Pinagtawanan ang mahirap na nobya ng bilyonaryo

Ang gabi bago ang kasal ay puno ng pangamba.

Nasa isang mamahaling hotel kami sa Tagaytay kung saan gaganapin ang kasal.

Habang nag-aayos ako ng aking mga gamit, pumasok si Jake, ang aking kapatid, sa aking silid.

“Sara,” seryosong sabi ni Jake. “Sigurado ka ba talaga rito? Nakita ko kung paano ka tingnan ng pamilya ni Daniel. At mas higit pa roon… nag-aalala ako.”

“Tungkol saan, Jake?” tanong ko habang nakatingin sa labas ng bintana, kung saan tanaw ang bulkang Taal sa ilalim ng liwanag ng buwan.

“May mga balita sa underground network,” bulong ni Jake, lumalapit sa akin. “May mga kilos ang mga tauhan ng sindikato ni General Alcantara. Alam mo na hindi pa rin sila tumitigil sa paghahanap sa’yo. Kung gagamitin mo ang pangalang Sara Reyes, baka matunton nila ang lokasyon mo.”

Huminga ako nang malalim.

“Patay na si Agent Athena, Jake. Dalawang taon na ang nakalilipas nang sunugin ko ang aking mga record sa ahensya. Wala na akong koneksyon sa militar, sa gobyerno, o sa kahit anong misyon. Ako na lang si Sara, ang mekaniko.”

“Pero ang mga kasanayan mo, ang mga kaaway mo… hindi sila basta-basta mawawala,” pag-aalala ni Jake. “At ang pamilya Reyes? May sarili rin silang mga kaaway sa negosyo. Paano kung madamay ka?”

“Kaya kong protektahan ang sarili ko. At kaya kong protektahan si Daniel,” determinadong sagot ko.

Dumating ang araw ng kasal.

Ang simbahan ay pinalamutian ng pinakamagagandang puting bulaklak.

Ang mga bisita ay binubuo ng mga pinakamayayamang tao sa bansa, mga pulitiko, at mga sikat na personalidad.

Habang naglalakad ako sa aisle, suot ang aking simpleng puting gown na pinilit kong huwag baguhin ng mga designer ni Doña Catalina, narinig ko ang mga bulungan ng mga bisita.

“Iyan ba ang mekaniko? Ang dumi naman ng balat niya.”

“Sinuwerte ang bruha. Nakabingwit ng bilyonaryo.”

“Tingnan mo ang pamilya niya, iilan lang ang bisita. Mukhang mga taga-bukid.”

Hindi ko sila pinansin.

Ang tanging nakikita ko lang ay si Daniel, na naghihintay sa akin sa dambana, may luha sa kanyang mga mata at may ngiting puno ng pagmamahal.

Nang makarating ako sa harap, hinawakan niya ang aking kamay.

“Napakaganda mo, Sara,” bulong niya.

“Salamat, Daniel. Mahal kita,” sagot ko.

Nagsimula ang seremonya.

Ang bawat salita ng pari ay tila naglalapit sa akin sa bagong buhay na matagal ko nang pinapangarap.

Isang buhay na malayo sa dugo, sa mga bala, at sa takot.

Ngunit bago pa man matapos ang pagpapalitan namin ng vows…

BOOM!

Isang malakas na pagsabog ang yumanig sa buong simbahan!

Ang malalaking pinto ng katedral ay nawasak, at ang makapal na usok ay pumasok sa loob.

Ang mga hiyawan ng takot ay umalingawngaw.

“Dapa! Lahat kayo, dapa!” sigaw ng isang boses mula sa usok.

Mula sa labas, humigit-kumulang dalawampung armadong lalaki na nakasuot ng itim na tactical gear at balaclava ang pumasok sa simbahan.

Hawak nila ang mga high-caliber assault rifles.

“Walang gagalaw kung ayaw ninyong mamatay!” sigaw ng kanilang pinuno, isang lalaking may malaking peklat sa kanang mata na nakikita pa rin kahit may maskara.

Ang mga bisita ay nagkakagulo, nag-iiyakan, at nagmamakaawa para sa kanilang buhay.

Si Doña Catalina ay napaluhod sa takot, habang si Amanda ay umiiyak sa tabi ng kanyang ina.

