tunay na pag-ibig, at ang kanyang pinakamalaking kayamanan sa mundo.