Mahinang ulan ang bumabagsak nang umagang ilibing si Senior Lieutenant Daniel Serrano.

Tatlong araw pa lamang mula nang mabalitaan ng buong yunit na namatay siya sa isang operasyong nauwi sa sunog sa isang lumang bodega sa Navotas.

Tatlumpu’t pitong taong gulang si Daniel.

Labindalawang taon sa serbisyo.

Tahimik, disiplinado, at bihirang magtaas ng boses kahit sa pinakamagulong operasyon.

Pero kung may isang bagay na kilala tungkol sa kanya ng halos lahat ng kasamahan niya, iyon ay ang relasyon niya sa kanyang K9 na si Bruno.

Isang limang taong gulang na Belgian Malinois si Bruno.

Mabilis.

Matalino.

At sobrang dikit kay Daniel.

Apat na taon silang magkasama.

Sa mahigit dalawampung operasyon, si Daniel ang unang tinitingnan ni Bruno bago kumilos.

Isang kumpas lang ng kamay.

Isang maikling sipol.

Minsan, tingin lang.

Naiintindihan na nila ang isa’t isa.

Madalas silang biruin ng mga kasama nila.

“Sir Daniel, baka mas kilala ka pa ni Bruno kaysa sa girlfriend mo.”

Lagi lang tumatawa si Daniel.

“Wala akong girlfriend. Kaya walang kumpetisyon.”

Kapag tapos ang trabaho, ayaw pa ring lumayo ni Bruno.

Kung nakaupo si Daniel sa labas ng himpilan, nasa ilalim ng silya niya ang aso.

Kung kumakain siya, nasa tabi ng paa niya.

Kung natutulog siya sa quarters pagkatapos ng mahabang operasyon, madalas ay nasa labas ng pinto si Bruno.

Kaya nang mamatay si Daniel, alam ng lahat na mahihirapan ang aso.

Pero walang naghanda sa kanila sa nangyari sa araw ng libing.

Tahimik ang sementeryo.

Nasa ilalim ng mga payong ang pamilya, mga kaibigan at kapwa pulis ni Daniel.

Sa unahan ay nakaupo ang kanyang ina na si Lourdes Serrano, pitumpung taong gulang.

Wala siyang ibang anak.

Maagang namatay ang asawa niya.

Si Daniel na lang ang kasama niya sa maliit nilang bahay sa Quezon City.

At ngayon, nakatitig siya sa kabaong ng nag-iisa niyang anak.

Hindi na halos maubos ang luha niya.

Sa tabi ng kabaong ay si Bruno.

Hindi ito nakahiga.

Nakatayo ito.

Matigas ang katawan.

Nakatutok ang dalawang tainga.

At hindi nito inaalis ang tingin sa kabaong.

Ang bagong humahawak sa kanya, si Patrolman Noel Garcia, ay ilang beses nang sinubukang ilayo siya.

“Bruno, heel.”

Hindi gumalaw ang aso.

“Bruno.”

Hinila nang kaunti ni Noel ang tali.

Umungol si Bruno.

Napaatras siya.

Hindi dahil agresibo ang aso sa kanya.

Kundi dahil kakaiba ang tunog.

Hindi galit.

Parang babala.

Lumapit ang hepe ng kanilang K9 section na si Captain Ramon Salcedo.

Mahigit labingwalong taon na siyang humahawak at nagsasanay ng mga working dog.

“Anong problema?”

“Ayaw umalis, Sir.”

“Hayaan mo muna.”

Lumapit si Captain Salcedo.

“Bruno.”

Napalingon ang aso.

“Come.”

Tumingin si Bruno sa kanya.

Pagkatapos ay bumalik ang tingin sa kabaong.

Lumapit ito.

Inamoy ang gilid.

Mula ulo hanggang paa.

Pagkatapos ay umikot.

Inamoy ulit.

Napakunot-noo si Captain Salcedo.

Hindi iyon mukhang simpleng pagdadalamhati.

Parang nagtatrabaho ang aso.

Biglang inilagay ni Bruno ang dalawang paa sa gilid ng kabaong.

“Bruno, down!”

Hindi sumunod.

Kinamot niya ang takip.

Isang beses.

Dalawa.

Tatlo.

Pagkatapos ay tumahol.

Napakalakas.

Napatingin ang lahat.

“Bruno!”