Si Daniel ay mabilis na humarang sa harap ko, sinusubukang protektahan ako gamit ang sarili niyang katawan.

“Sino kayo? Ano ang kailangan niyo?!” sigaw ni Daniel, kahit halatang nanginginig siya sa takot.

Ang pinuno ng mga armadong lalaki ay naglakad patungo sa dambana.

Tumingin siya kay Daniel, pagkatapos ay sa kanyang mga tauhan.

“Daniel Reyes,” malamig na sabi ng pinuno. “Ang iyong kumpanya, ang Reyes Tech, ay may hawak ng prototype ng isang bagong defense software. Ibigay mo sa amin ang access codes, o panoorin mo ang buong pamilya mo na mamatay isa-isa rito.”

“Wala sa akin ang codes! Nasa main server iyon ng kumpanya!” sagot ni Daniel.

“Huwag mo akong utuin!” bulyaw ng pinuno, at mabilis niyang itinutok ang dulo ng kanyang baril sa noo ni Daniel.

“Daniel!” sigaw ni Doña Catalina.

Naramdaman ko ang pagbaba ng temperatura ng aking katawan.

Ang takot na nararamdaman ko kanina ay biglang napalitan ng isang pamilyar na pakiramdam.

Ang pakiramdam ng isang mangangaso.

Tiningnan ko ang hawak na baril ng pinuno.

M4 Carbine.

Ang safety lever ay nakababa.

Ang kanyang tindig ay may bahagyang puwang sa kanang bahagi—isang kahinaan na madaling pasukin.

Tumingin ako kay Jake, na nasa hindi kalayuan.

Nagkatugma ang aming mga mata.

Bahagyang tumango si Jake.

Dahan-dahan kong binitawan ang palad ni Daniel na nakahawak sa akin.

Humakbang ako pasulong, lampas sa katawan ni Daniel na sumusubok na protektahan ako.

“Sara! Ano ang ginagawa mo?! Bumalik ka rito!” pabulong na sigaw ni Daniel, puno ng kaba.

Tumingin sa akin ang pinuno ng mga bandido, may mapang-aping ngiti sa kanyang mukha sa likod ng maskara.

“O, ang magandang nobya,” asar niya. “Gusto mo bang mauna, bago ang asawa mo?”

Tiningnan ko siya ng diretso sa mga mata.

Ang aking boses, nang magsalita ako, ay hindi na ang boses ng mahiyain at simpleng mekaniko mula sa San Miguel.

Ito ay malamig, matigas, at puno ng awtoridad na nagpatahimik sa buong paligid.

“May tatlong segundo ka para ibaba ang baril mo,” sabi ko.

Napatitig ang pinuno sa akin, tila naguguluhan.

“Ano ang sinabi mo, babae?”

“Isa,” panimula ko.

“Sira ang ulo mo!” sigaw ng pinuno at tinutok ang baril sa aking mukha.

“Dalawa.”

“Sara, huwag!” sigaw ni Daniel.

“Tatlo.”

Bago pa man makakalabit ng pinuno ang kanyang baril, gumalaw ako sa bilis na hindi kayang sabayan ng ordinaryong mata.

PART 2

Ang oras ay tila bumagal.

Para sa mga bisita sa simbahan, ang sumunod na nangyari ay isang malabong tagpo ng mabilis na mga galaw, ngunit para sa akin, ang bawat detalye ay malinaw.

Iniiwas ko ang aking ulo sa dulo ng baril ng pinuno kasabay ng pag-abante ng aking kaliwang paa.

Gamit ang aking kanang kamay, hinawakan ko ang barrel ng kanyang M4 Carbine at itinulak ito pataas.

RAT-TAT-TAT-TAT!

Ang mga bala ay tumama sa kisame ng simbahan, nagpabagsak ng mga tipak ng semento at mga kristal mula sa malaking chandelier.

Bago pa man siya makabawi sa gulat, binuhat ko ang aking kanang siko at malakas na itinama ito sa kanyang panga.

CRACK!

Narinig ko ang tunog ng nabaling buto.

Napaatras ang pinuno, ngunit hindi ko siya binigyan ng pagkakataong makabawi.

Inagaw ko ang baril mula sa kanyang mga kamay, sabay sipa sa kanyang tuhod na nagpabaluktot sa kanya sa sahig.