Sinubukan siyang hilahin ni Noel.

Pumiglas ang aso.

Tumalon ito sa kabilang gilid at muling inamoy ang kabaong.

Pagkatapos ay umungol.

Lumapit si Lourdes.

“Hayaan ninyo siya.”

“Ma’am, baka po—”

“Partner niya ang anak ko.”

Nanginginig ang boses ng matanda.

“Hayaan ninyo siyang magpaalam.”

Kaya hinayaan nila.

Lumapit si Bruno sa bandang ulo ng kabaong.

Inamoy niya iyon.

At biglang umatras.

Tumahol ulit.

Pagkatapos ay tumingin kay Captain Salcedo.

Kabaong.

Captain.

Kabaong.

Captain.

Paulit-ulit.

Parang may hinihingi.

Doon nagsimulang makaramdam ng kakaiba si Captain Salcedo.

Alam niya ang kilos ni Bruno kapag may sinusundan itong amoy.

Alam niya rin kung paano ito kumilos kapag may hinahanap.

At hindi iyon ang kilos ng asong nakahanap na.

Iyon ang kilos ng asong nagsasabing mali ang lugar.

“Sir?” bulong ni Noel.

Hindi sumagot ang Captain.

Lumapit siya sa kabaong.

Inilagay ang kamay sa ibabaw.

Tumingin kay Lourdes.

“Ma’am, may itatanong po ako.”

“Ano?”

“Nakita ninyo po ba mismo ang katawan ni Daniel bago isinara ang kabaong?”

Napatigil ang matanda.

“H-hindi.”

Nagtinginan ang mga pulis.

“Sinabi nila… masyadong malala ang pinsala.”

“Sino ang nagsabi?”

“May opisyal na pumunta sa bahay.”

“Sino?”

Pinilit niyang alalahanin.

“Colonel… Aguirre.”

Biglang tumahol si Bruno.

Napalingon si Captain Salcedo.

May kung anong hindi tama.

Tatlong araw na ang nakaraan, ang sinabi sa kanya ay kinilala ang katawan ni Daniel sa pamamagitan ng personal na gamit at dental records matapos ang sunog.

Pero hindi siya ang humawak sa pagkakakilanlan.

Hindi rin siya kasama sa morgue.

Bakit?

Dahil pinagbawalan ang mga kasamahan ni Daniel na makita ang labi.

Dahilan: masyado raw malala ang kondisyon.

Noon, hindi niya kinuwestiyon.

Ngayon, habang nakikita niyang halos mabaliw si Bruno sa tabi ng kabaong, bumalik ang lahat ng maliliit na detalye.

“Buksan natin,” sabi niya.

Nagulat si Noel.

“Sir?”

“Buksan ang kabaong.”

May opisyal na lumapit.

“Captain, hindi tayo pwedeng basta—”

“Hindi ko sinabing basta. Tawagin ang funeral director at ang pamilya. Kumpirmahin natin ang pahintulot at dokumentasyon.”

Nagsimula ang bulungan.

Lumapit si Lourdes.

“Buksan ninyo.”

“Ma’am—”

“Kung may duda kayo sa anak ko, buksan ninyo.”

Makalipas ang ilang minutong magulong pag-uusap at kumpirmasyon, bumalik ang funeral personnel.

Nasa tabi pa rin si Bruno.

Pero tumigil na ito sa pagkalmot.

Nakatitig lang.

Nang alisin ang watawat at simulang buksan ang kabaong, parang pati ulan ay humina.

Unti-unting umangat ang takip.

Napaatras ang unang taong tumingin.

“Diyos ko…”

Napahawak sa dibdib si Lourdes.

Walang bangkay.

Walang labi.

Walang anak.

Isang maayos na nakatiklop na police uniform lamang ang nasa loob.

Nasa ibabaw ang badge ni Daniel.

May isang lumang piraso ng telang may mantsa ng dugo.

At sa ilalim ng uniporme—

may maliit na itim na aparatong kumikislap.

Pinulot iyon ni Captain Salcedo.

“Tracker?”

Lumapit si Noel.

“Sir… tracker nga.”

Gumagana pa.

Pero may mas kakaiba.

Hindi ito kagamitan ng kanilang unit.

“Kanino ito?”

Walang sumagot.

Biglang tumalon si Bruno at inamoy ang tracker.

Napatigil siya.

Pagkatapos ay malakas na tumahol.

Tumakbo patungo sa gate.

Hinila ang tali.

“Bruno!”

Halos kaladkarin niya si Noel.

“Captain!”

Tumingin si Salcedo sa aparato.

Pagkatapos kay Bruno.

“Hindi tayo susunod nang bulag sa aso. Ipa-trace ninyo ang signal. Ngayon.”

Sa loob ng ilang minuto, naging ibang klaseng lugar ang sementeryo.

Ang libing ay naging posibleng pinangyarihan ng krimen.

Inilayo ang mga bisita.

Kinunan ng larawan at maingat na pinreserba ang laman ng kabaong.

Tinawagan ang mga imbestigador.

At ang tracker ay sinuri nang hindi basta pinapakialaman ang posibleng ebidensiya.

Makalipas ang halos apatnapung minuto, may dumating na unang impormasyon.

May huling nakatalang lokasyon ang aparato.

Isang lumang cold-storage compound sa Navotas.

Wala pang dalawang kilometro mula sa lugar ng operasyong ikinasugat umano ni Daniel.

Nang marinig ni Captain Salcedo ang lugar, nanlamig siya.

“Doon malapit yung lumang bodega.”

Tumango ang isang imbestigador.

“Hindi tayo papasok nang walang tamang pangkat.”

Inihanda ang operasyon.

Hindi nila isinama ang pamilya.

Hindi rin nila basta pinakawalan si Bruno para tumakbo kung saan-saan.

May mga armadong opisyal sa unahan.

May medical team na naghihintay.

May mga taong nagsuri muna sa lugar dahil hindi nila alam kung may armadong tao pa sa loob.

Pero nang makarating sila sa compound, nagbago ang kilos ni Bruno.

Nagsimula siyang huminga nang mabilis.

Hinila niya ang tali.

Inamoy ang hangin.

Pagkatapos ay tumingin kay Noel.

“Sir,” sabi ni Noel. “May naaamoy siya.”

Nagbigay ng pahintulot si Captain Salcedo.

“Search.”

Kumilos si Bruno.

Hindi siya nagwala.

Nagtrabaho siya.

Inamoy ang paligid.

Isang pinto.

Mga sirang kahon.

Lumang hagdan.

Pagkatapos ay bigla siyang bumaba patungo sa isang pasilyong halos natatakpan ng mga lumang metal sheet.

Huminto siya sa harap ng isang bakal na pinto.

Tumahol.

Isang beses.

Dalawa.

Pagkatapos ay kumamot.

Lumapit ang mga opisyal.

Tahimik.

Walang tunog.

“May tao ba sa loob?”

Walang sagot.

Muling tumahol si Bruno.

At doon may narinig silang napakahinang tunog.

Tok.

Tumigil lahat.

Tok.

Tok.

Parang may bagay na tumatama sa bakal mula sa loob.

“May tao!”

Hindi sila basta sumugod.

Sinuri muna ang pinto at paligid para sa anumang panganib.

Pagkatapos, nang makumpirmang maaari silang pumasok, binuksan nila iyon gamit ang kagamitan.

Bumungad ang madilim na maliit na silid.

Amoy pawis.

Kalawang.

At lumang langis.

Tinapatan nila ng ilaw ang loob.

May isang lalaki sa sulok.

Nakatali ang isang kamay sa metal na tubo.

May benda sa ulo.

May tuyong dugo sa damit.

Payat.

Maputla.

Halos hindi na makadilat.

Pero nakilala agad siya ni Captain Salcedo.

“Daniel!”

Halos mawala sa kontrol si Bruno.

“Wait!”

Sinuri muna ng medical team ang lalaki.

Nang makumpirmang ligtas nang lumapit, saka pinayagan ang aso.

Tumakbo si Bruno.

Hindi ito tumahol.

Hindi rin tumalon.

Dahan-dahan lamang itong lumapit at idinikit ang ulo sa dibdib ni Daniel.

Gumalaw ang kamay ng pulis.

Hinawakan ang leeg ng aso.

“Bruno…”

Mahina.

Halos hangin lang.

Pero sapat.

Napaikot si Bruno at humiga sa tabi niya.

Ayaw nang gumalaw.

“Good boy,” bulong ni Daniel.

Pagkatapos ay muling nawalan ng malay.