Pinihit ko ang baril, ginamit ang dulo nito para patumbahin ang isa pang armadong lalaki na sumusubok na lumapit mula sa aking kanan.

Ang buong simbahan ay natahimik sa matinding gulat.

Si Daniel ay nakatayo doon, ang kanyang bibig ay bahagyang nakabukas, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa hindi malamang reaksyon.

Si Doña Catalina, na kanina pa umiiyak, ay napatigil at napatingin sa akin na tila nakakita ng isang multo.

Ang “simpleng mekaniko” na kanina lang ay pinag-uusapan nila dahil sa dumi sa kuko ay nakatayo ngayon sa gitna ng dambana, hawak ang isang assault rifle na may pambihirang kasanayan.

“S-Sara…?” nauutal na tawag ni Daniel.

Hindi ko siya nilingon.

“Daniel, dapa!” sigaw ko sabay pihit sa kaliwa at pagpapaputok sa dalawang armadong lalaki na nagtatangkang magtaas ng kanilang mga baril.

BANG! BANG!

Tumpak na tumama ang mga bala sa kanilang mga balikat, nagpabagsak sa kanila nang walang buhay na pinsala ngunit sapat para hindi na sila makalaban.

Mula sa likurang bahagi ng simbahan, si Jake ay gumalaw na rin.

Hinubad niya ang kanyang tuxedo jacket at mula sa kanyang likod ay naglabas ng dalawang nakatagong handguns.

Si Jake, na dating sniper sa aking elite team, ay nagsimulang mamaril nang may nakakatakot na katumpakan.

“Takpan niyo ang mga VIP!” sigaw ni Jake sa akin habang gumugulong siya sa likod ng mga upuang kahoy para umiwas sa gumaganting putok ng mga kalaban.

“Sino ang mga taong ito?!” sigaw ng isa sa mga armadong lalaki, na ngayon ay napipilitang maghanap ng mapagtataguan. “Sabi niyo mga sibilyan lang ang nandito!”

“Hindi sila sibilyan! Ang babaeng iyon… siya si Agent Athena!” sigaw ng pinuno na nakaluhod pa rin sa sahig habang hawak ang kanyang dugong panga.

Nang marinig ang pangalang “Agent Athena,” ang natitirang mga armadong lalaki ay nagkaroon ng takot sa kanilang mga mata.

Para sa mga nasa underground na mundo, ang pangalang iyon ay katumbas ng kamatayan.

Si Agent Athena ang dating pinuno ng Black Vanguard, ang pinaka-lihim at pinaka-mapanganib na black-ops unit ng militar na binuwag dalawang taon na ang nakalilipas.

“Umalis na tayo! Retreat!” sigaw ng isa sa kanila.

“Walang aalis!” malamig kong sabi.

Itinapon ko ang walang lamang rifle at mabilis na kinuha ang dalawang kutsilyo na nakatago sa ilalim ng aking pangkasal na gown—isang taktikal na strap na inilagay ko sa aking hita bago magsimula ang kasal, bilang pag-iingat na palaging itinuturo ng aking pagsasanay.

Gamit ang mabilis na mga hakbang, hinarap ko ang tatlong lalaki na sumusubok na tumakas patungo sa pinto.

Ang bawat galaw ko ay tila isang sayaw ng kamatayan—mabilis, swabe, at walang kamalian.

Sa loob ng tatlong minuto, ang labing-walong armadong lalaki ay nakahandusay sa sahig ng simbahan, ang iba ay walang malay, ang iba naman ay umiiyak sa sakit dahil sa mga nabaling buto at tama ng bala sa mga hindi nakamamatay na bahagi ng katawan.

Nang masiguro kong ligtas na ang paligid, ibinaba ko ang aking mga kamay.

Ang aking puting gown ay may mga bahid na ngayon ng dugo at dumi, ngunit ang aking tindig ay nanatiling tuwid.

Humarap ako sa pamilya Reyes.

Si Doña Catalina ay nakahawak sa kanyang dibdib, hindi makapaniwala sa kanyang mga nakita.

Si Amanda ay nanginginig sa takot sa isang sulok, hindi man lang makatingin sa akin.

At si Daniel… si Daniel ay dahan-dahang lumapit sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng napakaraming katanungan.