Buhay siya.

Ang pulis na tatlong araw nang ipinagluluksa ng pamilya at buong yunit ay buhay.

Agad siyang dinala sa ospital.

Malubha ang dehydration niya.

May mga sugat.

May pinsala mula sa pagsabog.

At may bakas na maaaring may gamot na ibinigay sa kanya, bagay na kinailangang suriin nang maayos ng mga doktor.

Hindi siya nakapagsalita nang mahaba sa unang dalawang araw.

Pero nang lumakas siya, nagsimula ang tunay na kwento.

Ang operasyong iyon ay hindi basta nasira dahil sa maling impormasyon.

May nagbigay ng detalye tungkol sa kilos ng unit bago pa sila makarating sa pantalan.

Ilang linggo bago ang pagsalakay, napansin ni Daniel na paulit-ulit na nakakatakas ang ilang target ilang minuto bago dumating ang mga pulis.

Hindi niya agad inakusahan ang sinuman.

Tahimik siyang nangalap ng impormasyon.

At isang pangalan ang paulit-ulit na lumalabas sa mga dokumentong nakita niya.

Colonel Arturo Aguirre.

Ang mismong opisyal na nagpunta sa bahay ni Lourdes upang sabihing patay na ang anak niya.

Pero hindi pa sapat ang nakita ni Daniel para direktang akusahan ang nakatataas na opisyal.

Kaya bago ang operasyon, gumawa siya ng pag-iingat.

May maliit siyang personal na tracker na karaniwang ginagamit niya sa kagamitan ni Bruno kapag nagsasanay sila sa malalaking lugar.

Hindi iyon opisyal na kagamitan.

Nasa tactical pouch niya iyon noong gabi ng pagsalakay.

Sa lumang bodega, nagkaroon ng putukan.

Pagkatapos ay pagsabog.

Nasugatan si Daniel.

Bago siya tuluyang mawalan ng malay, nakita niyang hindi mga kasamahan niya ang unang lumapit sa kanya.

Mga lalaking hindi niya kilala.

May isa siyang huling alaala bago dumilim ang lahat.

Boses ni Aguirre.

“Dalhin ninyo siya. Hindi pwedeng makita ang katawan.”

Hindi alam ni Daniel kung gaano katagal siyang walang malay.

Nang magising siya, nasa silid na siyang bakal.

Nawala ang kanyang radyo.

Cellphone.

Baril.

Pati karamihan ng kagamitan niya.

Pero hindi napansin ng mga dumukot sa kanya na naalis ang maliit na tracker mula sa pouch at naiwan sa ibang gamit na kinuha nila.

“Kung nasa kabaong ang tracker,” tanong ni Captain Salcedo kalaunan, “paano tayo dinala ng signal sa lugar mo?”

Doon lumabas ang mas nakakagulat na bahagi.

Hindi tracker mismo ang direktang nagturo sa eksaktong kinaroroonan ni Daniel.

May nakaimbak itong tala ng huling mga lokasyong dinaanan bago ito tumigil sa paggalaw.

Ang huling malinaw na lokasyon bago dalhin sa funeral chain ang mga gamit ay ang cold-storage compound.

At si Bruno?

Mas mahalaga ang ginawa niya.

Naamoy niya sa tracker at tela ang bakas ng handler niya at ng lugar.

Sa compound, ginamit niya iyon para sundan ang amoy hanggang sa bakal na silid.

“Pero paano niya nalaman na wala ako sa kabaong?” tanong ni Daniel.

Napangiti nang bahagya si Captain Salcedo.

“Dahil hindi ikaw ang naaamoy niya.”

Tahimik si Daniel.

Sa buong panahon ng libing, hindi pala sinusubukang buksan ni Bruno ang kabaong dahil “nararamdaman” niyang buhay ang handler niya sa malayo.

Mas simple.

At mas kahanga-hanga.

Sanay ang ilong niya sa amoy ni Daniel.

Araw-araw.

Sa damit.

Sa balat.

Sa gamit.

Sa sasakyan.

Sa training field.

At sa kabaong na sinasabing naglalaman ng katawan ng handler niya, wala ang amoy na inaasahan niya.

May uniporme.

May telang may dugo.

May kagamitan.

Pero wala si Daniel.

Kaya hindi siya nagpaalam.

Nag-alerto siya.

Ang sumunod na imbestigasyon ay tumagal nang maraming buwan.

Hindi agad hinatulan si Colonel Aguirre dahil lamang sa sinabi ni Daniel.

Sinuri ang mga komunikasyon.

Mga tala sa sasakyan.

Mga CCTV mula sa mga kalapit na lugar.

Mga transaksyong pinansyal.

At ang proseso kung paano naideklarang patay si Daniel at kung paano nakarating sa kabaong ang mga gamit sa halip na katawan.

Doon nagsimulang mabutas ang kwento.

May mga dokumentong hindi tugma ang oras.

May mga pirma ng taong nagsabing hindi naman sila naroon.

May mga utos na dumaan sa hindi karaniwang paraan.

At ang bangkay na unang inakalang kay Daniel ay kalaunang nakilalang ibang lalaki matapos ang mas maingat na pagsusuri.

Hindi simpleng “napagkamalan” lang.

May mga taong sadyang nagmadali sa maling pagkakakilanlan.

Habang lumalalim ang kaso, may mga taong nagsimulang magsalita.

Isang dating tauhan ni Aguirre ang nagbigay ng mga mensahe.

Isang empleyado sa compound ang umaming binayaran para huwag magtanong tungkol sa isang silid na ipinagbabawal lapitan.

At may mga transaksyong iniugnay sa pagbibigay ng impormasyon sa isang malaking sindikato.

Si Aguirre ay hindi nahuli sa dramatikong habulan sa paliparan.

Hindi rin siya agad nakulong dahil lamang sa isang paratang.

Pero nang sapat na ang ebidensiyang nakalap at lumabas ang mga kaukulang kautusan, humarap siya sa mga kasong isinampa laban sa kanya.

At sa loob ng yunit, nagsimula rin ang mas masakit na proseso.

Paano nila hindi napansin?

Bakit napakadaling tanggapin na patay si Daniel?

Bakit walang nagtanong kung bakit hindi nakita ng pamilya ang katawan?

Bakit hindi nila pinansin si Bruno sa unang dalawang araw?

Dahil pagkatapos ng pagsabog, ibang-iba na raw ang kilos ng aso.

Hindi kumakain nang maayos.

Paulit-ulit na hinihila ang handler nito patungo sa sasakyan.

Kapag binubuksan ang pinto ng K9 vehicle, tumatalon agad sa loob.

At kapag dumaraan sila sa kalsadang papuntang Navotas, hindi mapakali.

“Akala namin nagluluksa,” sabi ni Noel.

Hindi siya sinisi ni Daniel.

“Paano ninyo malalaman?”

“Dapat nakinig kami.”

“Hindi nagsasalita si Bruno.”

“Pero nagsasabi siya.”

Napatingin si Daniel sa aso.

“Yun ang problema sa atin minsan.”

“Ano?”

“Kapag hindi salita ang gamit, iniisip nating walang sinasabi.”

Halos dalawang buwan bago nakalabas ng ospital si Daniel.

Hindi pa siya pinayagang bumalik agad sa operasyon.

May therapy pa.

May mga sugat na kailangang gumaling.

At may mga gabing nagigising siyang pawis na pawis dahil pakiramdam niya nakakulong pa rin siya sa madilim na silid.

Sa mga gabing iyon, isang bagay ang hindi nagbago.

Nasa labas ng pinto si Bruno.

Minsan, bubuksan ni Daniel ang pinto nang alas-dos ng madaling-araw.

Nandoon ang aso.

Nakahiga.

Nakatingin sa kanya.

“Hindi ako aalis,” sasabihin ni Daniel.

Kakawag ang buntot ni Bruno.

“Promise.”

Isang araw, dinala siya ni Captain Salcedo sa headquarters.

Hindi iyon opisyal na pagbabalik sa tungkulin.

Gusto lang makita ng mga kasamahan niya.

Pagbukas ng sasakyan, naghihintay si Bruno sa training field.

Hindi muna gumalaw ang aso.

Tinitigan lang si Daniel.

Parang kailangang makasiguro.

Lumuhod si Daniel kahit masakit pa ang tuhod niya.

“Bruno.”

Doon tumakbo ang aso.

Muntik siyang matumba.

Tumawa ang mga pulis.

May ilan ding napaiyak.

Dinilaan ni Bruno ang mukha niya.

Tinulak siya.