“Sara…” mahinang sabi niya, may halong takot at pagkamangha. “Sino ka ba talaga?”

Bago ko pa masagot si Daniel, narinig namin ang tunog ng mga sirena ng pulis sa labas.

Ngunit hindi lang ito ordinaryong pulis.

Mula sa bintana, nakita ko ang pagdating ng tatlong itim na helicopter na may tatak ng Special Action Force (SAF) at ng National Intelligence Coordinating Agency (NICA).

Bumukas ang mga pinto ng simbahan at pumasok ang isang grupo ng mga sundalo na nakasuot ng full combat gear.

Sa gitna nila ay isang matandang lalaki na may maraming medalya sa kanyang uniporme—si General Victor Alcantara.

Nang makita ko si Alcantara, naramdaman ko ang mabilis na pagtibok ng aking puso.

Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa galit.

Siya ang taong nagbenta ng impormasyon ng aking unit dalawang taon na ang nakalilipas, ang dahilan kung bakit namatay ang aking mga kasamahan, at ang dahilan kung bakit ko piniling magpanggap bilang isang simpleng mekaniko.

“Athena,” sabi ni General Alcantara, may mapang-asar na ngiti sa kanyang mukha. “Matagal ka ring nagtago. Sino ang mag-aakala na ang pinakamagaling na agent ng bansa ay matatagpuan sa isang bulok na talyer sa probinsya?”

Tumingin ako kay General Alcantara, nanatiling malamig ang aking mukha kahit na ang bawat hibla ng aking katawan ay gustong pumatay sa kanya sa sandaling iyon.

“General Alcantara,” sagot ko, ang aking boses ay sapat na malakas para marinig ng lahat sa simbahan. “Hindi ako nagtatago. Nagpapahinga lang ako mula sa mga traydor na tulad mo.”

Bahagyang nawala ang ngiti sa mukha ng Heneral, ngunit mabilis din siyang nakabawi.

Tumingin siya kay Daniel at sa pamilya Reyes.

“Huwag kayong matakot, pamilya Reyes,” sabi ni Alcantara. “Nandito kami para iligtas kayo mula sa mapanganib na babaeng ito. Si Sara… o mas kilala bilang Agent Athena, ay isang takas. Siya ay akusado sa pagtataksil sa bayan at sa pagpatay sa kanyang sariling mga kasamahan dalawang taon na ang nakalilipas.”

“HINDI TOTOO YAN!” sigaw ni Jake mula sa likod, habang pinalilibutan siya ng mga tauhan ng Heneral. “Ikaw ang nagbenta sa amin, Alcantara! Ikaw ang kumuha ng pera mula sa sindikato para ibigay ang mga coordinate ng aming misyon!”

“Tumahimik ka!” bulyaw ng isa sa mga opisyal ni Alcantara, sabay hampas ng dulo ng baril sa tiyan ni Jake.

Napaluhod si Jake sa sakit.

“Jake!” sigaw ko, akmang hahakbang ako ngunit agad akong pinalibutan ng sampung sundalo na nakatutok ang mga baril sa akin.

“Huwag kang gagalaw, Athena,” babala ni Alcantara. “Alam kong magaling ka, pero hindi mo kayang iwasan ang sampung bala nang sabay-sabay.”

Humarap si Alcantara kay Daniel.

“Mr. Reyes, ang babaeng balak mong pakasalan ay isang kriminal. Ginamit ka lang niya para magkaroon ng bagong proteksyon at pagkakakilanlan. Pinayuhan ko ang iyong ina na huwag payagan ang kasal na ito, ngunit mabuti na lang at nakarating kami sa tamang panahon.”

Tumingin si Daniel sa akin.

May luha sa kanyang mga mata, isang halo ng sakit, kalituhan, at panghihinayang.

“Sara… totoo ba ito?” tanong niya, ang kanyang boses ay nanginginig. “Nagsinungaling ka ba sa akin sa lahat ng oras?”

Tumingin ako ng diretso sa mga mata ni Daniel.

Ang puso ko ay nadudurog nang makita ko ang sakit sa kanyang mukha.

Ang taong nagbigay sa akin ng pag-asa na mabuhay nang normal ay naniniwala ngayon na isa akong kasinungalingan.

“Daniel,” mahinahon kong sabi, “nagsinungaling ako tungkol sa aking nakaraan dahil gusto kong protektahan ka. At dahil gusto kong magkaroon ng buhay kasama ka na walang kinalaman sa mundong ito. Pero kailanman, hindi ko ipinagpalit ang pagmamahal ko sa’yo para sa kahit anong misyon. Totoo ang bawat segundo na kasama kita.”

“Napakagandang kuwento,” pakutyang sabi ni Alcantara. “Dalhin sila!”

Bago pa man makalapit ang mga sundalo, isang malakas na boses ang narinig mula sa likod ng dambana.

“Sino ang nagbigay sa’yo ng awtoridad na arestuhin ang aking mga tauhan, Heneral Alcantara?”

Mula sa anino ng sacristy, lumabas ang isang lalaking nakasuot ng pormal na kasuotan ng militar na may apat na bituin sa kanyang balikat.

Si General Eduardo Santos, ang Chief of Staff ng buong Armed Forces at ang tanging tao na pinagkakatiwalaan ko sa gobyerno.

Kasunod niya ang isang grupo ng mga elite presidential guards na may hawak ding mga armas, na mabilis na itinutok sa mga tauhan ni Alcantara.

“General Santos…” nauutal na sabi ni Alcantara, biglang namutla ang kanyang mukha. “Ano ang ginagawa mo rito? Ang operasyong ito ay sa ilalim ng aking hurisdiksyon—”

“Ang operasyong ito ay isang iligal na pag-atake upang patahimikin ang nag-iisang testigo sa iyong mga krimen,” putol ni General Santos.

Naglakad siya patungo sa amin, ang kanyang bawat hakbang ay puno ng bigat ng kapangyarihan.

Tumingin siya sa akin at bahagyang sumaludo.

“Magandang araw, Major Sara Santos. O mas kilala bilang Agent Athena.”

Narinig ko ang sabay-sabay na pagsinghap ng pamilya Reyes, lalo na ni Doña Catalina.

Major? Santos?

“Heneral Santos,” sabi ko, sumasaludo rin nang bahagya. “Salamat sa pagdating.”

Inilabas ni General Santos ang isang folder mula sa kanyang hawak na bag.

“Dalawang taon na ang nakalilipas, ang Black Vanguard ay binuwag hindi dahil sa pagtataksil ni Major Santos, kundi dahil sa isang lihim na imbestigasyon. Alam namin na may mataas na opisyal na nagbebenta ng ating mga sikreto. Upang maprotektahan si Major Santos at ang kanyang kapatid na si Lieutenant Jake Santos, gumawa kami ng senaryo na patay na sila o nagtatago.”

Tumingin si General Santos kay Alcantara, na ngayon ay basang-basa na ng pawis.

“At ngayon, salamat sa impormasyon na ipinadala sa amin ni Major Santos kagabi, nakuha namin ang buong transaksyon mo sa mga sindikato, kasama ang pag-atake na binalak mo rito sa kasal na ito upang makuha ang defense software ng Reyes Tech at isisi ito kay Major Santos.”

“Hindi totoo ‘yan! Sinisiraan niyo lang ako!” sigaw ni Alcantara, sinusubukang abutin ang kanyang holster.

Ngunit bago pa man niya mahawakan ang kanyang baril, mabilis ko siyang nilapitan, pinihit ang kanyang braso sa kanyang likod, at itinulak ang kanyang mukha sa altar.

BAM!

“Para ‘yan sa mga kasamahan ko na namatay sa Mindanao, Alcantara,” bulong ko sa kanyang tainga habang kinakapos siya ng hininga.

Mabilis na lumapit ang mga presidential guards at pinasukan ng posas si Alcantara at ang kanyang mga kasamahan.

Habang inilalabas sila ng simbahan, ang buong paligid ay unti-unting kumalma.

Humarap si General Santos kay Daniel at sa kanyang pamilya.

“Patawarin niyo kami sa kaguluhang ito, Mr. Reyes. Ngunit nais ko lang ipalam sa inyo… ang babaeng balak pakasalan ng inyong anak ay hindi isang simpleng mekaniko. Siya ay isang pambansang bayani. Siya ang nagligtas sa ating bansa mula sa napakaraming banta na hindi kailanman malalaman ng publiko. At higit sa lahat, siya ay anak ko.”