Inamoy mula ulo hanggang paa.

Pagkatapos ay umupo sa harap niya.

Tinitigan siya.

“Okay na,” bulong ni Daniel.

Pero hindi gumalaw si Bruno.

“Hindi na ako mawawala.”

Umungol ang aso.

“Galit ka?”

Kumahol nang isang beses.

Nagtawanan ang lahat.

“Okay. Sorry.”

Doon lang inilagay ni Bruno ang ulo sa dibdib niya.

Sa gilid ng training field, tahimik na umiiyak si Lourdes.

Lumapit si Daniel sa ina.

“Ma.”

Sinampal siya nito nang mahina sa braso.

“Aray!”

“Para sa tatlong araw na akala kong patay ka.”

“Hindi ko naman kasalanan.”

“Wala akong pakialam.”

Pagkatapos ay niyakap siya nang mahigpit.

Niyakap din ni Daniel ang ina.

At sa gitna nila, pilit sumisingit si Bruno.

“Hoy,” sabi ni Daniel. “Family moment.”

Mas lalo pang sumiksik ang aso.

Napatawa si Lourdes habang umiiyak.

“Hayaan mo. Siya ang nag-uwi sa’yo.”

Makalipas ang halos isang taon, nakabalik si Daniel sa limitadong tungkulin.

Hindi na muna siya inilagay sa pinakamapanganib na operasyon.

At si Bruno ay sumailalim din sa pagsusuri bago muling payagang magtrabaho.

Sa unang araw nilang muling magsanay, nakatayo si Captain Salcedo sa gilid.

“Ready?”

Tumingin si Daniel kay Bruno.

“Ready?”

Tumingin ang aso sa kanya.

Isang kumpas lang ng kamay.

Tumakbo si Bruno.

Parang walang nagbago.

Pero pareho nilang alam na marami na.

Sa opisina ni Daniel, may isang litrato mula sa araw na muntik siyang ilibing.

Hindi larawan ng bukas na kabaong.

Hindi rin larawan ng mga pulis na nagulat.

Larawan iyon ni Bruno.

Nakahiga sa tabi ng kabaong.

Nakatutok ang mga mata sa kahoy.

Maraming taong nakakakita sa litrato ang nagsasabing larawan iyon ng katapatan.

Hindi sila kinokontra ni Daniel.

Pero para sa kanya, may ibang kahulugan iyon.

Hindi nanatili si Bruno sa kabaong dahil ayaw niyang tanggapin na patay ang handler niya.

Nanatili siya dahil alam niyang wala roon ang taong hinahanap niya.

At hindi siya tumigil hanggang may isang taong nakinig.

Minsan, pagkatapos ng trabaho, umuupo si Daniel sa labas ng headquarters habang papalubog ang araw.

Katabi niya si Bruno.

Walang medalya.

Walang camera.

Walang reporter.

Isang pulis at isang aso lang.

Hahaplusin niya ang ulo nito at sasabihin:

“Alam mo, muntik na talaga nila akong ilibing.”

Titingin si Bruno sa kanya.

“Pero hindi mo sila pinayagan.”

Kakawag ang buntot.

Pagkatapos ay hihiga muli sa tabi ng paa niya.

At mula noong araw na iyon, may bagong biro na ang buong K9 unit.

Kapag may opisyal na hindi makahanap ng gamit, dokumento, o kahit susi ng sasakyan, may laging sisigaw:

“Tanungin ninyo si Bruno. Siya lang dito ang marunong makapansin kapag may nawawala.”

Tatawa ang lahat.

Pati si Daniel.

Pero sa ilalim ng biro, alam nila ang katotohanan.

Minsan, ang pinakamahalagang babala ay hindi nagmumula sa pinakamataas ang ranggo.

Hindi rin sa pinakamalakas sumigaw.

Minsan, nagmumula iyon sa nilalang na hindi kayang magsalita ng kahit isang salita—pero kilalang-kilala ka nang sapat para malaman kung kailan may mali.

At si Bruno?

Hanggang sa huling araw ng serbisyo niya, hindi na muling pumayag na mawala sa paningin niya nang matagal si Daniel.

Kapag tumatayo ang handler niya, tumatayo rin siya.

Kapag naglalakad si Daniel, sumusunod siya.

At kapag humihinto ito, humihiga si Bruno sa tabi niya.