Anak niya?!

Napaatras si Doña Catalina, halos mawalan ng malay kung hindi lang siya nasalo ni Amanda.

Ang pamilyang itinuturing nilang “mga hampaslupa” at “taga-bukid” ay pamilya pala ng pinakamataas na Heneral ng bansa.

Ang babaeng tinawag nilang “marumi ang kuko” ay isang iginagalang na Major na nagbuwis ng buhay para sa kapayapaan ng bansa.

Tumingin ako kay Daniel.

Nakatayo pa rin siya roon, tila hindi pa rin ma-proseso ang lahat ng nangyari.

Lumapit ako sa kanya, dahan-dahan, ang aking pangkasal na damit ay may bahid ng dugo, ang aking buhok ay medyo gulo, ngunit ang aking mga mata ay puno pa rin ng parehong pagmamahal na mayroon ako noong unang beses ko siyang makita sa aking talyer.

“Daniel…” mahina kong sabi. “Patawad kung hindi ko sinabi sa’yo ang lahat. Gusto ko lang naman ng isang normal na buhay. Isang buhay na kasama mo.”

Tumingin si Daniel sa kanyang paligid—sa mga sundalo, sa kanyang pamilyang nakatulala, sa kanyang ina na ngayon ay hindi makatingin sa akin dahil sa labis na kahihiyan.

Pagkatapos, tumingin siya sa akin.

Isang mahabang katahimikan ang namayani sa pagitan naming dalawa.

Ang bawat segundo ay tila isang taon para sa aking puso na nanginginig sa kaba.

Iniisip ko kung tatakbo ba siya palayo sa akin, kung katatakutan niya ba ako, o kung sasabihin niyang tapos na ang lahat.

Ngunit dahan-dahang lumapit si Daniel.

Itinaas niya ang kanyang kamay at dahan-dahang pinunasan ang bahid ng dumi sa aking pisngi.

“Sabi ko sa’yo noon, Sara,” bulong niya, may pilit na ngiti ngunit puno ng emosyon ang kanyang mga mata. “Pinakasalan kita dahil sa kung sino ka kapag kasama mo ako. At kahit ikaw si Agent Athena, o si Major Santos, o si Sara na may grasa sa kamay… ikaw pa rin ang babaeng nag-ayos ng nasirang hose ng puso ko.”

Naramdaman ko ang pagdaloy ng mainit na luha sa aking mga pisngi.

Niyakap ko siya nang mahigpit, hindi pinapansin ang mga tao sa aming paligid.

“Kaya lang…” biro ni Daniel habang nakayakap sa akin, “parang mas kailangan kong mag-ingat sa’yo ngayon. Baka kapag nag-away tayo, ma-martial law ako.”

Natawa ako sa gitna ng aking mga luha.

Tumingin ako sa likod, kung saan nakatayo si Doña Catalina at Amanda.

Nang magtagpo ang aming mga mata, dahan-dahan silang yumuko, isang senyales ng matinding kahihiyan at paghingi ng tawad nang walang salita.

Alam kong mula sa araw na ito, walang sinuman sa pamilya Reyes ang mangangahas na maliitin muli ang isang “simpleng mekaniko.”

Dahil sa likod ng bawat dumi at grasa sa kamay ng isang tao, maaaring may nakatagong lakas na kayang magpabagsak ng isang imperyo.

Pagkalipas ng isang taon…

Ang talyer sa San Miguel ay bukas pa rin.

Ngunit ngayon, may bago na itong pangalan—The Eagle’s Nest Auto & Tactical.

Sa labas, isang makintab na itim na Bentley ang nakaparada, at sa ilalim ng hood nito, isang mag-asawa ang magkasamang nag-aayos ng makina.

Si Daniel, na ngayon ay marunong na ring humawak ng wrench, at ako, si Sara, na may kaunting grasa pa rin sa mukha ngunit may singsing na ng kasal na kumikinang sa ilalim ng sikat ng araw.

“Boss,” biro ni Daniel habang pinupunasan ang pawis ko. “Sira na naman ang radiator ko.”

“Madali lang ‘yan,” sagot ko, sabay ngiti nang matamis. “May panghabambuhay akong warranty para sa’yo.”

WAKAS